Δεύτερο σχόλιο

*Τρέχοντας πάμε καλά. Έστω και στο υποβαθμισμένο φέτος Πανευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, που έγινε στην υπέροχη μεν αλλά αθλητικά διόλου
φιλόξενη Γάνδη, η νίκη της Θάνου, που πια είναι αυτή που φοβίζει όλες τις
αντιπάλους της, και τα μετάλλια των Θεοδωρίδη και Παυλακάκη διατηρούν την
Ελλάδα στη μόνιμη θέση της ανάμεσα στις παγκόσμιες υπερδυνάμεις στους δρόμους
ταχύτητας.

*Δεν είναι όμως μόνο στον στίβο που η ταχύτητα στην κίνηση και την
εκτέλεση δίνει νίκες και διακρίσεις. Αποτελεί πλέον το μεγάλο κλειδί και στο
παγκόσμιο ποδόσφαιρο, τώρα που η εκγύμναση (με νόμιμο ή λιγότερο νόμιμο τρόπο)
των αθλητών έχει μειώσει τη βασισμένη στη φυσική κατάσταση υπεροχή κάποιων
ομάδων αλλά και περιορίσει τη δυνατότητα να κάνει τη διαφορά η υψηλή τεχνική
κάποιων παικτών.

*Στο ελληνικό Πρωτάθλημα όλοι γνωρίζουν αυτή τη βασική αλήθεια, λίγες
ομάδες όμως είναι σε θέση να την εφαρμόσουν. Ένα ωραίο παράδειγμα έδωσε ο
χθεσινός αγώνας Ηρακλή – ΑΕΚ. Απέναντι σε μια αθηναϊκή ομάδα που επιμένει
(αναγκαστικά ίσως) στην ξεπερασμένη συνταγή του «κοντρολαρισμένου» (δηλαδή
αργού) ποδοσφαίρου, ο νεανικός «γηραιός» βασίζεται σε μια τριπλέτα αφρικανικών
καθαρόαιμων, που κάνει τη διαφορά, μαζί με τη δύναμη και την επιθυμία
αναγνώρισης του Κωνσταντίνου.

*Η νίκη, αλλά και γενικότερα η φετινή απρόσμενα καλή πορεία του Ηρακλή,
είναι κυρίως έργο του προπονητή του ­ σε πείσμα σχεδόν των αδικαιολόγητα
απαιτητικών οπαδών του και των διοικητικών προβλημάτων, που δεν λύθηκαν φυσικά
ως διά μαγείας. Φαίνεται πως όσο εγκλωβισμένος σε έναν κάθε άλλο παρά μοντέρνο
τρόπο προσωπικής στάσης και έκφρασης είναι ο Άγγελος του πάγκου, άλλο τόσο
κατάφερε να εμφυσήσει στους παίκτες του μια πραγματικά νέα και ευχάριστη για
τους φιλάθλους νοοτροπία.

*Η ταχύτητα, ενστικτώδης αλλά και δουλεμένη στο απαιτητικότερο
δοκιμαστήριο του κόσμου, το ιταλικό πρωτάθλημα, είναι αυτή που ξεχωρίζει και
τον Λάμπρο Χούτο και τον καθιστά το ασφαλέστερο στοίχημα για το μεγάλο πρόσωπο
της επόμενης (αλλά πραγματικά αυριανής) ημέρας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το
ίδιο προσόν, εκφρασμένο με εντελώς διαφορετικό τρόπο ­ ταχύτητα μυαλού,
διαβάσματος της φάσης και τοποθέτησης ­ επιτρέπει, εξάλλου, στον Αλεξανδρή να
ξελασπώνει κατ’ εξακολούθηση την ομάδα του, αλλά και να βρίσκεται σε συνεχή
αναντιστοιχία με την πολύ πιο συντηρητική εξέδρα.

*Αυτό είναι και το ζητούμενο για την Εθνική Ομάδα. Όμως εδώ τα πράγματα
δεν είναι ιδιαιτέρως ευοίωνα. Όποιος στέκεται, για παράδειγμα (και, προς τιμήν
του, ο κυρ Βασίλης δεν το παράκανε), στο ευρύ σκορ της πρόσφατης φιλικής νίκης
επί της Αυστρίας, χάνει τη συνολική εικόνα του συγκεκριμένου αγώνα, αλλά,
κυρίως, τις προοπτικές μιας ομάδας με διαστήματα χελώνας και κορυφαίο παίκτη
τον τερματοφύλακα. Γρήγορα τομή είναι κι εδώ το μυστικό.