[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όλοι, ασφαλώς, θυμούνται τον παπά του Καστελλόριζου, ο οποίος αναγκάσθηκε να
πάει με μία βάρκα απέναντι στην Τουρκία για να σώσει ένα παιδάκι που ήταν
άρρωστο και χρειαζόταν επειγόντως να εισαχθεί σε νοσοκομείο.

Πέρασε από τότε ένας χρόνος. Και όχι μόνον δεν λύθηκαν τα προβλήματα για την
κάλυψη των ιατρικών αναγκών στα ακριτικά νησιά, αλλά… τρέχανε τον παπά και
τον πατέρα του παιδιού στα δικαστήρια!

Ο χειμώνας ήταν βαρύς, φέτος, περισσότερο από άλλες χρονιές στα νησιά και οι
ελλείψεις σε γιατρούς όξυναν τα προβλήματα.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, στη Σύμη, αυτό το πανέμορφο νησί της ακριτικής
Ελλάδας, μ’ ένα Φεστιβάλ που μπαίνει στον 6ο χρόνο του, όλες οι υποσχέσεις για
την κάλυψη των ιατρικών αναγκών πήγαν περίπατο…

Ορισμένοι Συμιακοί πέθαναν αβοήθητοι. Και οι κάτοικοι απελπισμένοι άρχισαν να
μαζεύουν τα εκλογικά τους βιβλιάρια και να τα καταθέτουν, δηλώνοντας ότι δεν
θα ψηφίσουν. Και όχι μόνον, αφού σκέφθηκαν χθες να εμποδίσουν μέχρι και την
αγροτική γιατρό που είχε σταλεί εκτάκτως από τη Ρόδο να φύγει από το νησί. Κι
αυτό για να μη μείνουν χωρίς γιατρό.

Η απελπισμένη αυτή κίνηση των Συμιακών, οι οποίοι είδαν το μεγαλύτερο διάστημα
από το καλοκαίρι έως σήμερα να καλύπτονται οι ανάγκες τους μόνον από έναν
αγροτικό γιατρό, ο οποίος υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του στο νησί, έχει
βεβαίως την εξήγησή της. Δεν βλέπουν, μήνες τώρα, λίγο, έστω, φως στο βάθος
του τούνελ, αλλά αντιθέτως η αδιαφορία βασιλεύει. Τα εκατοντάδες παιδιά της
Σύμης δεν έχουν ούτε παιδίατρο!

Κι όμως, από τις 15 Σεπτεμβρίου 1999, με έγγραφό του ­ ο αριθμός πρωτοκόλλου
10339 ­ το Νοσοκομείο της Ρόδου τονίζει την αναγκαιότητα για ένα νησί με 3.000
κατοίκους να υπάρχουν πέντε γιατροί, εκ των οποίων οι τρεις να έχουν
ειδικότητα.

Και αναρωτιέται κανείς, τι άλλο να κάνουν οι… ακρίτες για να τους ακούσει η
Αθήνα; Με ποιον τρόπο πρέπει να αντιδράσουν για να κατακτήσουν τα…
αυτονόητα; Ποιοι τους οδηγούν στα άκρα;

Φτάσαμε στο 2000. Κι όμως, παραμένει ως κύριο ζητούμενο η ευαισθησία!