Όταν η συγχώρεση και η αδιαφορία γίνονται η καλύτερη εκδίκηση

«Η νηφαλιότητα και η ήρεμη συνείδηση είναι τα όπλα του δικαστικού
λειτουργού όταν δέχεται επιθέσεις. Και δέχεται πολύ συχνά τη στιγμή που
εκτελεί με οποιονδήποτε τρόπο τα καθήκοντά του, οπότε υποστασιοποιεί όχι μόνο
τη δικαστική εξουσία αλλά την οργανωμένη κοινωνία στο σύνολό της. Η οποία,
στον συγκεκριμένο χρόνο, δεν έχει αφηρημένη έννοια αλλά προσωποποιείται.
Ενσαρκώνεται από τον δικαστικό λειτουργό. Συνεπώς, ο πολίτης που υφίσταται τη
νόμιμη και εκ του Συντάγματος απορρέουσα δικαστική εξουσία, έρχεται, σύμφωνα
με την υποκειμενική πραγματικότητα που βιώνει τη δεδομένη στιγμή, αντιμέτωπος
με όλο το φάσμα της πολιτείας. Η στάση του λοιπόν είναι ανάλογη με τα βιώματα
και τις εμπειρίες που έχει από την άσκηση αυτής της εξουσίας κατά το παρελθόν.
Αν οι εμπειρίες του ή τα ιδεολογήματά του και κυρίως αυτά από τα οποία
διακατέχεται είναι αρνητικά, η συμπεριφορά του απέναντι στους δικαστικούς
λειτουργούς είναι ανάλογη. Δηλαδή έλλειψη εμπιστοσύνης και σε ακραίες
περιπτώσεις μπορεί να λάβει βίαιη μορφή. Κατά το παρελθόν, όταν υπηρετούσα σε
επαρχιακή πόλη, κατά την εκδίκαση υπόθεσης ανθρωποκτονίας από αμέλεια
(τροχαίο), η αθωωτική απόφαση έδωσε αφορμή για έντονες αποδοκιμασίες των
συγγενών του παθόντος εις βάρος της σύνθεσης του δικαστηρίου. Ίσως
διαπράχθηκαν και αδικήματα εκ μέρους τους, αλλά, όπως προείπαμε, η νηφαλιότητα
και η ψυχραιμία κυριάρχησαν. Βεβαίως η στάση και η συμπεριφορά του πολίτη
απέναντι στην εξουσία υπαγορεύονται α) από το επίπεδο πολιτισμού της
κοινωνίας, β) από την κουλτούρα του ιδίου και γ) από τη συμπεριφορά των φορέων
της εκάστοτε εξουσίας στον δεδομένο χρόνο. Εν τέλει όμως ο δικαστικός
λειτουργός κατά την άσκηση των καθηκόντων του θα πρέπει να νιώθει και να είναι
ασφαλής, προκειμένου να ενεργεί με ψυχική ηρεμία, που είναι το συστατικό της
ορθής κρίσης. Τούτο είναι καθήκον όλης της κοινωνίας».

Φαίνεται πως αποτελεί μέρος των… υποχρεώσεων των δημοσίων προσώπων. Είτε
είναι πολιτικοί είτε καλλιτέχνες είτε ­ πολύ περισσότερο ­ δικαστικοί
λειτουργοί. Να δέχονται επιθέσεις εκ μέρους κάποιων, μη ισορροπημένων ατόμων
συνήθως, που πιστεύουν ότι έτσι εκδικούνται το κατεστημένο επιτυγχάνοντας
συγχρόνως και τη δική τους προβολή. Παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί
αναρίθμητες φορές. Οι δράστες, βεβαίως, δεν είναι δυνατόν να ενταχθούν σε μία
κατηγορία.

Άλλοι είναι απλώς τρελοί, όπως, άλλωστε, χαρακτηρίζουμε αμέσως αβασάνιστα
όλους τους πρωταγωνιστές τέτοιων επεισοδίων. Άλλοι, όπως διαπιστώνουμε στη
συνέχεια, έχουν πράγματι κάτι που τους βασανίζει και αδυνατώντας να το λύσουν
διαφορετικά, καταφεύγουν σ’ αυτές τις ακραίες ενέργειες. Και άλλοι επιλέγουν
συνειδητά την απρόκλητη και άνευ λόγου επίθεση εναντίον κάποιου, μόνο και μόνο
για να γίνει γνωστό το όνομά τους.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των επεισοδίων είναι ότι οι δράστες τους επιλέγουν
πάντα να επιτεθούν σε χώρο και χρόνο με εξασφαλισμένη δημοσιότητα. Σε
παρελάσεις, επίσημες επισκέψεις, παρουσιάσεις βιβλίων, πρεμιέρες θεαμάτων,
δίκες.

Οι περισσότεροι έχουν επίγνωση των πράξεών τους. Και είναι έτοιμοι να
πληρώσουν. Θεωρούν, μάλιστα, την τιμωρία ως επιβράβευση της ηρωικής, όπως τη
βλέπουν, ενέργειάς τους. Ωστόσο, είναι βέβαιοι πως δεν θα εξοντωθούν. Ξέρουν
πως οι πολιτικοί κυρίως, όπως και οι δικαστές, είναι εξοπλισμένοι με ψυχραιμία
και ­ θέλουν δεν θέλουν ­ με μεγαλοψυχία.

Είδαμε, λοιπόν, τον τελευταίο χρόνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δέχεται
επίθεση με μπογιά και να συγχωρεί τον δράστη αμέσως, τον υπουργό Παιδείας να
«τρώει» αυγά κατά τη διάρκεια της παρέλασης και να δηλώνει πως δεν επιθυμεί
την ποινική δίωξη του αυτουργού, ακόμη και τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά να
ακούει τα «εξ αμάξης» από την ήδη γνωστή λόγω παρομοίων εμφανίσεων κ. Λουκά
και να μην την εκδικείται.

Με την ψύχραιμη αυτή αντιμετώπιση κατόρθωσαν τα θύματα να κερδίσουν την
εκτίμηση του κόσμου, παραδίδοντας στην κρίση του τους δράστες. Το αντίστροφο
ακριβώς συνέβη στις περιπτώσεις, όπου τα θύματα έγιναν διώκτες των δραστών.

Ευτυχώς, δεν έχουμε πολλές να απαριθμήσουμε. Μόνο μία. Τη μήνυση του υπουργού
Δικαιοσύνης κατά του Δημ. Ρέλου, γνωστού από τέτοιου είδους περιστατικά, όπως
και από την επίθεση με αυγά κατά του κ. Αρσένη, από τον οποίο αντιμετωπίστηκε
εντελώς διαφορετικά.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΘΗΝΗ

Ένα χαστούκι την έκανε διάσημη

Ένα χαστούκι την έκανε διάσημη. Όπως ακριβώς το είχε προβλέψει

Έχουν περάσει περισσότερα από δύο χρόνια και η εικόνα εκείνη, που την είδαμε
άπειρες φορές, δεν εγκαταλείπει τη μνήμη μας. Η κυρία με τη μακριά κοτσίδα που
στέκεται υπομονετικά στη σειρά δείχνει πως περιμένει να της υπογράψει η
συγγραφέας το βιβλίο που κρατάει στο χέρι. Τίποτε δεν προδίδει τις προθέσεις
της.

Σε δευτερόλεπτα το σκηνικό αλλάζει. Η ευχάριστη ατμόσφαιρα δίνει τη θέση της
στον πανικό. Η κυρία με την κοτσίδα, σε ήρεμη κατάσταση, αστράφτει δύο δυνατά
χαστούκια στη συγγραφέα, παρουσία τηλεοπτικής κάμερας, σωματοφυλάκων και
αρκετού κόσμου.

Η συγγραφέας ήταν η κ. Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου. Και η κυρία με την κοτσίδα, η
υπάλληλος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους Αναστασία Αθήνη. Το γεγονός
αποτέλεσε επί σειρά ημερών κύριο θέμα των δελτίων ειδήσεων και αντικείμενο
σχολιασμού στις εφημερίδες. Αποτέλεσμα όλης αυτής της δημοσιότητας ήταν να
γίνει πασίγνωστη η κ. Αθήνη, η οποία τώρα διεκδικεί και θέση μεταξύ των
υποψηφίων βουλευτών της Ν.Δ.!

Ωστόσο, το θύμα της δεν της έκανε τη χάρη να υποβάλει μήνυση εναντίον της.
Δήλωσε εξ αρχής πως δεν επιθυμούσε τη δίωξή της, παρά το γεγονός ότι οι
διαδικασίες κινήθηκαν αυτεπαγγέλτως και δικάστηκε για απρόκλητη έργω εξύβριση.

«Τα κίνητρά μου ήταν ιδεολογικά και όχι ταπεινά. Ήμουν αγανακτισμένη ως
Ελληνίδα και έκρινα ότι έπρεπε να αποδοκιμάσω τη συμπεριφορά της κ.
Παπανδρέου», είπε η κ. Αθήνη στην απολογία της. Το δικαστήριο της επέβαλε
ποινή φυλάκισης επτά μηνών, αφήνοντάς την βεβαίως ελεύθερη.

Μεταξύ της χειροδικίας και της δίκης μεσολάβησαν πολλά. Όπως η πειθαρχική
δίωξη της κ. Αθήνη, εφόσον υπηρετεί στο Δημόσιο, στα πλαίσια της οποίας
κλήθηκε η κ. Δήμητρα Παπανδρέου να καταθέσει. Στην έγγραφη κατάθεσή της
επανέλαβε πως δεν επιθυμεί τη δίωξή της, εκφράζοντας παράλληλα την κρίση της
για το περιστατικό. Τότε, λοιπόν, συνέβη το μη αναμενόμενο. Η κ. Αναστασία
Αθήνη υπέβαλε μήνυση εναντίον της επειδή εθίγη από το περιεχόμενο της
κατάθεσης!

Πάντως, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η μήνυση τέθηκε στο αρχείο, η κ. Αθήνη
είχε ήδη καταφέρει να διευρύνει σημαντικά τον κύκλο των προσώπων που την
γνώριζαν. Μάλιστα, είχε και έχει όπως φαίνεται τη δυνατότητα να καλεί τα
κανάλια να καλύψουν κάθε κίνησή της. Και όχι μόνο τις εμφανίσεις της στα
δικαστήρια, όπως συνέβη προ ημερών, όταν υπέβαλε μήνυση κατά του υπουργού
Δικαιοσύνης επειδή δεν της έδωσε τις εξηγήσεις που ζητούσε σχετικά με τις
δαπάνες για την κατασκευή και επισκευή δικαστικών κτιρίων. Την Πρωταπριλιά που
ακολούθησε το περιστατικό χάρη στο οποίο έγινε… διάσημη, κάλεσε στο γραφείο
του δικηγόρου της τις κάμερες, ενώπιον των οποίων ανακοίνωσε πως έλαβε από την
κ. Παπανδρέου πρόσκληση ­ την οποία μάλιστα επέδειξε ­ για τη δεξίωση που
παρέθετε στο σπίτι της. Φρόντισε όμως να καθησυχάσει το κοινό, αποκαλύπτοντας
πως επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο αστείο!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΛΟΣ

Δεν υπολόγισε σωστά τον αντίπαλο…

Δημήτρης Ρέλος: “Πλήρωσε” ακριβά την αγαπημένη του… συνήθεια. Μάλλον δεν υπολόγισε σωστά τον αντίπαλο

Θα ήταν παράλειψη του Δημήτρη Ρέλου να μην εμφανιστεί στη δίκη Γιαννόπουλου –
Κατριβάνου. Η παρουσία του σε δικαστήρια με “επώνυμους” διαδίκους είχε αρχίσει
να γίνεται απαραίτητη. Πάντα κάτι είχε να πει, είτε τασσόμενος υπέρ κάποιας
πλευράς είτε για να εστιάσει την προσοχή των παρευρισκομένων πάνω του, ώστε να
ακούσουν τις διαμαρτυρίες του.

Όταν λοιπόν εισέβαλε στην αίθουσα του Γ’ Τριμελούς Εφετείου της Αθήνας και
άρχισε να καταφέρεται εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης, όλοι οι παριστάμενοι,
και πολύ περισσότερο εκείνοι που τον γνώριζαν, δεν έδωσαν καμία σημασία. Το
ίδιο περίμεναν να κάνει και ο κ. Γιαννόπουλος. Να μειδιάσει, να προσποιηθεί
πως δεν ακούει, να αφήσει τελικά τον πρόεδρο του δικαστηρίου να επιβάλει την
τάξη με όποιον τρόπο έκρινε.

Όμως ο υπουργός είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία σε όσα ειπώθηκαν, τα οποία ήταν
μεν βαριά, αλλά έγιναν βαρύτερα μετά την υποβολή μήνυσης κατά του Δημ. Ρέλου
και την αναγκαστική επανάληψή τους κατά τη διάρκεια της δίκης του, που έγινε
την επομένη, από το ίδιο δικαστήριο.

Ήταν μια δίκη που αν διεξαγόταν αυτοτελώς, δεν θα είχε μόνο άλλη εξέλιξη, αλλά
και εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Θα είχε επιτραπεί, ας πούμε, η εξέταση
μαρτύρων και η ολοκλήρωση της απολογίας του κατηγορουμένου και, βεβαίως, δεν
θα είχε οδηγηθεί στη φυλακή για τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφήμησης και
της εξύβρισης.

“Βάλτε μου και την ποινή να τελειώνουμε,” είπε στον πρόεδρο του δικαστηρίου ο
κατηγορούμενος, όταν διαπίστωσε ότι δεν τον άφηναν να απολογηθεί όπως ήθελε.
Διαισθανόμενος ωστόσο τις άγριες διαθέσεις των δικαστών, στράφηκε προς τον
μηνυτή του: “Απευθύνω έκκληση προς τον υπουργό να αποσύρει τη μήνυση και
υπόσχομαι πως δεν θα ξαναπώ τίποτε. Αρκεί να υπογραφεί μια πράξη νομοθετικού
περιεχομένου για την αυτεπάγγελτη δίωξη της παιδεραστίας…”.

Είναι αλήθεια πως εκείνη τη στιγμή το ακροατήριο, αλλά και οι παράγοντες της
δίκης ­ ακόμη και οι δικαστές ­ “πάγωσαν”. Όλων τα βλέμματα στράφηκαν προς τον
μηνυτή, ελπίζοντας πως θα καμφθεί. Όχι λόγω της συγκινητικής παράκλησης του
κατηγορουμένου, αλλά για καλό δικό του. Κι όμως ο κ. Γιαννόπουλος ούτε λύγισε
ούτε προέβλεψε. Και συνεπώς δεν ανακάλεσε τη μήνυση.

Κατόπιν αυτού όλα πήραν τον… δρόμο τους. Ο εισαγγελέας εξάντλησε την
αυστηρότητά του και οι δικαστές, με τη σειρά τους, ολοκλήρωσαν την εξόντωση
ενός ανθρώπου που έχρηζε μάλλον άλλης αντιμετώπισης. Του επέβαλαν ποινή
φυλάκισης 2 χρόνων και 11 μηνών και τον έστειλαν στη φυλακή, όπου εξακολουθεί
να βρίσκεται.

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Οι άδειες αίθουσες του Εφετείου, λόγω διακοπών,
προκαλούσαν μελαγχολία. Η θέα του δεμένου με χειροπέδες Δημ. Ρέλου, ο οποίος
δεν είχε ακόμη συνειδητοποιήσει πως μια συνηθισμένη του στάση τού στέρησε μέσα
στις γιορτές την ελευθερία, βάρυνε ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Ο ίδιος αποκλείεται να φαντάστηκε πως από εκείνη τη στιγμή τάχθηκαν όλοι με το
μέρος του. Ο υπουργός όμως όφειλε να το προβλέψει…