ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι καημενούληδες

Αυτές οι μέρες έχουν για μερικούς πολύ τρέξιμο. Έχει σημάνει η «ώρα της
δικαίωσης» και πρέπει να προλάβουν ν’ ανταποκριθούν στο κάλεσμα της Ιστορίας.
Πρόκειται για τους (συνήθεις ή και ασυνήθεις) υποψήφιους των βουλευτικών
εκλογών.

Πίσω απ’ το χαμόγελο υπάρχει μία απάνθρωπη πραγματικότητα εξυφαίνεται μία
νέα πολυεπίπεδη συνωμοσία

Δ. Κοσμόπουλου, Συνωμοσία

Συνήθεις είναι αυτοί που χαρακτηρίζονται «πολιτευόμενοι», άνθρωποι οι οποίοι
σε όλη τη διάρκεια της τετραετίας δηλώνουν πολιτευτές ­ ενεργοί πολίτες,
τρέχουν σε υπουργεία και βουλευτικά γραφεία, βγάζουν λόγους, διαμεσολαβούν για
την ικανοποίηση ρουσφετιών , θεωρούν εαυτούς ως ανθρώπους του συστήματος.
Ασυνήθεις είναι αυτοί που είχαν (ή και έχουν) δουλειά να κάνουν, επιστήμονες,
επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί και οι οποίοι αίφνης, δυο-τρεις
μήνες πριν από τις εκλογές καταλαμβάνονται από ένα τέτοιο αμόκ να μπουν στη
Βουλή, που νομίζεις ότι κάτι τους έχει «δηλητηριάσει» την ψυχή και τη σκέψη.

Συνήθεις και ασυνήθεις, οι υποψήφιοι στην πλειοψηφία τους χάνουν τον έλεγχο
των λόγων και των πράξεών τους και πολλές φορές πέφτουν τόσο χαμηλά, που καμία
ψήφος δεν μπορεί να τους σηκώσει όρθιους.

Πρώην και νυν πρυτάνεις περιμένουν ώρες έξω από τις κλειστές πόρτες κομματικών
γραφείων, για να τους δεχθεί ο ανθυπογραμματέας του Τμήματος Επιλογής
υποψηφίων, στον οποίο εξηγούν το βαρύ βιογραφικό τους, το πόσες γλώσσες
μιλούν, το πόσο θαυμάζουν τον αρχηγό και το από πότε αγωνίζονται για το καλό
του κόμματος. Διπρόσωποι και υποκριτές οι περισσότεροι, συχνά με σκοτεινό
πολιτικό παρελθόν, εξαργυρώνουν την ακαδημαϊκή τήβεννο με μια θεσούλα σε
κάποια περιφέρεια ή εκλιπαρούν για μια εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας, όπου η
χρόνια δουλικότητά τους, ο χρόνιος χρηματισμός τους, η χρόνια αναξιότητά τους
θα βρουν, επιτέλους, χώρο τελικής δικαίωσης.

Πρώην αξιωματικοί του Στρατού, πρώην δικαστικοί, πρώην πρέσβεις, νυν (και
αεί;) διανοούμενοι, τραπεζικοί, αθλητές, συνωστίζονται και διαγκωνίζονται
ντυμένοι στην τρίχα, για να δείξουν ότι σέβονται τη διαδικασία. Μόνο τα
παράσημα και τα διάφορα βραβεία δεν κρεμάνε στο πέτο τους,, για να τους
προσέξουν οι κομματικοί αρμόδιοι.

Και ύστερα παρελαύνουν οι πρώην ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΤΟΕ, ΔΕΗ, ΙΚΑ. Όλοι αυτοί που
ετάχθησαν να φυλάττουν εργατικές Θερμοπύλες ή δημόσιες επιχειρήσεις κοινής
ωφέλειας, κρίνουν σκόπιμο να ανταμειφθούν για τις μέχρι σήμερα υπηρεσίες τους
στα λαϊκά κινήματα εισερχόμενοι στη Βουλή.

Κάπου στη γωνιά των διαδρόμων κυκλοφορούν τα αδέλφια, οι αδελφές, οι ανιψιοί,
οι χήρες, τα ορφανά, όλο το σόι της εξουσίας και παραεξουσίας των συγγενών και
των κολλητών. Αυτοί περισσότερο προβάλλουν «το κληρονομικό τους δικαίωμα» παρά
τους τίτλους τους ή τη σωτηρία της πατρίδας.

Τέλος, οι γυναικείες οργανώσεις θέλουν αύξηση των ποσοστών των γυναικών
υποψηφίων (λες και θα εκλεγούν από τους μηχανισμούς), οι σπόνσορες θέλουν τον
δικό τους, η Εκκλησία θα ευχόταν να υποστηριζόταν το εκλεκτό της τέκνο, ο
ΟΠΕΚ, η Πολιτεία, οι κινήσεις πολιτών διεκδικούν μερίδιο και ο χορός καλά
κρατεί.

Μόνο που πίσω από όλο αυτό το γαϊτανάκι της αναξιοπρέπειας και υποτέλειας η
Δημοκρατία δέχεται δύο μαχαιριές. Τη μία πισώπλατα, με δράστες διάφορους
φιλόδοξους και βιαστικούς υποψήφιους που αποφασίζουν να χρηματοδοτηθούν από
«σκοτεινούς κύκλους» πιστεύοντας ότι μετεκλογικά δεν θα χρωστάνε τίποτα, την
άλλη μπροστά, στο μέρος της καρδιάς, με ηθικούς αυτουργούς όλους μας, που «σαν
έτοιμοι από καιρό» ξεπουλιόμαστε στα κομματικά επιτελεία, στον τελευταίο
συγκεντρωσιάρχη, για μια θεσούλα στη λίστα, για λίγη ώρα στην τηλεόραση, για
ένα ξεροκόμματο εξουσίας.

Η κοινωνία μας δεν ταυτίζεται με τους κομματικούς μηχανισμούς. Η δικαίωση δεν
κερδίζεται με διατεταγμένες ψήφους. Το κύρος δεν (εξ)αγοράζεται με χρήματα
«δωρητών». Όσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσουμε αυτές τις αλήθειες, τόσο το
καλύτερο για το μέλλον της χώρας μας.

ΥΓ: Όσο γι’ αυτούς που από κεκτημένη ταχύτητα τρέχουν και κτυπούν τις πόρτες
δύο-τριών κομμάτων ταυτόχρονα, να θυμούνται ότι η Ελλάδα είναι μικρή. Όλα μαθαίνονται.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.