30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΡΛΕΝΑ ΠΟΛΙΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΞΙΦΟΥΛΚΕΙ: Όταν ο διάλογος έχει στομώσει.

ΗΣΥΧΑΖΕΙ: Όταν ακούει την ανάσα του παιδιού που κοιμάται στο διπλανό
δωμάτιο.

ΕΚΤΟΝΩΝΕΤΑΙ: Βάζοντας τις φωνές, όταν βλέπει τις καταστροφές στο
διπλανό δωμάτιο: Το παιδί ξύπνησε.

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ: Ένα χάδι.

ΠΕΡΗΦΑΝΕΥΕΤΑΙ: Περίπου για τίποτα.

ΑΓΑΠΑ: Πολλούς ανθρώπους, όλα τα ζώα. Τα ζώα το καταλαβαίνουν, οι
άνθρωποι όχι πάντα.

ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ: Ελπίζω, όχι πάντα αργά.

ΠΛΗΤΤΕΙ: Με όσους φλυαρούν χωρίς να ακούν τον άλλον.

«Ο κύριος Μάριος μετάνιωσε αργά», είναι το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο
(εκδόσεις Λιβάνη) της Μαρλένας Πολιτοπούλου. Η οποία, αυτή τη φορά, ύστερα από
τρία αφηγήματα υπαρξιακών αναζητήσεων, ανοίγει τις δρασκελιές της στον χώρο
του αστυνομικού μυθιστορήματος. Με τον απαραίτητο φόνο, αλλά και έναν κόσμο
καλλιτεχνών και διανοουμένων που αναμετρώνται με τη συνείδησή τους, μέσα στο
ειδυλλιακό περιβάλλον ενός νησιού. Η Μαρλένα Πολιτοπούλου, ύστερα από μια
δόκιμη πορεία στο ραδιόφωνο και τον Τύπο, απέδρασε και αυτή στον κόσμο ενός
άλλου είδους γραφής.

ΕΡ.: Οι Αθηναίοι χτίζουν τείχη;

ΑΠ.: Ευτυχώς, με πύλες εξόδου και Μετρό.

ΕΡ.: Το κόστος ενός εξοχικού σε νησί είναι μόνο οικονομικό;

ΑΠ.: Προσθέστε και το ψυχικό κόστος του γυρισμού!

ΕΡ.: Τι σκέφτονται οι μόνιμοι κάτοικοι για τους εποχικούς καταληψίες;

ΑΠ.: «Να μας σκέφτονται, άραγε, καμιά φορά και τον χειμώνα;».

ΕΡ.: Τι σκέφτονται οι «εγγράμματοι για τους νεόπλουτους»;

ΑΠ.: Σκέφτονται γυαλιστερά πλακάκια και ξεχνούν πως ο χρόνος είναι που
φτιάχνει την πατίνα.

ΕΡ.: Ένας φόνος συγκαλύπτει ή φωτίζει;

ΑΠ.: Φωτίζει, αν κρατάς υποβρύχιο φακό.

ΕΡ.: Τι θα πει ανήκω στον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών;

ΑΠ.: Άπειροι συνδυασμοί επτά τεχνών, 24 γραμμάτων και εκατομμυρίων ανθρώπων.

ΕΡ.: Τι θα πει «απλός άνθρωπος»;

ΑΠ.: Καθένας που εννοεί όσα λέει.

ΕΡ.: Όλοι οι χώροι μυρίζουν «κλεισούρα»;

ΑΠ.: Ν’ ανοίγουμε και κανένα παράθυρο!

ΕΡ.: Αυτός της κουλτούρας;

ΑΠ.: Έχει παράθυρα με θέα εσωτερική.

ΕΡ.: Η ίντριγκα αν είναι επιπέδου εξιλεώνεται;

ΑΠ.: Αρκεί να μην έχει ως άλλοθι κάποιο ιερό σκοπό.

ΕΡ.: Η σοφία πώς κερδίζεται;

ΑΠ.: Έλα ντε!

ΕΡ.: Η θάλασσα μας ελευθερώνει ή μας πνίγει;

ΑΠ.: Θα έχετε παρατηρήσει πως συμβαίνουν και τα δύο.

ΕΡ.: Γιατί αστυνομική πλοκή;

ΑΠ.: Κρύβει ανθρώπινα πάθη και ξεμπλέκοντάς τα αποκαλύπτει.

ΕΡ.: Έντιμος αστυνόμος σημαίνει;

ΑΠ.: Να κηρυχθεί, παρακαλώ, προστατευόμενο είδος!

ΕΡ.: Υπάρχουν βρώμικες πράξεις ή σκέψεις;

ΑΠ.: Καθαριστήριον «Η πράξη».

ΕΡ.: Οι πολυπράγμονες ξέρουν περισσότερα;

ΑΠ.: Για ποιο πράγμα;

ΕΡ.: Γιατί αφήσατε τη δημοσιογραφία;

ΑΠ.: Υπάρχει και εγκατάλειψη εξ έρωτος.

ΕΡ.: Ελεύθερη ραδιοφωνία ίσον…

ΑΠ.: Για να παραφράσω προηγούμενη ερώτησή σας: Η ελεύθερη ραδιοφωνία
«ελευθερώνει ή πνίγει;».

ΕΡ.: Αν σήμερα διακόπτονται οι ειδήσεις για διαφημίσεις, αύριο…

ΑΠ.: Εξαρτάται ποιος πληρώνει και πώς θα αποφασίσει να πάρει πίσω τα λεφτά
του!

ΕΡ.: Δημοσιογραφία και λογοτεχνία, σχέση…

ΑΠ.: Όση και η αγωνία να ζυγίζεις τις λέξεις.

ΕΡ.: Κάνετε στροφή στην αστυνομική λογοτεχνία ή πρόκειται για παρένθεση;

ΑΠ.: Θα δείξει στη στροφή, στην ανηφόρα.

ΕΡ.: Το ραδιόφωνο ή το βιβλίο έχει τη μεγαλύτερη υποβλητική δύναμη;

ΑΠ.: Έχω δει παιδί να διαβάζει και να τρώει τα νύχια του. Έχω δει άρρωστο σε
νοσοκομείο να έχει κολλημένο το αυτί του στο ραδιοφωνάκι.

ΕΡ.: Υπάρχει γυναικείο και ανδρικό γράψιμο;

ΑΠ.: Και οι άνδρες και οι γυναίκες γδύνονται.

ΕΡ.: Υπάρχει γυναικείος και ανδρικός φόνος;

ΑΠ.: Η εντολή «ου φονεύσεις» δεν παραπέμπει σε γένος.

ΕΡ.: Ποιο το μέλλον της γυναίκας;

ΑΠ.: Το βλέπω προς το αρυτίδωτο.

ΕΡ.: Ο Σαββόπουλος λέει ότι η γυναίκα είναι ανώτερη…

ΑΠ.: Δυστυχώς για την Άσπα, το κατάλαβε μετά από τριάντα χρόνια κομμάτια.

ΕΡ.: Σήμερα υπάρχει χάσμα γενεών;

ΑΠ.: Γιατί, τι έγινε, σταμάτησε ο χρόνος και δεν το πήρα χαμπάρι;

ΕΡ.: Η ευημερία καταστρέφει την ελπίδα;

ΑΠ.: Μην απελπίζεστε, ο άνθρωπος ξέρει να ανεβάζει συνέχεια τον πήχυ.

ΕΡ.: Γιατί ζούμε;

ΑΠ.: Για να παραδώσουμε τη σκυτάλη.