Εκλογές, άμυνα και εξοπλισμοί

Από της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ιδίως όμως την τελευταία πενταετία
έκδηλη είναι η τάση κυβέρνησης, κομμάτων και άλλων ομάδων (π.χ. πολιτικά
δραστήριων διανοουμένων) να διατηρούν σε υποθερμία τον παραδοσιακό αγωνιστικό
πατριωτισμό. Προβάλλονται συναφώς δήθεν σύγχρονα κριτήρια ζωής
(παγκοσμιοποίηση, ευρωδιεθνισμός, οικονομική ανάπτυξη και τούτοις παρόμοια
νεφελώματα). Έτσι ο πατριωτισμός από κορυφαία εθνική αξία των Ελλήνων
παρουσιάζεται βαθμιαίως και επιτηδείως σαν αναχρονισμός και απαξία.
Συνακόλουθα επισκιάζεται η σημασία ουσιαστικών εξοπλισμών. Τούτο μάλιστα σε
συνδυασμό με την καλλιεργούμενη άνωθεν ολέθρια ψευδαίσθηση ότι παρά την
αμείωτα συνεχιζόμενη, θρασύτατη διεκδικητικότητα της Τουρκίας, των από αέρος
παραβιάσεων – παραβάσεων συμπεριλαμβανομένων, προσφέρεται περιθώριο εντίμου
ελληνοτουρκικού συμβιβασμού. Δεν προέχει η αλήθεια, αλλά η διάσωση της
φαντασιακής πολιτικής της ύφεσης, που, τουλάχιστον ιδεοληπτικά, ακολουθούν ο
Πρωθυπουργός και ο επί των Εξωτερικών υπουργός του! Με την θλιβερή αυτή
κατάσταση, που επανειλημμένα έχω επισημάνει στο παρελθόν, δεν θ’ ασχοληθώ
περαιτέρω στο παρόν κείμενο.

* Αλλά και η μείζων αντιπολίτευση ουσιαστικά συμπλέει με την κυβέρνηση.
Αποφεύγει συστηματικά να θέσει ζήτημα άμυνας σε ευρείας ακροαματικότητας
συζήτηση αρχηγών στη Βουλή προ ημερησίας διατάξεως. Περιορίζεται σε, αργά και
που, δηλώσεις του κ. Κ. Καραμανλή. Ενώ επίσης κορυφαία στελέχη της
παρεμβαίνουν σε ενίοτε συναφείς συζητήσεις στην, ολιγότερο θεατή, Επιτροπή
Εξωτερικών και Άμυνας. Όμως, αυτή η τακτική επιτρέπει τον ισχυρισμό ότι με το
κρίσιμο θέμα εξοπλισμών και άμυνας κυβέρνηση και αντιπολίτευση συνδέονται με
ανίερη συνεννόηση υποβάθμισής του. Προφανώς και οι δύο αξιολογούν όμοια τα
πολιτικά δεδομένα, πιθανότατα δε είναι και δέκτες «ισότιμης» εξ Αμερικής
καθοδήγησης. Οι δίαυλοι αφθονούν…

* Βεβαίως, μπορεί ν’ αντιταχθεί ότι η επίκριση για υποβάθμιση της σημασίας των
εξοπλισμών είναι αβάσιμη. Διότι το κράτος εξοπλίζεται, διατιθεμένων μάλιστα
σοβαροτάτων κονδυλίων. Όμως δεν αρνούμαι τη διενέργεια εξοπλισμών. Απλώς
υποστηρίζω ότι αυτοί είναι απρόσφοροι να αποτελέσουν αποτρεπτική απειλή κατά
της τουρκικής επιθετικότητας. Συγκεκριμένως, σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις, η
Αεροπορία και ο πυραυλικός εξοπλισμός της χώρας (αμυντικός και επιθετικός)
υστερούν τόσον, ώστε δεν επιτυγχάνεται ο στόχος της αποτροπής.

* Δεδομένου ότι δεν είμαι ειδικός, τα όσα ανέφερα τα στηρίζω σε εκτιμήσεις
ξένων ­ και ιδικών μας ­ εγκρίτων στρατιωτικών. Αλλά και στο προφανές γεγονός
ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις διακατέχονται από, καθοριστική πολιτικής, φοβίαν
τουρκικής επιθετικής ενέργειας (βλέπε και το φιάσκο στα Ίμια). Αν είχε η Ελλάς
εξασφαλίσει αποτρεπτική δυνατότητα υπολογίσιμη άλλη θα ‘ταν λογικώς η στάση
της έναντι της Τουρκίας. Ασύμβατη με τα χαριτωμένα μειδιάματα του Γ.
Παπανδρέου. Και πάντως θα ‘ταν προδήλως ασύγγνωστο να μην ήταν άλλη.

* Σημειώνω ότι προ ετών έγκριτος στρατιωτικός εμπειρογνώμων χώρας
μεσανατολικής μού έλεγε φιλικώς ότι αν η Ελλάς δεν δώσει απόλυτη προτεραιότητα
στην ανάπτυξη ισχυρής αεροπορικής – πυραυλικής δύναμης όλες οι άλλες
εξοπλιστικές δαπάνες της θ’ αποδειχθούν τελικώς άχρηστη σπατάλη. Το ίδιο μου
είπε πρόσφατα διακεκριμένος πανεπιστημιακός, ειδικός σε θέματα εξοπλισμών σε
αμερικανικό πανεπιστήμιο. Αυτά ασφαλώς τα γνωρίζουν οι επιτελείς μας.

* Λέγεται επίσης, καθησυχαστικά, ότι η Αμερική θα παρεμποδίσει τυχόν τουρκικό
τόλμημα. Όμως ερωτάται σε ποια στιγμή θα το πράξει. Όταν θα έχουν ήδη χαθεί
μερικά νησιά μας; Αλίμονο αν τέτοιοι συλλογισμοί πρυτανεύσουν.

* Κάποτε ο ελληνικός λαός, ορθώς ενημερούμενος, πρέπει να κληθεί ευθέως ν’
αποφανθεί για το θέμα της άμυνάς του.

Ιδεώδης ευκαιρία οι επικείμενες εκλογές, διεξαγόμενες σε κρίσιμη για τα
ελληνικά και το Κυπριακό περίοδο. Οι ηγεσίες των κομμάτων πρέπει να προτάξουν
άμυνα και εξοπλισμούς στα εκλογικά τους προγράμματα. Αν όμως φανούν ­ πιθανόν
­ απρόθυμες, τότε ας βρεθούν υποψιασμένοι υποψήφιοι βουλευτές ­ και άλλοι
παράγοντες ­ δυναμικοί, πρόθυμοι ν’ αξιώσουν από τις ηγεσίες τους τέτοια
αναβάθμιση άμυνας και εξοπλισμών. Όμως και ο ψηφοφόρος, κατ’ εξοχήν υπεύθυνος
της μοίρας του, να ‘ναι έτοιμος για ανάλογη στάση. Ας αναδειχθούν κάποιοι
εκτός αγέλης!

* Επισημαίνω ότι το εγχείρημα δύσκολο. Χρειάζεται σοβαρότητα, βαθιά αίσθηση
ευθύνης, ώστε να μη περιπέσει σε πολυτρόπως βλαπτική ψηφοθηρική
πατριδοκαπηλία…

* Ανάλογα πρέπει να παρουσιασθεί και το Κυπριακό. Διότι η τεκταινόμενη
συνομοσπονδία θ’ αναβαθμίσει το γόητρο της Άγκυρας, επεκτείνοντας νομίμως,
θεσμικά, προς δυσμάς την τουρκική επιρροή. Η ζωή μας δεν είναι μόνον ΟΝΕ και
Χρηματιστήριο…