Ο ατζέντης απέκτησε… πτυχίο

Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου δεν κάνει βήμα αν δεν συμβουλευθεί τον μάνατζέρ του

Θεωρητικά, οι ομάδες αγοράζουν τους καλύτερους από τους παίκτες που υπάρχουν
στη μεταγραφική αγορά, στα όρια πάντοτε των οικονομικών δυνατοτήτων τους. Και
βέβαια οι παίκτες αυτοί, εκτός από καλοί ποδοσφαιριστές, είναι επιλογές των
προπονητών.

Έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, αλλά στη πράξη είναι εντελώς διαφορετικά.

Πρωταγωνιστές, όπως συμβαίνει πάντοτε τα τελευταία χρόνια, είναι ορατοί και
αόρατοι μάνατζερ, με την άδεια η χωρίς την άδεια της FIFA, που δεν προσπαθούν
μόνο να εξασφαλίσουν περισσότερα χρήματα για τους πελάτες τους και καλύτερα
ποσοστά για τους εαυτούς τους, αλλά και να κρατήσουν τις ισορροπίες που έχουν
διαμορφωθεί στις σχέσεις τους με τις ΠΑΕ.

Πριν από μερικά χρόνια ελάχιστοι παίκτες, κυρίως ξένοι και μεγάλοι σταρ του
ελληνικού ποδοσφαίρου, χρησιμοποιούσαν ατζέντη για τις μετακινήσεις τους.
Σήμερα ακόμη και μικρά παιδιά-ταλέντα της μπάλας εκπροσωπούνται από μάνατζερ
και, μάλιστα, δεν κάνουν βήμα χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ο Μιχάλης
Κωνσταντίνου για παράδειγμα, το μήλον της Έριδος αυτής της μεταγραφικής
περιόδου, δεν συναντήθηκε με τους εκπροσώπους της ΑΕΚ, που ήθελαν να τον
αποκτήσουν παρά μόνο μέσω του μάνατζερ, ο οποίος έκανε τις σχετικές
διαπραγματεύσεις. Τα πράγματα μπλέκονται ακόμη περισσότερο, καθώς και οι ξένοι
προπονητές έρχονται στην Ελλάδα μέσω μάνατζερ, οι οποίοι φυσικά διαθέτουν στο
πελατολόγιο τους και πολλούς ποδοσφαιριστές…

Ο Γιώργος Σκαρτάδος, έπειτα από μία μεγάλη καριέρα στον Ηρακλή, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, έγινε μάνατζερ ποδοσφαιριστών

Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος για το φαινόμενο να υπάρχουν ΠΑΕ που αγοράζουν
ποδοσφαιριστές μόνο μέσω συγκεκριμένων ατζέντηδων. Δεν είναι, όμως, ο
μοναδικός λόγος, αφού οι διοικήσεις αρκετών ΠΑΕ έχουν κόψει κάθε επαφή με
κάποιους μάνατζερ, ενώ άλλοι ατζέντηδες πωλούν τα… προϊόντα τους
αποκλειστικά σε συγκεκριμένες ομάδες. Οι μάνατζερ δεν χάνουν βέβαια την
ευκαιρία να εκμεταλλευθούν τη γνωριμία με έναν πελάτη τους, τον προπονητή μιας
ομάδας, προκειμένου να εξυπηρετήσουν άλλους πελάτες, ποδοσφαιριστές και φυσικά
το συμφέρον τους. Ο Αλμπέρτο Μπιγκόν για παράδειγμα που ήλθε στην Ελλάδα με τη
διαμεσολάβηση του Ιταλού ατζέντη του, προσπάθησε να αγοράσει τον Πολωνό
Κοσμίνσκι, τον οποίο εκπροσωπεί ο ίδιος μάνατζερ. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο
Πολωνός ήταν αυτό που ζητούσε ο Ολυμπιακός, καθώς οι διαπραγματεύσεις για τη
μεταγραφή χάλασαν στο οικονομικό. Σε άλλη περίπτωση, στην ΑΕΚ οι περισσότεροι
παίκτες που ζήτησε ο Γιάννης Παθιακάκης για ενίσχυση της ομάδας,
εκπροσωπούνται από τον μάνατζερ που είναι και ατζέντης του προπονητή της ΑΕΚ.

Εκεί που πραγματικά δεν βρίσκει κανείς άκρη είναι όταν μέλη της διοίκησης των
ΠΑΕ και, μάλιστα, εκείνοι που χειρίζονται τις μεταγραφικές υποθέσεις είναι
παράλληλα και μάνατζερ ποδοσφαιριστών. Οι παίκτες δεν είναι βέβαια πελάτες
τους, αφού οι παράγοντες περιστασιακά ασκούν το επάγγελμα. Χωρίς να
αποδεικνύεται ότι έχουν οικονομικά οφέλη από τις μεταξύ τους σχέσεις, οι
παράγοντες αυτοί διαπραγματεύονται με τους παίκτες ή και συμφωνούν στην
απόκτηση τους, χωρίς να ερωτηθεί καν ο προπονητής της ομάδας!

Τον τελευταίο καιρό γίνονται όλο και πιο συχνά τα παράπονα προπονητών, που
διαμαρτύρονται ότι άλλους παίκτες ζήτησαν και άλλοι τους προέκυψαν. Και το πιο
εντυπωσιακό είναι ότι αυτοί που αγοράσθηκαν δεν ήταν φθηνότεροι από εκείνους
που είχαν ζητήσει οι προπονητές…

Βέβαια, οι στενές επαφές μιας ΠΑΕ με έναν συγκεκριμένο μάνατζερ δεν σημαίνουν
πάντοτε μυστικές συναλλαγές. Υπάρχουν επαγγελματίες ατζέντηδες που θεωρούνται
πιο αξιόπιστοι και πιο συνεπείς από άλλους, που έχουν καλύτερο «πράγμα» στον
κατάλογο τους ή που έτυχε να τους βγουν καλοί οι παίκτες που στο παρελθόν
πούλησαν σε μια ομάδα, εδώ συχνά έχουμε συγκρούσεις μεταξύ διοίκησης και
προπονητή, επειδή η κάθε πλευρά έχει διαφορετικό μάνατζερ ή και αντίθετα
συμφέροντα.

Ο Αλμπέρτο Μπιγκόν εκπροσωπείται από τον ίδιο μάνατζερ του παρ’ ολίγον «ερυθρόλευκου» Πολωνού Κοζμίνσκι

Το χάος εμφανίζεται κυρίως εκεί όπου «λαλούν πολλοί κοκόροι στις ΠΑΕ, δηλαδή,
που πάνω από ένας άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για τα μεταγραφικά θέματα. Στην ΠΑΕ
ΑΕΚ για παράδειγμα υπάρχει η ξένη ιδιοκτησία, η ελληνική διοίκηση με ξένο
επικεφαλής, ο διευθύνων σύμβουλος, που θεωρητικά έχει αυξημένες αρμοδιότητες,
αλλά και αντιπρόεδρος που, μάλιστα, κινήθηκε και αυτός στο εξωτερικό για να
εντοπίσει μεταγραφικούς στόχους, αλλά η συνεργασία αυτών των διαφορετικών
προσώπων, που ο καθένας έχει τη δική του φιλοσοφία και τη δική του μέθοδο, δεν
είναι δυνατόν να είναι πάντοτε αρμονική. Στη περίπτωση της ΑΕΚ πρακτικά δεν
αποκτήθηκε κανένας από τους παίκτες για τους οποίους υπήρχε, εδώ και καιρό,
ενδιαφέρον και έγιναν μεταγραφές της τελευταίας στιγμής με αμφίβολο
αποτέλεσμα.

Ακόμη, όμως, και στις ΠΑΕ που ένας κάνει «κουμάντο», όπως για παράδειγμα στον
Παναθηναϊκό, οι προπονητές δεν παραλαμβάνουν πάντοτε τους παίκτες που έχουν
ζητήσει. Οι μάνατζερ παίζουν και εδώ καθοριστικό ρόλο, καθώς οι πρόεδροι
ρωτούν τη γνώμη τους για μεταγραφικούς στόχους που έχουν και πολλές φορές αυτή
η γνώμη είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη του προπονητή. Και αντιλαμβάνεται
κανείς τι γίνεται στη περίπτωση που οι σχέσεις του μάνατζερ που ερωτάται με
τον προπονητή δεν είναι οι καλύτερες δυνατές…

Η παρουσία πολλών παραγόντων, τον τελευταίο καιρό στα μεταγραφικά θέματα της ΑΕΚ, δεν βοήθησε στην ενίσχυση της ομάδας

Οι μάνατζερ δεν παίρνουν πια ένα «δωράκι» για τις μεταγραφές που κλείνουν,
αλλά ένα σημαντικό ποσοστό επί του ποσού της μεταγραφής το οποίο φτάνει το
10%. Στα συμβόλαια υπάρχουν απαραιτήτως οι σφραγίδες τους, που πιστοποιούν την
ταυτότητα του προσώπου που διαμεσολάβησε, αλλά και τον δικαιούχο των χρημάτων
της μεσιτείας. Και αυτά δεν είναι τα μοναδικά χρήματα που παίρνουν. Συχνά τα
συμβόλαια που έχουν οι ατζέντηδες με τους πελάτες τους, παίκτες ή προπονητές,
προβλέπουν ότι οι ίδιοι θα εισπράττουν ένα μέρος από τις αποδοχές και τα πριμ
που θα εξασφαλίσουν οι ποδοσφαιριστές ή οι τεχνικοί. Οι μάνατζερ δεν είναι πια
ερασιτέχνες με γνωριμίες και μεγάλο δίκτυο επαφών, αλλά επαγγελματίες μεσίτες
του ποδοσφαίρου και αυτό το καταλαβαίνει κανείς αν τους επισκεφθεί στα
πολυτελή γραφεία τους, όπου εργάζονται με τη βοήθεια πολυάριθμου προσωπικού
(γραμματείς, βοηθοί κ.λπ.). Προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η άδεια FIFA που
διακρίνει τον επαγγελματία μάνατζερ από τους «αεριτζήδες». Όμως, οι
δραστηριότητες των ανεπίσημων ατζέντηδων τους αποφέρουν αρκετά χρήματα, κάτω
από το τραπέζι, καθώς οι υπηρεσίες τους μπορούν να φανούν ιδιαίτερα χρήσιμες
σε παράγοντες που δεν επιθυμούν την διαφάνεια στις συναλλαγές τους.

Γεγονός είναι ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τίποτε, πλέον, δεν κινείται χωρίς τη
διαμεσολάβηση των ορατών και αόρατων μάνατζερ. Ιδιαίτερα μετά την απόφαση
Μποσμάν, που τα σύνορα άνοιξαν, αλλά και οι νομικές διαδικασίες έγιναν πιο
δαιδαλώδεις στις χώρες της Ευρώπης οι ατζέντηδες δεν είναι χρήσιμοι μόνο στους
πελάτες τους, παίκτες και προπονητές, αλλά και στις ΠΑΕ, όχι μόνο για να
αγοράσουν, αλλά και για να «ξεφορτωθούν» ποδοσφαιριστές που δεν θέλουν να
πληρώνουν. Συχνά οι μάνατζερ εκμεταλλεύονται αυτήν τη προνομιακή θέση τους και
πολλές φορές συμπεριφέρονται ως τα πραγματικά αφεντικά των ΠΑΕ.