Τώρα διαφωνούν οι δικαστές

Στο σώμα του έγιναν τρεις ιατροδικαστικές εξετάσεις. Κατά τη διάρκεια της
πρώτης ανάκρισης δεκάδες μάρτυρες εξετάστηκαν και βγήκαν τρία διαφορετικά
πορίσματα για τις συνθήκες θανάτου. Όλοι όσοι είχαν σχέση, απλοί φαντάροι και
ανώτεροι αξιωματικοί του 640 Τάγματος Πεζικού στο Σουφλί, μετατέθηκαν σχεδόν
αμέσως σε άλλες μονάδες και ο φάκελος με το υλικό έκανε… 11 μήνες να φτάσει
από το γραφείο του ανακριτή σε αυτό του εισαγγελέα.

Η υπόθεση του άτυχου φαντάρου Σπύρου Ρωμιόπουλου ξανά στα δικαστήρια

Χρειάστηκαν δυόμισι χρόνια μετά τον θάνατο του εικοσάχρονου φαντάρου Σπύρου
Ρωμιόπουλου στον Έβρο για να κληθεί σε απολογία ξανά ο άνθρωπος που από την
αρχή -σύμφωνα με την οικογένεια Ρωμιόπουλου- «φωτογραφίζονταν» ως ο μοναδικός
ύποπτος. Στην πρόσφατη απολογία του όμως ο πρώην έφεδρος ανθυπολοχαγός Άρης
Μπακατινάκης υπεραμύνθηκε της αθωότητάς του. Ακόμα και σήμερα ο θάνατος του
στρατιώτη προκαλεί διιστάμενες γνώμες… Αυτή τη φορά δεν διαφωνούν οι
ιατροδικαστές, αλλά οι δικαστές του Στρατοδικείου Ξάνθης, οι οποίοι και
χειρίζονται σήμερα την υπόθεση.

Ο πρώην έφεδρος ανθυπολοχαγός Άρης Μπακατινάκης απέφυγε να μιλήσει στον
ανακριτή. Δήλωσε πως είναι αθώος και προτίμησε να καταθέσει ένα πολυσέλιδο
απολογητικό υπόμνημα. Μάλιστα παρουσιάστηκε δύο ημέρες νωρίτερα από την
προκαθορισμένη ημερομηνία επικαλούμενος «το θόρυβο και τη δημοσιότητα που θα
προκληθεί από την παρουσία του στην Ξάνθη». Δυόμισι χρόνια ύστερα από μια
εντυπωσιακή στα χρονικά διχογνωμία των ιατροδικαστών για τα αίτια θανάτου του
άτυχου στρατιώτη, οι απόψεις πάλι διχάζονται: αυτή τη φορά είναι ο τακτικός
ανακριτής του Διαρκούς Στρατοδικείου Ξάνθης λοχαγός Δημήτριος Σινάκος που
διαφωνεί με τον εισαγγελέα του ίδιου δικαστηρίου, αντισυνταγματάρχη Αθανάσιο
Πάππο. Ο λοχαγός Δ. Σινάκος, ο οποίος μάλιστα ζήτησε να εξαιρεθεί από την
υπόθεση επικαλούμενος προσωπικούς λόγους (αίτημα που δεν έγινε δεκτό) τονίζει
πως δεν προέκυψαν νέα στοιχεία για την υπόθεση μετά την απολογία του πρώην
ανθυπολοχαγού, ενώ ο εισαγγελέας ζήτησε την προφυλάκισή του. Την απόφαση για
την προφυλάκιση ή όχι του υπόπτου θα λάβει σε μια εβδομάδα το Δικαστικό
Συμβούλιο του Στρατοδικείου Ξάνθης.

Η οικογένεια

Την ίδια στιγμή που ο πρώην δόκιμος επιμένει στην αθωότητά του, η οικογένεια
Ρωμιόπουλου θέτει εκ νέου τα δικά της ερωτηματικά.

«Ο Μπακατινάκης έχει πέσει σε αντιφάσεις, από την αρχή είχε πέσει σε
αντιφάσεις γι’ αυτό ζήτησε να εξαιρεθεί η αρχική του κατάθεση. Κι αν ήταν
αθώος γιατί να μη βγει στα ίσα και να μιλήσει; Γιατί δίνει γραπτώς την
απολογία του; Έχει να φοβηθεί κάτι;». Για την κ. Μαριάνθη Ρωμιοπούλου η
υπόθεση δεν έχει κλείσει. Παρά τις διαφωνίες των ιατροδικαστών «που άλλοι μας
έλεγαν ότι είναι φυσικός θάνατος, άλλοι έγκλημα κι άλλοι κάτι… ενδιάμεσο»
ποτέ δεν πίστεψε πως το παιδί της πέθανε «στα καλά καθούμενα».

«Εμείς ζητάμε την προφυλάκισή του μέχρι να γίνει δίκη κι αν είναι αθώος θα βγω
πρώτη εγώ να του ζητήσω συγγνώμη», λέει χαρακτηριστικά η μητέρα του Σπύρου
Ρωμιόπουλου.

Στην απολογία του ο κ. Μπακατινάκης, ο οποίος δηλώνει μόνιμος κάτοικος
Ουτρέχτης, επισημαίνει στην απολογία του ότι ουδέποτε έμεινε μόνος του το
βράδυ της 18ης Ιουνίου 1997 και αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα μαρτύρων για να
στηρίξει το άλλοθί του. Περιγράφει με λεπτομέρειες τις κινήσεις του, δίνει
εξηγήσεις για το δικό του ατύχημα (εμφανίστηκε με σπασμένο χέρι αμέσως μετά
την διαπίστωση του θανάτου του Ρωμιόπουλου) και την άποψή του για τις εκδοχές
των ιατροδικαστών. Ειδικότερα για την εκδοχή των ιατροδικαστών Μ. Νόνα και Φ.
Κοτσάφτη «περί ανθρωποκτονίας προκληθείσα εκ πιέσεως του τραχήλου» ο
ανθυπολοχαγός αναφέρει πως «στηρίζεται σε βιβλιογραφικές εκδοχές και την
προσωπική τους εμπειρία κι όχι σε σαφή ιατροδικαστικά ευρήματα».

Ερωτηματικά

Από την άλλη πλευρά ο δικηγόρος της οικογένειας Ρωμιόπουλου, κ. Φραγκίσκος
Ραγκούσης, επισημαίνοντας ορισμένες από τις αντιφάσεις και τα ερωτηματικά που
προέκυψαν όλο αυτό το διάστημα λέει χαρακτηριστικά: «Ο Μπακατινάκης είχε
καταθέσει αρχικά πως έσπασε το χέρι του πέφτοντας μπροστά στον ταξίαρχό του.
Γιατί χρειάστηκε να περάσουν 8 μήνες μέχρις ότου ο τότε ανακριτής Φώτιος
Βραβας ελέγξει αυτό το στοιχείο; Απλώς θα ρωτούσε τον ταξίαρχο που ήταν δίπλα
του. Όταν τον ρώτησε ο ταξίαρχος είπε «δεν θυμάμαι». Ο Μπακατινάκης άλλοτε
έλεγε πως έπεσε κι έσπασε το χέρι του κι άλλοτε ότι το χτύπησε στο καράτε.
Αυτές δεν είναι αντιφάσεις; Είχε λόγο να το κάνει; Κι έπειτα είναι δυνατόν να
βγάζουν ακτινογραφία για το χέρι του ενώ είναι στο γύψο; Ή να κάνει 11 μήνες
να μεταφερθεί το υλικό της ανάκρισης από τον ανακριτή στον εισαγγελέα;».

Κατά την οικογένεια υπάρχουν ακόμη σκοτεινά σημεία στην υπόθεση και ευθύνες
συγκεκριμένων προσώπων για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο θάνατος του παιδιού
της.

«Η γιατρός Ελένη Ζαγγελίδου που έκανε την πρώτη νεκροψία αφαίρεσε τα σπλάχνα
κι έτσι οι ιατροδικαστές δεν μπορούσαν να υπολογίσουν τον ακριβή χρόνο
θανάτου. Επίσης επιχειρήθηκε σαφώς να μπει η υπόθεση στο αρχείο παρά τα κενά
και τις αντιφάσεις που προέκυψαν από τις μαρτυρίες. Και ενώ φωτογραφίζονταν ως
μοναδικός ύποπτος ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Άρης Μπακατινάκης, ο τελευταίος
άνθρωπος που όπως λέει και ο ίδιος τον είδε ζωντανό, ουδέποτε ελέγχθηκαν όπως
θα έπρεπε τα λεγόμενά του».

Τι λέει στην απολογία του ο Άρης Μπακατινάκης

Σε απολογητικό υπόμνημα, που κατέθεσαν στον ανακριτή του Στρατοδικείου, λοχαγό
Δημήτριο Σινάκο, οι συνήγοροί του, ο Άρης Μπακατινάκης επιρρίπτει έμμεσα
ευθύνες στον Σπύρο Ρωμιόπουλο, λέγοντας πως «… ενώ τον άφησε στις 12.30 της
18ης Ιουνίου 1997 σε σιτοχώραφο ­ ύστερα από υπόδειξη του λοχαγού του ­ και
ενώ έπρεπε να μείνει εκεί, όπου υπήρχε ΠΑΟβολείο, αυτός απομακρύνθηκε, χωρίς
να γνωρίζει τον λόγο και δεν εμφανίσθηκε στη Διμοιρία για το μεσημεριανό
φαγητό στη 1.30, όπως του είχαν υποδείξει. Όταν πήγα στο σιτοχώραφο μαζί με
τον Σ. Ρωμιόπουλο ­ λέει ­ με συνόδευε υπαξιωματικός της Διμοιρίας, γιατί,
επαναλαμβάνω, εγώ δεν γνώριζα την περιοχή, που γινόταν η άσκηση. Μετά από
αυτό, επιστρέψαμε στο καταφύγιο, όπου υπήρχαν αρκετοί στρατιώτες. Και πήγα για
λίγο να κοιμηθώ. Γύρω στις 14.45 με 15.15΄, αν θυμάμαι καλά ­ κατέθεσε ο Άρης
Μπακατινάκης ­ ήρθε στο καταφύγιο αρχιλοχίας με τον οδηγό στρατιωτικού
οχήματος να πάρουν στρατιώτες και να τους πάνε στη Διμοιρία. Τότε έμαθα από
υπαξιωματικό (Κωνσταντίνου) ότι ο Ρωμιόπουλος δεν εμφανίσθηκε και αποπήρα τον
υπαξιωματικό. Στην αρχή πίστεψα πως ίσως να άργησε να επιστρέψει, αλλά θεώρησα
καλό να ενημερώσω σχετικά τον λοχαγό μου. Αυτός μου έδωσε εντολή να ρίξω μια
ματιά. Παίρνω έναν στρατιώτη μαζί να δω τι είχε συμβεί. Επειδή, όμως,
αντιλαμβάνομαι πως θα με ρωτούσε ο λοχαγός για τους λόγους που αργοπόρησε ο Σ.
Ρωμιόπουλος, πήρα ένα τζιπ με τον οδηγό του και πήγαμε μέχρι το σιτοχώραφο,
όπου τον είχαμε αφήσει κατά την έναρξη της άσκησης. Η ώρα θα ήταν 15.45 έως
16.30. Διαπιστώνουμε ότι λείπει από τη θέση του ο Σ. Ρωμιόπουλος. Φωνάζω το
όνομά του, δεν παίρνω καμία απάντηση, δεν βλέπω τίποτα, κανένα όπλο ή
αντικείμενο του στρατιώτη και επιστρέφουμε στο καταφύγιο. Υποθέτω, προς το
παρόν, ότι ο Σ. Ρωμιόπουλος μπορεί να μπερδεύτηκε. Εκεί τον αναμέναμε εγώ και
άλλοι στρατιώτες. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Ενημερώνω με τον ασύρματο (ράκαλ) τη
Διμοιρία ότι δεν γύρισε ο Ρωμιόπουλος και αρχίσαμε τις αναζητήσεις, εγώ προς
μια κατεύθυνση και άλλα μέλη της μονάδας προς το ύψωμα “Δραγάτης” στο
σιτοχώραφο, όπου υπήρχε το ΠΑΟβολείο και στα σημεία που κάναμε τοπογραφική
αναγνώριση πριν αρχίσει η άσκηση. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του. Την κίνησή μας
αυτή την επιβεβαιώνουν τέσσερις μάρτυρες. (Αναφέρει τα ονόματά τους). Στο
καταφύγιο, που αναγκαστικά ξαναεπιστρέψαμε, συνάντησα τον μόνιμο υπαξιωματικό
Τσαλίκη, ο οποίος είναι πολύ ανήσυχος και ενημερώνει τον διοικητή μας, που
έρχεται στη θέση μας γύρω στις 8 με 8.30 το βράδυ. Θυμάμαι ότι φώναζε πολύ και
ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος. Σε λίγο ήρθαν και αξιωματικοί της ταξιαρχίας και
γύρω στο σούρουπο και ο ίδιος ο ταξίαρχος. Εγώ παρέμεινα συνέχεια με τους
στρατιώτες στο ΠΑΟβολείο. Από τα χαράματα της επόμενης μέρας κινούμαι με
άλλους άνδρες προς την Κοινότητα Μάνδρα, όπου και πληροφορηθήκαμε την ανεύρεση
νεκρού, του στρατιώτη Ρωμιόπουλου. Στην απολογία του, εξάλλου, ο πρώην έφεδρος
ανθυπολοχαγός επικαλείται μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Ρωμιόπουλος έδινε
την εικόνα ενός ανθρώπου που περιφέρεται, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό
του, κάθιδρος και αγωνιών, μέσα στο λιοπύρι.

Για τα τραύματα που έφερε στον αυχένα και στον λαιμό την επόμενη μέρα αφότου
βρέθηκε νεκρός ο στρατιώτης Σπύρος Ρωμιόπουλος, ο πρώην έφεδρος ανθυπολοχαγός
αναφέρει ότι αποχωρώντας από τη μονάδα και μετά τη λήξη της άσκησης και αφού
του δόθηκε άδεια, πήγε στο γυμναστήριο “Γκατσιούδη”, όπου γυμναζόταν. Εκεί
ήταν ο προπονητής στην ελληνορωμαϊκή πάλη κ. Παυλιαλίδης και 5-6 αθλητές
Ελληνοπόντιοι. Πάλεψε κανονικά με τον προπονητή και δεν κατάλαβε πώς
τραυματίστηκε. Για τον επίδεσμο που φορούσε στο ένα του χέρι, είπε ότι
ρωτήθηκε από τον προηγούμενο ανακριτή του Στρατοδικείου Ξάνθης, ταγματάρχη
Φώτη Βράβα και του απάντησε πως ήταν μια μεθόδευση, για να αποσπάσει από τον
γιατρό της μονάδας αναρρωτική άδεια». Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του
αυτόν, προσκόμισε και υπεύθυνη δήλωση της φίλης του Αθανασίας Τριανταφύλλου, η
οποία θεωρήθηκε στο ελληνικό προξενείο του Άμστερνταμ στις 20 Ιανουαρίου 2000,
καθώς και φωτοτυπία των αεροπορικών εισιτηρίων της, από τα οποία φαίνεται ότι
το ταξίδι της στην Ελλάδα, που συνδυαζόταν και με μία άδειά του, το συζητούσαν
ήδη από το Πάσχα, ενώ ανέφερε ότι η φίλη του ήρθε στην Ελλάδα ­ όπως ήταν
προγραμματισμένο ­ στις 2 Ιουλίου 1997. Τελικά, όπως επιβεβαιώνεται και από
την ίδια ­ κατά τα λεγόμενά του ­ πήγαν μαζί και με δυο φίλες της στον Άγιο
Παντελεήμονα Πιερίας και αργότερα στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Λάρισα.

Ο Άρης Μπακατινάκης κατέθεσε πως αναγκάστηκε να πάρει την άδεια νωρίτερα,
γιατί ο γιατρός τού Τάγματος θα έφευγε και ο ίδιος με άδεια. Και τονίζει πως
«η λήψη της άδειας δεν συνδέεται σε καμία περίπτωση με το γεγονός του θανάτου
του Σπύρου Ρωμιόπουλου».