Σιγοτρώγοντας το γουρουνάκι

Το ανέκδοτο είναι γνωστό: Έκπληκτος ο φίλος μιας ζωόφιλης οικογένειας
βλέπει στον κήπο τους ένα γουρουνάκι με… ξύλινο πόδι! Κι η έκπληξη
μεταβάλλεται σε κατάπληξη όταν ακούει την οικοδέσποινα να του εξηγεί:

-Ξέρετε… τ’ αγαπάμε πάρα πολύ και δεν μπορούμε να το σφάξουμε… Γι’ αυτό το
τρώμε λίγο λίγο!

Στη φάρμα των ζώων ­ όπως θέλει τη χώρα μας η παγκοσμιοποίηση ­ υπάρχει ένα
«γουρουνάκι» που το λένε Κυπριακό. Κάποτε είχε τέσσερα πόδια. Κάποτε…

* Κάποτε…

… Ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν, απλά και μόνον, αρχηγός της τουρκοκυπριακής
μειονότητας, που αναβαθμίσθηκε ­ και συμφωνήσαμε ­ σε τουρκοκυπριακή κοινότητα
για να βρεθεί πρόεδρος του «Ψευδοκράτους». Σήμερα είναι «εξοχώτατος», κατά την
επίσημη πρόσκληση του κ. Ανάν, δηλ. αρχηγός κράτους ή έστω κυβερνήσεως. Και η
μειονότητα που αναβαθμίσθηκε σε κοινότητα, αναγνωρίσθηκε τελικά σαν ένα από
«τα δύο μέρη» ­ δηλ. τα δύο συστατικά μιας Συνομοσπονδίας, στην οποίαν οι
ηγέτες των «δύο μερών» θα προεδρεύουν εναλλάξ…!

Πάει το ένα ποδαράκι…

* Κάποτε…

… Πέντε χιλιάδες Κύπριοι σπουδαστές εύρισκαν κάθε χρόνο θέση στα ελληνικά
Πανεπιστήμια. Κι ήταν μόνιμο το αίτημα ν’ αυξηθούν οι θέσεις αυτές. Σήμερα
μόλις 2.500 Κύπριοι σπουδαστές έρχονται στα ελληνικά Πανεπιστήμια και ­ με
διάφορες μεθοδεύσεις ­ ο αριθμός τους μειώνεται συνεχώς (σημ.: τι έχουν να μας
πουν άραγε οι δύο υπουργοί Παιδείας;).

Αντίθετα μοιράζονται αφειδώς υποτροφίες σε αγγλικά και αμερικανικά
Πανεπιστήμια. Κι έχει αναζωογονηθεί η προσπάθεια για τη δημιουργία
αμερικανοκυπριακού Πανεπιστημίου με σπουδαστές και από τα «δύο μέρη» που θα
είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής της νέας κυπριακής ράτσας, ­ μιας ράτσας που
δεν θα είναι ούτε Έλληνες ούτε Τούρκοι αλλά… νεο-Κύπριοι (σημ.: Μέχρι και η
κόρη του κ. Κληρίδη ακούω ότι αγωνίζεται υπέρ των… νεο-Κυπρίων). Θα είναι
ένα είδος που άλλοτε ­ εμείς οι Μικρασιάτες ­ αποκαλούσαμε με ανατριχίλα «οι
Λεβαντίνοι».

Πάει κι άλλο ποδαράκι…

* Κάποτε…

… Η «άριστη γνώση» της ελληνικής γλώσσας ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την
πρόσληψη στις δημόσιες υπηρεσίες της Κύπρου. Και εξακολουθεί να είναι αλλά…
Ο Αμερικανός πρεσβευτής στη Λευκωσία έχει κάνει δύο επίσημα διαβήματα ζητώντας
ν’ απαλειφθεί η διάταξη αυτή, χωρίς ­ κανείς ­ να σκεφθεί να στείλει αυτόν τον
κύριο στο σπίτι του. Μήπως τελικά…

*… Δίναμε, άλλοτε, σκληρές διπλωματικές μάχες για να μην περάσει ούτε ένα
κείμενο, που θα είχε έστω και μια λέξη μειωτική της κυπριακής κυριαρχίας. Κι
αμέσως σπεύδαμε ν’ αντιτάξουμε τις ελληνικές θέσεις, όταν τα κατεχόμενα ­ τότε
τα λέγαμε κατεχόμενα ­ απεκαλούντο «Δημοκρατία της Β. Κύπρου». Σήμερα ο
Έλληνας ΥΠΕΞ ακούει τον Τούρκο συνάδελφό του να διακηρύσσει ότι ο «Πρόεδρος
της Β. Κύπρου» είναι ο μόνος που έχει αρμοδιότητα να διαπραγματευθεί τη λύση
του Κυπριακού. Και δεν αντιδρά ­ αν και γνωρίζει ότι και στο εσωτερικό και το
διεθνές δίκαιο σιωπή σημαίνει κατάφαση.

Πάει κι άλλο ποδαράκι…

* Κάποτε…

… Διαμαρτυρόμαστε για τη λεηλασία των αρχαιοτήτων στα κατεχόμενα και
οργανώναμε εκθέσεις για να υπογραμμίσουμε την αδιάκοπη συνέχεια του ελληνισμού
στο μαρτυρικό νησί. Σήμερα «φωτισμένοι» ακαδημαϊκοί δάσκαλοι (οι περισσότεροι
είδαν το «φως» σε αγγλοσαξονικά πανεπιστήμια και άλλα ευαγή ιδρύματα και
φυσικά το «Φουλμπράιτ») εκδίδουν ολόκληρο τόμο για ν’ αποδείξουν ότι… οι
Κύπριοι δεν υπήρξαν ποτέ Έλληνες, αλλ’ είναι ένας… αυτοφυής Λαός (σημ.: κάτι
σαν τα άγρια ραδίκια του βουνού). Και το χειρότερο: η κρατική τηλεόραση, κατά
τρόπο σκανδαλώδη και ποινικά κολάσιμο, διαφημίζει επί δύο ημέρες, τέσσερις
συνολικά ώρες, τον κατάπτυστο τόμο.

Στη φάρμα των ζώων υπάρχει ακόμη το γουρουνάκι που λέγεται Κυπριακό. Μόνο που
δεν είναι… σαρανταποδαρούσα. Κόψε το ένα πόδι, κόψε το άλλο πόδι, κάποτε
(σύντομα) θ’ αναγκασθούμε να το σφάξουμε. Και τότε… θα χυθεί αίμα. Αλλά τότε
­ ίσως ­ αποδειχθεί ότι τα «ζώα» (αυτοί που θεωρούνται ζώα) μεταβάλλονται,
συχνά, σε θηρία!

Ο Γιάννης Π. Καψής είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Πειραιά