Ξέφυγε από τον εφιάλτη των ναρκωτικών για χάρη του μωρού

“Δώρο ζωής” ήταν για την 27χρονη Μαρία το κοριτσάκι που απέκτησε πριν από
δύο μήνες. Ήταν τότε που αποφάσισε ότι δεν είχε άλλα χρονικά περιθώρια για να
κόψει τα ναρκωτικά. Ήταν τότε που αποφάσισε πως για χάρη του παιδιού της
όφειλε να ξεπεράσει τα δικά της πάθη με οποιοδήποτε κόστος.

Ήταν και ένα παλιό χρέος που είχε με την Δικαιοσύνη, όταν λίγες ημέρες πριν
φέρει στον κόσμο την κόρη της είχε συλληφθεί με δύο δόσεις ναρκωτικών. Αυτό το
παλιό χρέος την έφερε μέχρι το εδώλιο του Αυτοφώρου Τριμελούς
Πλημμελειοδικείου της Αθήνας.

Η Μαρία, παρά την προχωρημένη εγκυμοσύνη της, συνήθιζε να τριγυρίζει στους
δρόμους της πόλης. Δεν εργαζόταν πουθενά. Και προσπαθούσε βρίσκοντας
ευκαιριακές δουλειές να καταφέρει να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για τη διαβίωσή
της, αλλά και για τη δόση της.

Εκείνη την εποχή δεν είχε σκεφτεί να ξεκόψει από τα ναρκωτικά. Οι λιγοστοί
φίλοι της την συμβούλευαν να προσέχει για χάρη του μωρού της. Μέχρι που ένα
βράδυ, τον περασμένο Νοέμβριο, η Μαρία συνελήφθη.

Στον εισαγγελέα

Ακολούθησαν όλες οι τυπικές διαδικασίες. Πέρασε από το Αστυνομικό Τμήμα, την
Εισαγγελία και από εκεί στο δικαστήριο κατηγορούμενη για κατοχή μικροποσότητας
ναρκωτικών για δική της χρήση.

Κόντευε να γεννήσει και οι δικαστές, σεβόμενοι την κατάστασή της και θέλοντας
να την βοηθήσουν, ανέβαλαν την εκδίκαση της υπόθεσης και την άφησαν ελεύθερη.
Οι μήνες πέρασαν. Η Μαρία έγινε μητέρα. Και από τότε η ζωή της άλλαξε. Μόνη
της πήρε τη μεγάλη απόφαση. Δεν χρειάστηκε κανείς να της επιβάλει ή να της
υποδείξει τι ήταν σωστό να κάνει. Το ήξερε μόνη της και αισθάνθηκε πως είχε
φτάσει το πλήρωμα του χρόνου για να γυρίσει σελίδα στη ζωή της.

Άπιαστο όνειρο

Και το έκανε. Ό,τι μέχρι πριν από λίγο καιρό φαινόταν άπιαστο όνειρο άρχισε να
γίνεται πραγματικότητα. Καθημερινά αντλούσε δύναμη από το χαμόγελο της κόρης
της. Κάθε μέρα που περνούσε έκανε και ένα βήμα παραπέρα.

Αυτή την προσπάθειά της δεν μπορούσαν να αγνοήσουν οι δικαστές όταν η 27χρονη
μητέρα έφτασε να δικαστεί ενώπιόν τους. Η Μαρία δεν αρνήθηκε την πράξη της,
όπως δεν αρνήθηκε και το αμαρτωλό παρελθόν της. Ζήτησε όμως να την κρίνουν με
επιείκεια και να μην κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στην προσπάθεια που κάνει
τον τελευταίο καιρό.

Λίγα λεπτά αργότερα οι δικαστές, βαδίζοντας στα ίχνη των συναδέλφων τους, την
άφησαν ατιμώρητη, υπενθυμίζοντάς της πως πρέπει να συνεχίσει μέχρι τέλος τον
αγώνα της, γιατί τώρα πια είναι υπεύθυνη όχι μόνο για τον εαυτό της, αλλά και
το παιδί της.