Όχι ακόμα Ζλάτκο

* Είναι δύσκολο, αν είσαι φίλαθλος, να συμπαθήσεις ή να συγχωρήσεις τον
Ζλάτκο Ζάχοβιτς. Όχι μόνο γιατί η μέχρις στιγμής προσφορά του στην ομάδα που
τον χρυσοπλήρωσε το καλοκαίρι είναι μηδαμινή (ουσιαστικά μόνο ένα ενστικτώδες
σουτ με τη Ρεάλ), αλλά κυρίως γιατί η ανθρώπινη συμπεριφορά του αποδείχθηκε
από ακατανόητη έως κομπλεξική.

* Για όποιον θεωρεί ότι ο αθλητισμός είναι πρώτα απ’ όλα ανθρωπιά και
το παράδειγμα της ανθρωπιάς το δίνουν αυτοί που τον υπηρετούν μέσα στα γήπεδα
και ιδίως αυτοί που θεωρούνται (όχι πάντα δικαιολογημένα) αστέρια, τα τερτίπια
και τα λόγια του Σλοβένου δεν ξεχνιούνται ­ ό,τι και να κάνει από εδώ και
μπρος. Ήρθε σαν ξένος, έμεινε ξένο σώμα και γυρνάει σαν ξένος. Η μνήμη και η
κρίση των φιλάθλων του Ολυμπιακού δεν ξεγελιέται, όπως αλλιώς και να τους
παρουσιάσουν την ιστορία.

* Υπάρχει βέβαια και μια άλλη αρχή του αθλητισμού, μέρος της αλήθειας
του και κομμάτι της γοητείας του. Είναι αυτή που θέλει τίποτα να μην είναι
τελεσίδικο, όλα να διορθώνονται και γρήγορα να ξεχνιούνται, αν κάποιος
αποδείξει ή αναδείξει την αξία του μέσα στο γήπεδο. Την ευλογία της αρχής
αυτής κυνηγάει ήδη ο Σλοβένος ­ και οι οιωνοί είναι με το μέρος του, αφού
ξεκίνησε με γκολ την πορεία τής αναγκαστικής του μετάνοιας. Του μένει βέβαια η
δοκιμασία της σεμνότητας.

* Ακόμα λιγότερο πειστική είναι η στάση του προέδρου του. Ενώ είναι
βέβαιο ότι ο μόνος λόγος που τον δέχθηκε πίσω ήταν για να αποσβέσει την
τεράστια επένδυσή του, εκείνο που προβλήθηκε ήταν μια δήθεν άδικη εναντίον του
παίκτη στάση τού πρώην προπονητή του. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, αφού,
πριν αποδράσει, ο Ζάχοβιτς είχε χρησιμοποιηθεί, χωρίς περιορισμούς, σε όλα τα
παιχνίδια.

* Όταν όμως ο πρώην αυτός προπονητής λέγεται Μπάγιεβιτς και έχει την
ιστορία που όλοι ξέρουμε, η προσπάθεια να του αποδοθούν ευθύνες στο
συγκεκριμένο θέμα αποκτά και μια ηθική διάσταση. Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού
έδωσαν ήδη την απάντησή τους σχετικά με το τι νιώθουν και τι οφείλουν στον
μόνο ίσως Έλληνα προπονητή που τιμά διαρκώς το επάγγελμά του. Η κατηγορία ότι
ποτέ δεν έγινε Ολυμπιακός δεν αρμόζει στον επαγγελματισμό αυτών που κάποτε του
χάρισαν την εμπιστοσύνη τους ­ και δικαιώθηκαν.

* Ακόμα περισσότερο επειδή μια σκληρή μοίρα φαίνεται να κυνηγά τον
Μπάγιεβιτς στη νέα του ομάδα (χθες τον γλίτωσε την τελευταία στιγμή ο
ξεχασμένος Βαλέντσια) δικαιούται το ενδιαφέρον και τη συμπάθειά μας. Ο
Ζάχοβιτς έχει ακόμα πολύ δρόμο για να μπει στους πρωταγωνιστές του
πρωταθλήματος. Προς το παρόν αυτοί λέγονται ­ και σ’ αυτούς πρέπει να
στραφούμε ­ Γκόμεζ, Μπρούστερ, Κωνσταντίνου και όλοι όσοι τιμούν χωρίς
βεντετισμούς τη φανέλα τους.