ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άρρητα ρήματα…

Ευτυχισμένοι όσοι δεν έχουν ­ ακόμη ­ παιδιά στο Λύκειο ή το Γυμνάσιο.
Διαφορετικά θα είχαν μείνει… φαλακροί ­ όπως κοντεύω εγώ ­ διαβάζοντας
κάποια σχολικά βιβλία, είτε για να ενημερωθούν, στα γρήγορα, για την ύλη που
διδάσκονται τα παιδιά τους, είτε για να εννοήσουν τι συμβαίνει και τα έρημα
κάνουν κάτι ερωτήσεις ολωσδιόλου ακατανόητες: Κάποιες φορές έχω έρθει στο αμήν
να εκραγώ, «κάνε καλά την ερώτηση, παιδί μου, μίλα ελληνικά, διάβασε την
παράγραφο όπως τη γράφει το βιβλίο» φωνάζω από το διπλανό δωμάτιο. Μου πετάει
το… κατασκεύασμα, «ορίστε, διάβασε μόνη σου και κατάλαβε», το παιδί μου έχει
δίκιο, το βιβλίο δεν κατανοείται με τίποτε, η «σημαντική παράγραφος» στερείται
περιεχομένου, κάποτε και σύνταξης ελληνικής. Πώς λέμε «άρρητα ρήματα, κουκιά
μαγειρεμένα»; Έτσι ακριβώς. Και πρέπει να τα μάθει…

Καλοί μου άνθρωποι, της Επιτροπής Καζάζη, βάλατε μια πρόταση στην προχθεσινή
εισήγησή σας, να υποχρεώνονται τα παιδιά, που στο τέλος της σχολικής χρονιάς
καταστρέφουν τα δωρεάν παρεχόμενα διδακτικά βιβλία, να τα πληρώνουν. Και εγώ,
που φρίττω στην ιδέα της καταστροφής ενός βιβλίου, φρίττω και με την πρότασή
σας. Και ευθαρσώς λέω πως ευχαρίστως αυτά τα βιβλία θα τα κατέστρεφα, αν ήμουν
στην ηλικία τους, να μην τα πιάσει άλλο παιδάκι στα χέρια του. Και, επιτέλους,
αν είναι να πρέπει να πληρώσουν τα παιδιά για ν’ αποκτήσουν καλά βιβλία,
γραμμένα με την έγνοια μετάδοσης γνώσης, να πληρώσουν χίλιες φορές. Να
γλιτώσουν, τουλάχιστον, ο Μήτσος της Τζώρτζιας, η Αννούλα της Ειρήνης, η
Νεφέλη της Κάτιας, η Χριστίνα του Τάσου, η Κωνσταντίνα του Δημήτρη.