Οι μπάρες έπιασαν πάτο

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2000, Δημαρχείο Αθηνών, αίθουσα συσκέψεων. «Με
συγχωρείτε κύριοι. Εμένα μου αναθέσατε να επιμεληθώ τη μετακίνηση δύο μπαρών.
Δεν μου είπατε ότι θα έπρεπε να φροντίσω και για τη λειτουργία τους κιόλας!»

Η ατάκα αυτή του υπαλλήλου του Δήμου Αθηναίων άφησε άφωνους του αντιδημάρχους
που περίμεναν από τον συγκεκριμένο άνθρωπο να τους πει ότι σε λίγες ημέρες όλα
θα ήταν έτοιμα για να αρχίσουν να ανεβοκατεβαίνουν οι μπάρες στο ιστορικό
τρίγωνο.

Βέβαια, το ότι θα λειτουργήσουν οι μπάρες στο εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας οι
κάτοικοι της πόλης το ακούν από τα τέλη του 1996. Συγκεκριμένα από τον
Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς. Μάλιστα η πρώτη αισιόδοξη εξαγγελία εκείνης
της περιόδου από την Πολιτεία έλεγε ότι οι μπάρες θα αρχίσουν να
ανεβοκατεβαίνουν στο τρίγωνο τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Όμως, δυστυχώς
για τους κατοίκους της Αθήνας, οι εκλογές που ακολούθησαν ήταν ένας πολύ
σημαντικός λόγος για να μη δουν την περιοχή του εμπορικού τριγώνου να
μετατρέπεται σε παράδεισο για τους πεζούς. Στο ενδιάμεσο δε υποστηρίχθηκε από
τους αρμοδίους ότι το σύστημα δεν μπορούσε να μπει μπροστά, επειδή δεν το είχε
ηλεκτροδοτήσει η ΔΕΗ, κάτι το οποίο όμως έγινε λίγες ημέρες αργότερα.

Μικρές αναλαμπές

Αντιθέτως, στα χρόνια που ακολούθησαν και στα οποία εκτός από ολιγοήμερες
«αναλαμπές» οι μπάρες συνέχισαν να βρίσκονται καθηλωμένες στο έδαφος, οι
πολίτες της Αθήνας απόλαυσαν ως παράδεισο πεζοπορίας όχι το εμπορικό τρίγωνο,
αλλά την οδό Ερμού που στο μεταξύ είχε πεζοδρομηθεί. Έτσι, πολλοί από τους
Αθηναίους μπορούσαν πολλά απογεύματα, φεύγοντας από τις δουλειές τους στο
κέντρο, να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους σε κάποια πάροδο του εμπορικού
τριγώνου και στη συνέχεια με την άνεσή τους να κοιτούν τις βιτρίνες της Ερμού.

Το σύστημα με τις μπάρες κόστισε περί τα 550 εκατομμύρια δραχμές, τα οποία
αντλήθηκαν από το 2ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Την τοποθέτηση ανέλαβαν δύο
ελληνικές εταιρείες. Στις εισόδους και τις εξόδους ορισμένων δρόμων του
τριγώνου τοποθετήθηκαν 38 μπάρες, οι οποίες υποτίθεται ότι ορισμένες ώρες της
ημέρας θα σηκώνονταν από το επίπεδο του δρόμου όπου ήταν τοποθετημένες και θα
απέκλειαν έτσι την κυκλοφορία των αυτοκινήτων εντός της περιοχής. Είχαν
εξαγγελθεί μάλιστα και μαγνητικές κάρτες για όσους επαγγελματίες έπρεπε να
βρίσκονται τις ώρες αιχμής εντός του τριγώνου, συσκευές τηλεκοντρόλ για τους
οδηγούς των μίνι μπας, αλλά στο τέλος όλο και κάτι στράβωνε.

Η ευθύνη που καίει

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι προτού το ΥΠΕΧΩΔΕ παραδώσει τη λειτουργία τού
συστήματος στον Δήμο Αθηναίων (27-4-1999), καμία από τις δύο πλευρές δεν
επιθυμούσε να αναλάβει τη διαχείρισή του. Το σίγουρο είναι ότι το σύστημα θα
λειτουργούσε εφόσον υπήρχε θέληση. Οι δικαιολογίες που ακούγονταν κατά καιρούς
είχαν να κάνουν με εκλογές κυβερνητικές που έγιναν, με εκλογές δημοτικές που
ακολούθησαν και «περιμένουμε να συσταθεί σε σώμα το νέο δημοτικό συμβούλιο»,
με τις εκπτώσεις που έχουμε κάθε Φεβρουάριο και μόλις τελειώσουν ξεκινάμε, με
εμπόρους του εμπορικού τριγώνου που αντιδρούν για τα οχήματα ανεφοδιασμού τους
τα οποία θα αποκλείονται, για τις συσκέψεις που έχουν ορισθεί την επόμενη
εβδομάδα και κάθε εβδομάδα με συμμετοχή του δήμου, του ΥΠΕΧΩΔΕ, της Τροχαίας,
των εμπόρων ή με το ΥΠΕΧΩΔΕ και τον δήμο αλλά χωρίς τους εμπόρους και με τη
Δημοτική Αστυνομία ή χωρίς το ΥΠΕΧΩΔΕ και με τον δήμο και την Τροχαία…
«Βασικά, πάμε και πίνουμε καφέ», έλεγε εκπρόσωπος των εμπόρων.

Χαριστική βολή

Ώσπου στα τέλη του 1999 έπεσε ένας κεραυνός και… έπαθαν βλάβη κάποια
μηχανήματα. Και εκεί που όλοι έλεγαν ένας σεισμός θα μας σώσει, ήρθε και αυτός
και έβγαλε το κτίριο στο οποίο εδρεύει το κέντρο ελέγχου του συστήματος
προσωρινώς ακατάλληλο και άμεσα επισκευαστέο. Όλο αυτό το διάστημα, οι μπάρες
ποτέ δεν λειτούργησαν ουσιαστικά. Δοκιμές από εδώ και από εκεί γίνονταν.
Φυσικό ήταν, λοιπόν, αρκετές μπάρες να υποστούν ζημιές κυρίως από τους οδηγούς
Ι.Χ. αυτοκινήτων που έπεφταν πάνω τους. Όταν το ΥΠΕΧΩΔΕ παρέδωσε την ευθύνη
διαχείρισης του συστήματος στον δήμο, υπήρχαν ζημιές σε 19 μπάρες, οι οποίες
επιδιορθώθηκαν .

Έστω όμως κι έτσι, ακόμη και αν οι μπάρες δεν είχαν πάθει τίποτε και
λειτουργούσαν κανονικά, θα ήταν αναγκασμένες σε μόνιμη καταβύθιση προκειμένου
να εξυπηρετήσουν τους οδηγούς, που «δικαίως» θα έπρεπε να κυκλοφορούν εντός
του τριγώνου. Ακριβώς. Οι άδειες εισόδου στην περιοχή που εποπτεύεται από τις
μπάρες αποτελούν άλλη μια πονεμένη ιστορία. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1998
είχαν δοθεί, βάσει στοιχείων του ΥΠΕΧΩΔΕ, 350 από αυτές. Οι υπεύθυνοι από το
υπουργείο έλεγαν ότι δεν θα ξεπεράσουν τις 500. Κάτι όμως πήγε στραβά και λίγο
πριν από το τέλος του 1999 έφθασαν τις 3.000.

«Συγγνώμη, ρε παιδιά, αν βάλετε τις 3.000 άδειες με τα τέσσερα μέτρα που έχει
μήκος κάθε αμάξι, μας βγαίνει μια ουρά αυτοκινήτων 12 χιλιομέτρων. Πού θα πάνε
όλοι αυτοί;», ρωτούσε στέλεχος του δήμου τους υπευθύνους του ΥΠΕΧΩΔΕ.

Σήμερα η κατάσταση, πέντε χρόνια μετά, στην ουσία δεν έχει αλλάξει. Ούτε όμως
και η αυταπάρνηση των υπευθύνων να κάνουν το σύστημα να λειτουργεί σε
καθημερινή βάση. Από τον Δήμο της Αθήνας τονίζεται ότι δύο μπάρες, μία που
είναι τοποθετημένη στις αρχές της οδού Αιόλου και άλλη μία στην οδό
Μητροπόλεως, θα μετακινηθούν ώστε να μην εμποδίζεται η κίνηση των αυτοκινήτων
προς τα δύο γκαράζ στην Πλατεία Κοτζιά και στη Μητροπόλεως, τα οποία
φτιάχτηκαν αφότου είχε εγκατασταθεί το σύστημα. Το κόστος μετακίνησης των
μπαρών είναι 2.600.000 δραχμές.