Η μάχη των κέντρων

Προσέξατε ότι ο κ. Κ. Καραμανλής άλλαξε το στυλ των δημόσιων εμφανίσεών
του; Διακρίνατε μία προσπάθεια να εμφανιστεί πιο «φιλικός», χρησιμοποιώντας
χαμηλότερους τόνους και «στρογγυλεμένες» εκφράσεις; Έχετε μετρήσει πόσες φορές
είδατε τελευταία τον κ. Κ. Σημίτη να πίνει ούζο; Να φιλά παιδάκια;

Αν δεν τα έχετε προσέξει όλα αυτά, τότε σίγουρα δυσαρεστείτε δύο πολυπληθή
επιτελεία ­ και του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής
αντιπολίτευσης. Τα οποία επιτελεία δεν θα διστάσουν να σας κατατάξουν σε
εκείνο το 14% των ψηφοφόρων, που αρνούνται να «αυτοτοποθετηθούν» ιδεολογικά ­
πρόκειται για το ποσοστό των ψηφοφόρων που δυσκολεύει τη ζωή των κομματικών
επιτελείων, όταν πλησιάζει η ώρα της κάλπης…

Για το υπόλοιπο 80% ­ και λέμε 80% και όχι 86%, μιας και υπάρχει κι αυτό το 6%
που αρνείται να απαντήσει σε τέτοια ερωτήματα ­ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: το
30% δηλώνουν κεντρώοι, το 20% δηλώνουν δεξιοί, ένα 7%-8% αριστεροί, ενώ ένα
12% δηλώνουν κεντροδεξιοί και περίπου άλλοι τόσοι κεντροαριστεροί…

Κανονικά, τα δύο μεγάλα κόμματα στη χώρα μας θα έπρεπε να δίνουν στην
προεκλογική περίοδο τη «μάχη του κέντρου» ­ όμως το ΠΑΣΟΚ, στο ζήτημα αυτό,
έχει από το ΄81 κερδίσει… τον πόλεμο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε όλες τις
ψήφους των κεντρώων σε εκείνες τις εκλογές ­ και το ΠΑΣΟΚ συνέχισε έκτοτε να
κυριαρχεί απόλυτα στον χώρο αυτό…

Η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ ουδόλως διαταράχθηκε την «εποχή Σημίτη». Για παράδειγμα,
στην τελευταία μέτρηση της V-PRC, που έγινε για τα «ΝΕΑ», ένας στους δύο
κεντρώους δηλώνει αρκετά η πολύ ικανοποιημένος από την κυβέρνηση, ενώ για την
αντιπολίτευση τα ίδια αισθήματα εκφράζει μόνον ένας στους δέκα…

Ποιο είναι το πρόβλημα για τον κ. Κ. Καραμανλή; Το γεγονός ότι ενώ μόνον το
11% των κεντρώων δηλώνουν ικανοποιημένοι από την αξιωματική αντιπολίτευση,
εμφανίζεται ένα 12% των κεντροδεξιών που είναι ικανοποιημένοι από την
κυβέρνηση!

Τό συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα ­ και απασχολεί όλο το τελευταίο διάστημα
τα στελέχη του επικοινωνιακού επιτελείου του κ. Κ. Καραμανλή ­ είναι ότι ενώ ο
χώρος του κέντρου είναι «άβατος» για τη Ν.Δ., ο χώρος της κεντροδεξιάς δείχνει
ευεπήφορος σε έναν διεμβολισμό από το ΠΑΣΟΚ.

Ο μόνος χώρος που παραμένει «αλώβητος» από τις κινήσεις του κ. Κ. Σημίτη,
είναι ο χώρος των δεξιών ­ όπου η κυριαρχία τόσο του κ. Κ. Καραμανλή όσο και
της Ν.Δ. είναι απόλυτη ­ για παράδειγμα, στον χώρο αυτό η ικανοποίηση από την
κυβέρνηση δεν ξεπερνά το 6%.

Με δεδομένο, μάλιστα, ότι ο χώρος αυτός εκφράζει έναν στους πέντε ψηφοφόρους,
είναι σαφές ότι η Ν.Δ. εκκινεί από μία πολύ ισχυρή βάση. Ωστόσο, η διαπίστωση
αυτή εκφράζει κατά έναν τρόπο και την αδυναμία της συντηρητικής παράταξης,
μιας και ο συγγενέστερος χώρος, δηλαδή οι «κεντροδεξιοί», συγκινούνται
ελάχιστα από εκείνα πού «δένουν» το 20% των δεξιών ψηφοφόρων. Αυτό φάνηκε
καθαρά στην υπόθεση της διαγραφής των επωνύμων «κεντροδεξιών» της Ν.Δ. ­ οι
δεξιοί ψηφοφόροι είχαν επικροτήσει τότε την κίνηση Καραμανλή στο όνομα της
ομογενοποίησης της παράταξης, ενώ οι κεντροδεξιοί είχαν αντιδράσει αρνητικά.

Αυτό που διαπιστώνουν οι περισσότεροι αναλυτές, είναι ότι τρεις μεγάλες ομάδες
ψηφοφόρων ­ οι κεντρώοι, οι κεντροδεξιοί και οι κεντροαριστεροί ­ παρά τις
διαφορές τους «στοιχίζονται» πίσω από τις στρατηγικές επιλογές της χώρας, όπως
αυτές έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια, με την πολιτική Σημίτη. Δηλαδή, την
ενταξιακή πορεία προς την ΟΝΕ και τον εκσυγχρονισμό. Προβάλλοντας αυτά τα
στοιχεία, ο Πρωθυπουργός έχει τη δυνατότητα να συνομιλεί πολύ πιο άμεσα με
τους ψηφοφόρους αυτούς, σε αντίθεση με τον κ. Κ. Καραμανλή, ο οποίος είχε
ανεβάσει ιδιαίτερα τους αντιπολιτευτικούς τόνους διαφωνώντας σε όλα, με
αποτέλεσμα να εμφανίζεται ότι διαφωνεί και στις ίδιες τις στρατηγικές
επιλογές.

Η συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης από το επιτελείο Καραμανλή είχε ως
αποτέλεσμα την ξαφνική, αλλά και ριζική αλλαγή του δημόσιου λόγου του ­ ακόμα
και των χειρονομιών του ­ χωρίς όμως προς το παρόν να μπορέσει να
αντιμετωπίσει τον πολιτικό «διχασμό» Δεξιάς – Κεντροδεξιάς.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Κ Σημίτης επιχειρεί να αντιμετωπίσει ένα άλλο
πρόβλημα ­ εκείνο της έλλειψης αμεσότητας, που δυσκολεύει γι’ αυτόν τα
πράγματα στο «κεντροαριστερό» ακροατήριο. Αποτέλεσμα, οι συχνές βόλτες για
καφέ ή ούζο, αλλά και η εντελώς διαφορετική, σε σχέση με το παρελθόν,
συμπεριφορά στις περιοδείες του. Παράδειγμα, η ξαφνική στάση και η συνομιλία
με τους αγρότες πού δούλευαν στο χωράφι τους…