Να αλλάξουμε μυαλά

Κάθε αλλαγή του χρόνου είναι μια ευκαιρία για απολογισμό και οριοθέτηση στόχων
για την επόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά όμως, δεν μιλάμε απλώς για την έλευση του
νέου έτους, αλλά για την είσοδό μας στο 2000, μια χρονιά που απέκτησε
ξεχωριστό χαρακτήρα, έγινε κέντρο σύγκρισης παλαιότερων εποχών και αφετηρία
για εκσυγχρονισμό και μας οδηγεί στον 21ο αιώνα.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα μπει στη νέα χιλιετία μετρώντας 21 χρόνια
επαγγελματισμού και όμως πολλές φορές απλοί φίλαθλοι, παράγοντες του
αθλήματος, ακόμα και αθλητικές αρχές ψιθυρίζουν ή φωνάζουν «μα είναι δυνατόν
να συμβαίνουν αυτά το 2000;», Η αλήθεια είναι ότι τα βήματα προς τον
εκσυγχρονισμό πολλές φορές εξαγγέλθηκαν αλλά είτε δεν έγιναν καθόλου είτε ήταν
πολύ αργά και αφορούσαν μόνο τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου. Η ιδιωτική
πρωτοβουλία, κάποιοι εμπνευσμένοι άνθρωποι με γνώσεις και μεράκι, ξεπέρασαν τη
μετριότητα παρασύροντας τις ομάδες τους εκεί που έπρεπε να βρίσκεται ολόκληρος
ο κόσμος του ποδοσφαίρου. Αλλά στο βάθος του…καταστήματος το εμπόρευμα είναι
φτωχό και ο ερασιτεχνισμός κυριαρχεί.

Πριν από μερικούς μήνες, με αφορμή την εκλογή νέου Δ.Σ. στην ΕΠΑΕ ήταν η
τελευταία φορά που οι ρομαντικοί του σπορ άρχισαν να ελπίζουν ότι έρχονται
καλύτερες ημέρες. Δεν είναι όμως εύκολη υπόθεση. Και επειδή για να λύσεις ένα
πρόβλημα πρέπει πρώτα να το καταλάβεις και να το παραδεχθείς, πρέπει να
ομολογήσουμε ότι η απόστασή μας από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα
μεγαλώνει αντί να μικραίνει. Κάποιες περιστασιακές επιτυχίες ελληνικών ομάδων
ή της Εθνικής στο εξωτερικό δεν πρέπει να μας παρασύρουν σε λανθασμένα
συμπεράσματα. Και αυτό ακριβώς πιστεύουν τρεις διακεκριμένοι προπονητές που
εργάζονται στην Ελλάδα και μίλησαν στη «ΟΜΑΔΑ» για τις πληγές του αιώνα που
φεύγει και τις προσδοκίες εκείνου που έρχεται.

Ευγένιος Γκέραρντ

«Νέα ταλέντα είναι αδύνατον να αναδειχτούν σε τόσο κακούς αγωνιστικούς χώρους», πιστεύει ο Ευγένιος Γκέραρντ

Ο Ευγένιος Γκέραρντ, που ήλθε στη χώρα μας για διακοπές και αποδείχθηκε
περισσότερο Έλληνας από τους ντόπιους, και που υπηρετεί το ελληνικό ποδόσφαιρο
κατέχοντας το ρεκόρ του μακροβιότερου προπονητή στην ίδια ομάδα (15 χρόνια
κλείνει στον ΟΦΗ), λέει ότι η λέξη-κλειδί που θα αλλάξει την όψη του ελληνικού
ποδοσφαίρου είναι η οργάνωση. «Ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβει κανείς ότι
τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά είναι ότι δύο από τις μεγαλύτερες ΠΑΕ της
χώρας μοιράζονται το ίδιο γήπεδο. Το Ολυμπιακό Στάδιο μάλιστα, το μοναδικό
στάδιο που κατασκευάσθηκε στην τελευταία 20ετία, δεν είναι καν αμιγώς
ποδοσφαιρικό γήπεδο. Βέβαια είναι το καμάρι του πρωταθλήματός μας αν συγκριθεί
με εκείνα που χρησιμοποιούν οι άλλες ομάδες. Και τα ερωτήματα είναι αυτονόητα:
Πώς θα αναδειχθούν ταλέντα χωρίς μέθοδο;

Πώς θα αναδειχθούν νέοι παίκτες σε κακούς αγωνιστικούς χώρους; Πώς θα δεχθεί
ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής να δουλέψει μέσα σε τόσο υποβαθμισμένες
συνθήκες; Πώς θα αποφασίσει ο φίλαθλος να φέρει μαζί τη γυναίκα και τα παιδιά
του σε γήπεδα χωρίς ανέσεις και ασφάλεια;».

Ο κ. Γκέραρντ υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοστικό. Δηλαδή,
δεν μιλάμε μόνο για άδειες κερκίδες που θα μπορούσαν να γεμίσουν, αλλά και για
μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα στα γήπεδα, στην περίπτωση που οι φίλαθλοι
θα συνοδεύονταν από τις οικογένειές τους. «Η σύζυγος και τα παιδιά εμπνέουν
σεβασμό και δύσκολα ο άνδρας και πατέρας θα είχε βίαιη και απρεπή συμπεριφορά
παρουσία τους. Δυστυχώς δεν φαίνεται να γίνεται τίποτε σημαντικό στην
κατεύθυνση της υποδομής παρά μόνο με σπάνιες εξαιρέσεις, όπως τα βήματα του
ΟΦΗ, του Παναθηναϊκού ή οι προσπάθειες της Καλαμάτας».

Ντούσαν Μπάγιεβιτς

Απογοητευμένος για την πρόοδο του ελληνικού ποδοσφαίρου δείχνει ο κορυφαίος προπονητής Ντούσαν Μπάγιεβιτς

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς έζησε ως παίκτης και ως προπονητής το μεγαλύτερο διάστημα
του τελευταίου τετάρτου του 20ού αιώνα στα ελληνικά γήπεδα. Δείχνει μάλλον
απογοητευμένος για την πρόοδο του ελληνικού ποδοσφαίρου: «Από το 1977 που ήλθα
στην Ελλάδα ακούω συνέχεια τα ίδια λόγια, αλλά έργα σπάνια γίνονται.

Καλές προθέσεις μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν φτάνουν. Χρειάζεται να δουλέψουν
όλοι μαζί, πολιτεία, αθλητικές αρχές, ΠΑΕ, προπονητές, παίκτες και παράγοντες
για να αποκτήσει το ποδόσφαιρό μας τη δική του ταυτότητα και να δημιουργήσει
το μέλλον του, που είναι βεβαίως οι νεαροί ποδοσφαιριστές. Δεν μπορώ να σκεφθώ
ένα καλύτερο ποδόσφαιρο χωρίς την ανάδειξη νέων ταλέντων με μέθοδο, οργάνωση
και κοινή προσπάθεια. Αλλά και αυτά δεν μπορούν να γίνουν μόνο από ένα-δύο
ανθρώπους όσο μεράκι και να διαθέτουν. Χρειάζεται πρώτα απ΄ όλα υποδομή,
κατάλληλα γήπεδα, σωστοί προπονητικοί χώροι, διάφορα μέσα που η τεχνολογία
μπορεί να προσφέρει σήμερα σε έναν νέο παίκτη και παράλληλα σκληρή δουλειά με
στόχο όχι να φτιάξουμε τη βιτρίνα, αλλά τα θεμέλια του αθλήματος. Αν δεν
συμβεί αυτό, τότε οι όποιες επιτυχίες θα είναι τυχαίες και περιστασιακές.
Είναι απαραίτητο ο 21ος αιώνας να μας βρει με άλλα μυαλά γιατί έτσι μόνο θα
είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει».

Γιάννης Κυράστας

«Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να κάνουμε πράξη τα λόγια που ακούμε τόσα χρόνια», αναφέρει ο προπονητής του Παναθηναϊκού Γιάννης Κυράστας

Ο Γιάννης Κυράστας, από τους νέους σχετικά προπονητές, αλλά παίκτης με μεγάλη
ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, περιγράφει τη σημερινή κατάσταση στα γήπεδα
με μελανά χρώματα. «Η κατάσταση είναι θλιβερή. Μόνο ένα γήπεδο, το Ολυμπιακό
Στάδιο μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλο για να παιχθεί ποδόσφαιρο σε μια ευρωπαϊκή
χώρα του 2000. Μετά το χάος. Και πώς είναι δυνατόν να δεχθούν να έλθουν στην
Ελλάδα σπουδαίοι ξένοι ποδοσφαιριστές, αλλά και αυτοί που ήδη παίζουν στο
πρωτάθλημα να αγωνισθούν χωρίς να ψάχνουν τις λακκούβες του αγωνιστικού χώρου
για να τις αποφύγουν κι έχοντας το μυαλό τους στο παιχνίδι και όχι στον
κίνδυνο του τραυματισμού τους. Για να καταλάβετε πόση σημασία έχει η σωστή
υποδομή, σας λέω ότι ο Παναθηναϊκός έβγαλε σπουδαίους παίκτες από τα φυτώριά
του, όπως τον Γκούμα, τον Αλεξόπουλο, τον Μπασινά, χάρη στις υπερσύγχρονες
εγκαταστάσεις στην Παιανία και χωρίς αυτή δεν είμαι βέβαιος ότι τα ταλέντα των
παικτών θα είχαν καλλιεργηθεί σε τέτοιο βαθμό. Αν θέλουμε να μιλάμε για
καλύτερο ποδόσφαιρο στον 21ο αιώνα, δύο λέξεις μόνο πρέπει να έχουμε κατά νού.
Υποδομή και δουλειά. Αρκεί να μη μείνουμε στα λόγια και να αρχίσουμε επιτέλους
να τα κάνουμε πράξη».