Ποιότητα τροφίμων και ζωής, παράλληλα με τις χαμηλές τιμές

Ταξικό χαρακτήρα αποκτά το ζήτημα της διατροφής που «σφραγίζει» έτσι την
αφετηρία της νέας χιλιετίας.

Ο ανταγωνισμός σ’ ένα μεγάλο τμήμα της αγοράς, επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η
Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών, έχει επικεντρωθεί μόνο σ’ αυτό που φαίνεται
στις τιμές αντί η διάχυσή του να επεκταθεί και στους τομείς της ποιότητας, της
ασφάλειας, της εξυπηρέτησης μετά την πώληση (εγγύηση, service κ.λπ.).

Το θέμα θα απασχολήσει άμεσα το Εθνικό Συμβούλιο Καταναλωτών που συνεδριάζει
στις 5.1.2000, τονίζει σχετικά ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας και του ΙΝΚΑ κ.
Χάρης Κουρής που επισημαίνει σχετικά:

«Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φέτα. Η φέτα είναι το τρόφιμο για το οποίο
έγιναν τα περισσότερα παράπονα το 1999. Ένα εθνικό προϊόν, του οποίου είμαστε
και οι μεγαλύτεροι, κατά κεφαλήν, καταναλωτές διεθνώς. Οι ασυνείδητοι, αλλά
και επιπόλαιοι όμως νοθευτές, αλλά και η καθεύδουσα, χάριν τιμαριθμικών
σκοπιμοτήτων, Πολιτεία δεν σκέπτονται ότι: εθίζοντας τον καταναλωτή στη
μετριότητα, όπως με τη φέτα-γύψο, τον οδηγούν, αναπόφευκτα, στο να αποδέχεται
π.χ. τα τυριά-λάσπες, τα οποία εισάγονται και κατακτούν μερίδιο στην αγορά, με
όπλο την τιμή και την ποιοτική ισοπέδωση».

Με βάση τις διαπιστώσεις των καταναλωτικών οργανώσεων διαμορφώνεται και η
βασική εισήγηση για τη συνεδρίαση του Συμβουλίου. Ειδικότερα τονίζεται ότι:

«Με εξαίρεση τις κοινωνικές ομάδες οι οποίες, για διαφόρους λόγους, βρίσκονταν
στο περιθώριο και στα όρια της φτώχειας, στα περισσότερα νοικοκυριά η σύνθεση
του καθημερινού διαιτολογίου ήταν περίπου ίδια, ανεξάρτητα από εισόδημα,
επάγγελμα, μόρφωση, τόπο κατοικίας κ.λπ.

Όμως η εμφάνιση των νεόπτωχων, δηλαδή των οικογενειών με διαμορφωμένο μοντέλο
ζωής, που δυσκολεύονται ή αδυνατούν, πλέον, να αγοράζουν, η επιβολή νέων
προϊόντων – υπηρεσιών ως ανελαστικής αναγκαιότητας και η μείωση της
αγοραστικής δύναμης οδηγεί τους καταναλωτές σε στροφή προς φθηνότερες
διατροφικές επιλογές (οι οποίες δεν τους “εκθέτουν” κοινωνικά) με αποτέλεσμα:

* Την προσαρμογή και της αγοράς ­ με την άμεση ή έμμεση ενθάρρυνση της
Πολιτείας, για λόγους συγκράτησης του πληθωρισμού ­ σε αυτήν τη μείωση της
αγοραστικής δύναμης, με ανορθόδοξες, συχνά, προσπάθειες μείωσης του
κοστολογίου και διαμόρφωσης σχετικά προσιτών τελικών τιμών καταναλωτή. (Το
1968 αναλογούσαν 220 καταναλωτές ανά σούπερ μάρκετ, ενώ το 1990 αναλογούσαν
320. Το 1968 αναλογούσαν 4.800.000 δρχ. πωλήσεις ανά υπάλληλο σούπερ μάρκετ,
ενώ το 1990 22 εκατ. δραχμές. Μέσα σε 22 χρόνια η μείωση του κόστους πωλήσεων
άγγιξε το 450%).

* Εκεί οφείλονται και οι τρελές αγελάδες και οι διοξίνες και τα μεταλλαγμένα
τρόφιμα. Στην προσπάθεια παραγωγής τροφίμων “δύο ταχυτήτων”.

* Σε αντίθεση με την ποιότητα των τροφίμων, για τα οποία τα παράπονα ήταν
διπλάσια το 1999, τα αντίστοιχα παράπονα για το κόστος ζωής ήταν μέχρι τον
Οκτώβριο μειωμένα κατά περίπου 50%, επιβεβαιώνοντας την αμεσότητα της σχέσης
μεταξύ τιμής και ποιότητας – ασφάλειας».

Όπως προκύπτει και από στοιχεία των καταναλωτικών οργανώσεων, μειωμένα κατά
8,6% σε σχέση με το 1998 ήταν τα παράπονα των Ελλήνων καταναλωτών, όμως υπήρξε
έντονη αύξηση (19,27 το 1999 έναντι του 1999) για την ποιότητα ή την
καταλληλότητα των τροφίμων.