ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρώματα ματαιοδοξίας

Στο γύρισμα του αιώνα, το «γκλάμουρ» δεν είναι απλώς μόδα. Είναι στάση ζωής.
Αληθινή γούνα στα κασμίρ πουλόβερ και παντελόνια, στα λαμέ τσαντάκια, ακόμα
και στα δαντελένια εσώρουχα (οι οικολογικές μας ανησυχίες θάφτηκαν στο
άψε-σβήσε στο όνομα της κοκεταρίας). Μετάξι, βελούδο και βαριά κεντήματα από
πρωί-πρωί, στο γραφείο, στα πρόχειρα «λαντς» με τους φίλους, στα ψώνια…

Στα πόδια επώνυμα μοκασίνια από κροκόδειλο, που θηρεύθηκε από συγκεκριμένο
ποτάμι της Νότιας Αμερικής (η τοποθεσία έχει… σημασία) και στοιχίζουν κάτι
λιγότερο από εκατομμύριο. Χρυσόσκονη στα μαλλιά, στο ντεκολτέ και στην
πλάτη… Διαμάντια και στρας στα αυτιά, στα χέρια, στις κάλτσες, ακόμα και στα
πέδιλα ­ που φοριούνται πια καταχείμωνο χωρίς κάλτσες (στα τρέντι μπαράκια και
εστιατόρια, άλλωστε, η θέρμανση είναι η «σωστή»).

Στα φανταχτερά πάρτι του μιλένιουμ, τα χάπενινγκ θα συναγωνίζονται σε
ευρηματικότητα και πλούτο… Η σαμπάνια θα ρέει στα σκαλιστά ποτήρια άφθονη ­
ακόμα και παιδική, χωρίς αλκοόλ. Στις κρεβατοκάμαρες σατέν σεντόνια σινιέ και
στο σαλόνι χρυσαφιά ριχτάρια στους καναπέδες από αληθινό «παλιωμένο» δέρμα. Οι
πομπώδεις πολυέλαιοι με τα κρύσταλλα, που ξαναμπήκαν θριαμβευτικά στη ζωή μας,
θα αντανακλούν τα χρώματα της ματαιοδοξίας μας.

Μεθυσμένη από τα λαμπάκια της αυταπάτης, δεν έχω καιρό ούτε διάθεση να ακούσω
τον καλό μου φίλο οικονομολόγο, που μου μιλάει για την ανισότητα στον θάνατο,
που θα συνεχίσει να υπάρχει στο μεγαλείο της και τον επόμενο αιώνα. «Δύο φορές
περισσότερο θα συνεχίσουν να πεθαίνουν οι φτωχοί σε σχέση με τους πλούσιους»,
μου λέει. Έχω, όμως, την εντύπωση ότι βιάζεται κι αυτός, να μη χάσει το
αεροπλάνο για το «γκλάμουρ» πάρτι στην Ελβετία!