Χριστός, η πάντων ελπίς

Τις ευχές του για τα Χριστούγεννα και το νέο έτος 2000 εκφράζει ο Οικουμενικός
Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος στο καθιερωμένο εορταστικό του μήνυμα για τη
Γέννηση του Ιησού. «Η σχέσις ημών προς τα σπουδαία ιστορικά γεγονότα της θείας
οικονομίας», παρατηρεί στο μήνυμά του ο Πατριάρχης, «δεν πρέπει να έχη
χαρακτήρα συναισθηματικόν. Δεν ενθυμούμεθα τα ευχάριστα απλώς διά να χαρώμεν
και τα λυπηρά απλώς δια να λυπηθώμεν. Έχει χαρακτήρα σπουδής και οικειώσεως
της εξ αυτών χάριτος. Μελετώμεν τα παρελθόντα διά να ετοιμάσωμεν τα μέλλοντα
και ελπιζόμενα. Και ο κάθε ένας από ημάς και όλοι μαζί επιδιώκομεν να έχωμεν
ουσιαστικήν συμμετοχήν εις την πραγματοποίησιν της σωτηρίας του κόσμου.

Η πίστις εις τον Χριστόν νοηματίζει τα ιστορικά γεγονότα της θείας οικονομίας
και το παρόν από το “τέλος” εις το οποίον τείνουν. Μέτρον κατανοήσεως και
ερμηνείας και του παρελθόντος και του παρόντος, αλλά και παντός ό,τι
εκτυλίσσεται εντός του χρόνου εν τη ροή αυτού προς το μέλλον, είναι τα
“έσχατα”, ήτοι η πορεία προς την βασιλείαν του Θεού.

“Αλήθεια είναι η των μελλόντων κατάστασις”, λέγει ο Άγιος Μάξιμος ο
Ομολογητής· και επομένως, αλήθεια είναι και παν ό,τι συντελεί εις την
συμμετοχήν μας εις την κατάστασιν αυτήν και όχι αι μεταβαλλόμεναι καταστάσεις
του κόσμου τούτου».

Σε άλλο σημείο του μηνύματός του ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημειώνει:

«Η Ορθόδοξος Εκκλησία βιώνει συνεχώς την αποκάλυψιν της ενσαρκώσεως του Λόγου
του Θεού· την βιώνει καθημερινώς κατά την Θείαν Λειτουργίαν, καθ’ ην
επαναλαμβάνεται όλον το μυστήριον της επί γης ενσάρκου παρουσίας του Λόγου του
Θεού. Βιούσα δε αυτήν την κατά σάρκα Γέννησίν Του, την μεθ’ ημών αναστροφήν
Του, την διδασκαλίαν Του, την Σταύρωσίν Του, την Ανάστασίν Του και την εν
σώματι Ανάληψίν Του, και, τέλος, την κάθοδον και την εν ημίν ενοίκησιν του
Παρακλήτου Πνεύματος, και την διά του Υιού καταλλαγήν ημών τω Πατρί, βιώνει
ταυτοχρόνως “δι’ εσόπτρου εν αινίγματι” (Α’ Κορ. 13,1) και την μέλλουσαν
πραγματικότητα, προς την οποίαν προσβλέπει και την οποίαν επιζητεί (Εβρ. 13,14).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία γνωρίζει, ότι ο αγών του κάθε πιστού να επενδυθή τον
Χριστόν εκτυλίσσεται εν χρόνω εντός του κόσμου και προϋποθέτει όχι μόνον την
αγάπην προς τον Θεόν, αλλά και την αγάπην προς τον πλησίον, η οποία εκδηλούται
εις την προθυμίαν μας να άρωμεν ημείς τα βάρη του αδελφού, ωσάν να ήσαν ιδικά
μας βάρη (Ματθ. 25, 34, 46, Ιακ. 2, 14, 20). Και διά τούτο, η Ορθόδοξος
Εκκλησία καλεί τους πιστούς Της εις ένα αδιάκοπον αγώνα να μιμηθούν κατά
δύναμιν τον Χριστόν, διά να δυνηθούν να ανυψωθούν και αναχθούν εις το θείον
και άρρητον κάλλος των αρετών του Χριστού, χρησιμοποιούσα ως πλέον προς τούτο
πρόσφορα και εύστοχα όπλα τον λόγον, την χάριν των μυστηρίων, την εικόνα, τα
σύμβολα, και τας εορτάς».

Και ο Πατριάρχης καταλήγει:

«Η Μήτηρ Εκκλησία δεν παύει να πράττη παν το επ’ αυτή και να εύχεται κατά
πάντα χρόνον και κατά την παρούσαν εύσημον ημέραν, υπέρ ειρήνης του σύμπαντος
κόσμου· ενότητος και ευσταθείας των αγίων Εκκλησιών· εν Χριστώ καταλλαγής και
συμφιλιώσεως· σεβασμού της ανθρωπίνης ζωής, της ελευθερίας και του φυσικού
περιβάλλοντος· και προ πάντων, υπέρ όλων των ανθρώπων, ίνα μετανοήσαντες και
τα αρεστά τω Κυρίω αγαπήσαντες και προκρίναντες σωθώσι, χάριτι του υπέρ πάντων
ανθρώπων, μάλιστα δε πιστών, σαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού.
Διότι μόνον εν τω φωτί Αυτού είναι δυνατόν να αντιληφθή ο κάθε περί τούτου
διαπορών, τι είναι ο Θεός, τι η ελευθερία, τι το χρέος, τις ο πλησίον, τι η
αγάπη, τι αι φυλετικαί διακρίσεις, τι ο εθνοφυλετισμός, τι ο θρησκευτικός
φανατισμός, τι ο ζήλος ο ψυχικός και ου κατ’ επίγνωσιν.

Επί δε τούτοις, πατρικώς χαιρετίζοντες και επευλογούντες άπαντας, πρώτον μεν
προτρεπόμεθα και παρακαλούμεν: ανοίξατε και πλατύνατε τας καρδίας σας·
αγαπήσατε τον δι’ ημάς ενανθρωπήσαντα Σωτήρα και Κύριον Ιησούν Χριστόν,
βέβαιοι ότι πλησίον Του θα εύρετε χάριν αιώνιον· είτα δε και επιδαψιλεύοντες
εις άπαντας την Πατριαρχικήν ευλογίαν ευχόμεθα “Καλά Χριστούγεννα” και άλυπον,
ειρηνικόν, και εις πάντα αίσιον και ευτυχές και παρά Κυρίου ευλογημένον το
νέον σωτήριον έτος 2000.

Αδελφοί και τέκνα ημών εν Χριστώ, μη λησμονήτε ποτέ ότι:

Ο εν Φάτνη γεννηθείς προ χρόνων δισχιλίων Χριστός είναι η μόνη ελπίς, η πάντων
ελπίς, η παντός του κόσμου ελπίς.

Αυτού η χάρις και το μέγα έλεος είησαν μετά πάντων ανθρώπων. Αμήν».