ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο θάνατος «πουλάει»

Η εικόνα επαναλαμβανόταν σε slow motion, ξανά και ξανά. Ο δυστυχής βουλευτής
Ροδόπης έλεγε τα τελευταία λόγια του στη Βουλή ­ αλλά και στη ζωή ­ και
κατέρρεε. Ο «σοβαρός» παρουσιαστής του καναλιού μάς είχε «προειδοποιήσει» από
πριν, αναγέλλοντας με πομπώδες ύφος και υγρό βλέμμα για το μελό θέαμα που θα
ακολουθούσε. Μια τραγωδία είναι πάντα «λουκούμι» για τα δελτία «ειδήσεων». των
οκτώ. Κάτι που θα τινάξει τους δείκτες της ακροαματικότητας στα ύψη, αυτό που
στις καθημερινές «δημοσιογραφικές συσκέψεις» των καναλιών (προσοχή! μην
παίρνετε τις λέξεις κυριολεκτικά) είναι το «καλό», το «βασικό» θέμα. Εκείνο
που οι ρεπόρτερ θα «κυνηγήσουν», θα «τεντώσουν» όσο πάει, θα «διανθίσουν» με
ολίγον δάκρυ μάνας, μπόλικη δόση από γείτονες και «κιτς» κατά βούλησιν. Αυτό
που ακολούθησε, όμως, ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Ένας άνθρωπος στην πιο
τραγική στιγμή της ζωής του γίνεται μια μαριονέτα ­ που κινείται από τις
κλωστές πίσω, μπροστά, πάνω, κάτω ­ προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού.

Σκέφθηκα πανικόβλητη πως θα μπορούσα από κάποιο άσχημο παιχνίδι της τύχης να
βρεθώ κι εγώ άθελά μου να «παίζω» στο τέλος της ζωής μου σε κάποιο ελληνικό
κανάλι. Αμέσως μετά, αναρωτήθηκα πώς θα ένιωθαν οι συγγενείς ή οι στενοί φίλοι
του ανθρώπου που άφηνε στα έδρανα της Βουλής τη στερνή του ανάσα. Αυτοί που
έζησαν μαζί του στις δύσκολες και ευχάριστες στιγμές, άκουσαν τις σκέψεις του,
τον συντρόφευσαν στους αγώνες του ­ και τον βλέπουν τώρα να μετριέται σε
«μερίδιο» από την «πίτα» του τηλεοπτικού κοινού.

Και ίσως τον ξαναδούν… Γιατί οι «αρμόδιοι» των καναλιών, που αναλύουν με
σοβαροφάνεια τις αντιδράσεις των τηλεθεατών ανά δευτερόλεπτο, ξαναρίχνουν στην
αρένα της τιβούλας και τις επόμενες ημέρες ό,τι βλέπουν να «πουλάει» ­ δεν
χρειάζονται καν κάποιο πρόσχημα γι’ αυτό. Μίλησε κανείς για «αιδώ», «ηθική»,
«δημοσιογραφική δεοντολογία», «ένωση συντακτών», «ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο»;
Ε, είναι «από αλλού»…