ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καθόλου άσχημα(;)

Η εικόνα φάνηκε περίεργη από την πρώτη στιγμή. Όχι πως ήταν ασυνήθιστο σε ένα
αεροπλάνο που απογειώθηκε από την Αντίς Αμπέμπα, με ενδιάμεσο σταθμό το
Χαρτούμ και τελικό προορισμό τη Βηρυτό, να είμαστε οι μοναδικοί λευκοί
επιβάτες. Το περίεργο ήταν ότι μπήκαμε σε ένα αεροπλάνο γεμάτο νέες γυναίκες
και μόνο.

Ήταν πια βράδυ όταν το αεροσκάφος των αιθιοπικών αερογραμμών προσγειώθηκε στη
Βηρυτό. Εκεί, στην άδεια αίθουσα του αεροδρομίου, έγινε κάτι σαν μαγικό: οι
επιβάτες χωρίστηκαν στα δύο. Από τη μια οι γυναίκες, από την άλλοι εμείς. Στην
απορία μου βρήκα αμέσως απάντηση.

«Α, ναι. Εσύ δεν το έχεις ξαναδεί αυτό», λέει ο Γιάννης, Έλληνας που ζει
χρόνια στο Σουδάν. «Οι περισσότερες δουλεύουν σε καμπαρέ, μπαρ ή ως υπηρέτριες
σε πλούσια σπίτια του Λιβάνου. Τώρα θα περάσουν υγειονομικό έλεγχο. Αυτές
είναι οι τυχερές. Έχουν μια καλή εμφάνιση, βρήκαν κάποια άκρη που τις σύστησε
σε κάποιο γραφείο ή άτομο με διασυνδέσεις και έκαναν την τύχη τους. Οι
περισσότερες προέρχονται από περιοχές με εμφύλιο και σε καμία περίπτωση δεν θα
περίμεναν κάτι καλύτερο στη ζωή τους, τουλάχιστον όσο το κρέας τους έχει
ζήτηση ­ καταλαβαίνεις τι εννοώ. Τώρα τουλάχιστον κερδίζουν χρήματα και
ταξιδεύουν μια-δυο φορές το χρόνο για να δουν τους δικούς τους. Καθόλου
άσχημα, έτσι;».

Όχι, καθόλου άσχημα…

Θα μπορούσαν να μπουν σε ένα άθλιο πλοίο, καταβάλλοντας ό,τι έχουν και δεν
έχουν σε έναν δουλέμπορο, και να περιπλανιούνται στη θάλασσα μέχρι να γίνουν
μιας μέρας πρώτο θέμα (κι αν), στην περίπτωση που το σαπιοκάραβο βυθιστεί..

Όμως πολύ φοβάμαι ότι και σ’ αυτή την περίπτωση θα βρεθεί κάποιος να πει
«καθόλου άσχημα, έτσι;», συνεχίζοντας το ζάπινγκ μέχρι την επόμενη ζούγκλα.