30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΑΣΟΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΕΑΝ ΔΕΝ ΖΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΕ ΠΟΙΑ ΧΩΡΑ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΖΕΙ; Και πάλι
στην Ελλάδα που θα την κατοικούσαν αυτή τη φορά… φιλέλληνες χωρίς
ομφαλοσκοπήσεις.

ΠΟΙΕΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΛΞΕΙ; Πολλές και ποικίλες. Από
τον Κομφούκιο έως τον Γούντι Άλεν.

ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ…: Την αλλεργία μας απέναντι στην αρνητική
κριτική που δεχόμαστε.

ΤΙ ΤΟΝ ΑΠΩΘΕΙ; Οι νεοελληνικές εικόνες καθημερινής μιζέριας.

Ο Τάσος Γουδέλης γεννήθηκε στην Αθήνα. Στο οικογενειακό του περιβάλλον η
λογοτεχνία ήταν χόμπι και επάγγελμα: είναι ανιψιός του εκδότη και συγγραφέα
Γιάννη Γουδέλη, που πέθανε πέρσι. Υπήρξε επί τέσσερα χρόνια (1993-1997) αιρετό
μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Από το 1982 συνεργάζεται
με τον ποιητή Κώστα Μαυρουδή στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού «Το
Δέντρο». Έχει γράψει τέσσερις συλλογές διηγημάτων, η τελευταία, με τίτλο «Ο
ύπνος του Άλφρεντ», κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη «Νεφέλη».

ΕΡ.: Σύγχρονη ελληνική πεζογραφία…

ΑΠ.: Μεγάλος συνωστισμός. Από την άλλη: αμηχανία ή και αντιφάσεις της κριτικής
κατά τη στάθμισή της.

ΕΡ.: Ποια τα γενικά εκφραστικά χαρακτηριστικά της;

ΑΠ.: Στο μεγαλύτερό της μέρος αναπαράγει το οικείο περιβάλλον με ρεαλιστικές
εμμονές.

ΕΡ.: Είναι αρνητικό στοιχείο η «ηθογραφία»;

ΑΠ.: Ως ένα σημείο όλες οι αφηγήσεις «ηθογραφούν». Πόσο πειστικό είναι, όμως,
από μόνο του αυτό που «ηθογραφείται»;

ΕΡ.: Η νεοελληνική κοινωνία δεν είναι πειστική;

ΑΠ.: Η «εικόνα» της δεν διαθέτει βάθος και χρειάζεται λογοτεχνική…
επεξεργασία.

ΕΡ.: Δεν είναι θετικό το ότι έχει διευρυνθεί το αναγνωστικό κοινό;

ΑΠ.: Όχι, γιατί οι νέοι αναγνώστες δεν έχουν μεγάλες απαιτήσεις.

ΕΡ.: Η νεοελληνική πεζογραφία έχει προσβληθεί από τη μαζική κουλτούρα;

ΑΠ.: Ασφαλώς. Πολλοί συγγραφείς και αναγνώστες συμπλέουν με πρότυπα
τηλεοπτικά.

ΕΡ.: Το σύγχρονο ελληνικό σινεμά;

ΑΠ.: Οι εμπορικές ταινίες του είναι η έκφραση της χειρότερης καταναλωτικής
εκδοχής.

ΕΡ.: Και αυτό το καθορίζουν φτηνά πρότυπα;

ΑΠ.: Βεβαίως. Η τηλεόραση και η γενικότερη αντιδιανοητική τάση της κοινωνίας
μας.

ΕΡ.: Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις;

ΑΠ.: Υπάρχουν, ευτυχώς. Όσες ταινίες δεν προσπαθούν να κολακεύσουν.

ΕΡ.: Το πλατύ κοινό δεν έχει κριτήριο;

ΑΠ.: Συνήθως παρασύρεται από τη λάμψη της επιφάνειας.

ΕΡ.: Ποια η γνώμη σας για τα φετινά κρατικά βραβεία κινηματογράφου;

ΑΠ.: Ήμουν μέλος της 50μελούς επιτροπής. Η αρχή της πλειοψηφίας πρυτάνευσε…

ΕΡ.: Ποιο είναι το προφίλ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου;

ΑΠ.: Αγωνία να συνδυασθεί το εμπορικό με το απαιτητικό στις επιλογές του.

ΕΡ.: Είναι αρνητικό αυτό;

ΑΠ.: Θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην ποιοτική παρέμβαση επειγόντως.

ΕΡ.: Το «Δέντρο» έχει συμπληρώσει 22 χρόνια κυκλοφορίας.

ΑΠ.: Νομίζω με… αξιοπρέπεια.

ΕΡ.: Πόσο είναι ακόμα «αξιόμαχο»;

ΑΠ.: Στον βαθμό που το διακρίνει αυστηρότητα στις επιλογές του.

ΕΡ.: Κυκλοφορούν πολλά…

ΑΠ.: Δεν είναι κακό. Ο ενήμερος αναγνώστης μπορεί και αποφασίζει.

ΕΡ.: Τι προάγει σήμερα ένα λογοτεχνικό περιοδικό;

ΑΠ.: Όπως πάντα την πληροφόρηση μαζί με τη… λογοτεχνία.

ΕΡ.: Οι πολιτιστικές σελίδες των εφημερίδων;

ΑΠ.: Εκεί κυκλοφορούν πιο «ανοιχτές» απόψεις απ’ ό,τι σε ένα περιοδικό.

ΕΡ.: Τελευταία ασχολείσθε πιο συστηματικά με τη λογοτεχνική κριτική.

ΑΠ.: Σχολιάζω τα βιβλία ως ένας συγγραφέας-αναγνώστης.

ΕΡ.: Σε τι διαφέρει αυτό από τη λογοτεχνική κριτική;

ΑΠ.: Δεν ξέρω. Ίσως βοηθάει να ακούγεται και η γνώμη του συγγραφέα για έναν
ομότεχνό του.

ΕΡ.: Τι είναι «Ο ύπνος του Άλφρεντ»;

ΑΠ.: Όπως πάντα ένα βιβλίο με διηγήματα ψυχογραφικά.

ΕΡ.: Πού παραπέμπει ο τίτλος;

ΑΠ.: Εξωτερικά στην τάση του ήρωά μου στο πρώτο διήγημα να κοιμάται και να
ξυπνάει σχεδόν ταυτόχρονα.

ΕΡ.: Στην προέκτασή του;

ΑΠ.: Εκφράζει την αμήχανη παθητικότητα και σύγχυσή του απέναντι στον κόσμο.

ΕΡ.: Πάλι ένα μικρό σε έκταση βιβλίο.

ΑΠ.: Ναι. Αντιπαθώ τα βιβλία με χοντρή «ράχη».

ΕΡ.: Δεν σας ενδιαφέρει η «αγορά»;

ΑΠ.: Με ενδιαφέρει μόνο ο αναγνώστης με καλά αντανακλαστικά.

ΕΡ.: Θα συνεχίσετε με διηγήματα;

ΑΠ.: Ναι. Δεν πιστεύω στο μυθιστόρημα γιατί πλατειάζει.