ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τρόμος με αισιοδοξία

Είχα χρόνια ­ τι λέω, δεκαετίες ­ να σκουπίσω τα μάτια μου μπροστά σε μεγάλη
(και μικρή) οθόνη. Και είδα μέσα στα χρόνια αυτά πολύ καλύτερες ταινίες, με
πλούσια εφέ και τρανταχτούς σκηνοθέτες.

Ήταν ο αιρετικός συνάδελφος που με υποψίασε να δω την «Έκτη αίσθηση» ­ δεν θα
πήγαινα ποτέ να δω τον «ράμπο» Μπρους Γουίλις, ούτε τίποτα που να μυρίζει
θρίλερ. Η αγωνία, όμως, και η τρυφερότητα, ο τρόμος και η αγάπη, ο πόνος και η
χαρά, ήταν ένα σ’ αυτή την αφήγηση ­ όπως ένα έδειχναν τελικά να είναι η ζωή
κι ο θάνατος, με τα όρια πολύ χαλαρά και απροσδιόριστα.

Στην αρχή, ήταν η γλυκιά, πονηρή φατσούλα του μικρομέγαλου αγοριού με το υγρό
παραπονεμένο βλέμμα. Και ο ψυχίατρος που πάσχιζε να βοηθήσει τον μικρό, για να
εξιλεωθεί από τις δικές του Ερινύες. Ύστερα, ήρθαν οι επισκέπτες από την
αντίπερα όχθη που τους έβλεπαν μόνο τα παιδικά μάτια. Επισκέπτες που
αποκαλύφθηκε τελικά ότι δεν απειλούσαν, αλλά έστελναν μηνύματα σε αγαπημένους
τους ή ζητούσαν μικρές προσωπικές χάρες. Ήταν η μητέρα που καθησύχαζε την κόρη
ότι «ναι, ήταν κάθε μέρα περήφανη γι’ αυτήν» από εκεί ψηλά που τη βλέπει ή το
χαμένο πρόωρα κορίτσι που προειδοποιούσε τον πατέρα για τον κίνδυνο. Και ήταν
το «χαρισματικό» αγόρι που κατάφερε να αντιμετωπίσει καταπρόσωπο τους φόβους
του και να μεταφέρει τα μηνύματα στους αποδέκτες τους.

Και μαζί τους ήταν όλοι οι δικοί μας που έφυγαν μακριά και μας λείπουν κάθε
στιγμή και ώρα. Ήταν το αίσθημα ότι τίποτα δεν χάνεται, ότι οι άνθρωποί μας
βρίσκουν τρόπους να επικοινωνήσουν μαζί μας, νιώθουν αυτό που νιώθουμε, μας
προστατεύουν… Ναι, ήταν από αυτή την ψυχοπλακωτική ταινία «τρόμου», που
βγήκαμε με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας. Κι είχαμε τόσο καιρό να βρούμε κάτι αισιόδοξο…