Αγώνας και αποτέλεσμα

* Το τέλος μιας εβδομάδας πλούσιας σε διεθνή δράση και σε κληρώσεις
προσφέρεται για την υπενθύμιση μιας διαφοράς, την οποία οι πραγματικοί
φίλαθλοι πρέπει να παλέψουν πολύ για να μην ξεχάσουν, σ’ έναν κόσμο όπου το
αποτέλεσμα μετράει όλο και πιο πολύ. Ο αθλητισμός είναι (θα έπρεπε να είναι)
λιγότερο τι γράφει ο πίνακας στο τέλος του αγώνα και περισσότερο πώς
συμπεριφέρθηκε η ομάδα κατά τη διάρκειά του.

* Οι εμφανίσεις των τριών εκπροσώπων μας στα Κύπελλα Ευρώπης εκτός από
αποχαιρετιστήριες αποδείχθηκαν και αποκαλυπτικές του τρόπου με τον οποίο
προσεγγίζουμε τους στόχους τους, αλλά και του τρόπου με τον οποίο τις κρίνουμε
συνήθως. Το πιο ελπιδοφόρο, ιδίως εν όψει των επερχόμενων αγώνων της Εθνικής
με κατ’ όνομα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, είναι ότι έδειξαν πως
κανένα αποτέλεσμα δεν είναι εξ αρχής προδιαγεγραμμένο. Η πίστη του «αδύνατου»
στις δυνάμεις του είναι η πεμπτουσία του αθλητισμού ­ και δεν πρόκειται να
διαφωνήσει ο αναγεννημένος Πανιώνιος.

* Η ύπαρξη αυτής της πίστης (σε συνδυασμό βέβαια με την απαραίτητη
τύχη) μπορεί να επηρεάσει πολύ περισσότερο την έκβαση ενός αγώνα από το όνομα
των αντιπάλων. Αίφνης ο Ολυμπιακός, χωρίς άγχος πρόκρισης και απέναντι σε μιαν
υπεροπτική Γιουβέντους, έκανε μια νίκη που δεν χωρούσε ούτε στα όνειρά του.
Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ούτε ότι έπαιξε εξαιρετικά ούτε ­ όπως κατά κόρον
γράφτηκε από όσους κρίνουν εκ του αποτελέσματος ­ ότι ανησύχησε τον αντίπαλό
του περισσότερο από ό,τι στις περσινές τους αναμετρήσεις.

* Αντίθετα ο Παναθηναϊκός, πίστεψε μεν στο «θαύμα» της πρόκρισης, αλλά
ακριβώς επειδή θεωρούσε εξ αρχής θαύμα (απέναντι στην πρωτοπόρο του ισπανικού
πρωταθλήματος), έδειξε παραπάνω σεβασμό στον αντίπαλο από ό,τι δικαιολογούσε η
αγωνιστική του παρουσία. Γι’ αυτό ίσως η καλή του εμφάνιση δεν στάθηκε αρκετή
­ και τα πόδια του Ισλανδού σέντερ φορ του ήταν ακόμα πιο βαριά από ό,τι
συνήθως. Αν και, βεβαίως, όποιος αναλύει μια κλωτσιά (ή και δύο) με βάση
ψυχολογικά κίνητρα, αγνοεί μιαν άλλη, ακόμα σημαντικότερη, αλήθεια του
αθλητισμού…

* Λόγω υπερβολικού ορθολογικού κυνηγητού του αποτελέσματος και ελάχιστη
διάθεση να πάρει τα απαραίτητα ρίσκα, δεν κατάφερε και η ΑΕΚ να ανησυχήσει
περισσότερο την όχι εκθαμβωτικά καλύτερή της, αλλά μεστότερη Μονακό. Από άποψη
πάντως αγωνιστικής προσπάθειας, ακόμα πιο δυσάρεστη ήταν η ήττα της ομάδας
μπάσκετ από την άσημη Σαρλερουά κι ας είχε εδώ προ πολλού κερδηθεί η πρόκριση.

* Όλα αυτά για να πούμε δύο πράγματα, που έγιναν σαφέστερα με την
απόσταση που αναγκαστικά μας χώρισε για λίγο από τα ελληνικά πράγματα. Όταν
παίζεις (ακούτε, κύριε Δανιήλ;) δεν έχει τόσο σημασία ποιος είσαι, αλλά πώς
προσπαθείς ­ κι αυτό στο εξωτερικό μετράει δυστυχώς περισσότερο από ό,τι στη
χώρα μας. Έτσι πρέπει, νομίζω, να κριθεί εκ των υστέρων και το γεγονός του
Σαββατοκύριακου, ο αγώνας μπάσκετ των αιωνίων, που εμένα θα με βρει στο
αεροπλάνο. Εσείς, λοιπόν, θα ξέρετε περισσότερο από το ποιος νίκησε, αν αυτός
που όλοι περίμεναν ότι θα χάσει ένιωσε και αξιοποίησε τη διαφρά μεταξύ του
αγώνα και του αποτελέσματος.