Δυνατότητες και παγίδες

Θεωρώ θετική την απεμπλοκή της ενταξιακής διαδικασίας της Κύπρου.

Η διατύπωση «όλες τις εκκρεμούσες συνοριακές διαφορές και άλλα σχετικά θέματα»
ως erga omnes κατεύθυνση είναι ακίνδυνη. Εφαρμοζόμενη όμως στα ελληνοτουρκικά
γίνεται επικίνδυνη.

Για την Ελλάδα η διαφορά είναι μία: υφαλοκρηπίδα. Η Τουρκία παράγει αυτά τα
χρόνια αλλεπάλληλες παρανοϊκές διεκδικήσεις και τις βαφτίζει διαφορές.
Στρατηγική της επιδίωξη είναι να μας σύρει σε διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης
και εκείθεν σε επιδικία εφ’ όλης της ύλης. Η Ελλάδα θα αρνηθεί να συζητήσει
τις δήθεν διαφορές. Πόσο βέβαιο όμως είναι ότι το Συμβούλιο δεν θα ζητήσει την
παραπομπή τους στη Χάγη; Το ενδεχόμενο έτσι να καταστήσουν επίδικη την
κυριαρχία μας στη Χάγη είναι προφανές. Μερικοί φαντάζονται ότι η Τουρκία είναι
η στρίγγλα που έγινε ξαφνικά αρνάκι. Η εντελώς πρόσφατη ιστορία αποδεικνύει το
αντίθετο. Το μέλλον θα δείξει.

Ως τότε ας μην ξεχνούμε ότι η Τουρκία:

α) Έχει υπογράψει – κυρώσει εκατοντάδες διεθνείς νόμους, αλλά δεν τους σέβεται.

β) Παρά τον από Νταβός και εξής συνεχιζόμενο διάλογο, οι Τούρκοι στρατηγοί μάς
υποχρέωσαν να μην επεκταθούμε στα 12 μίλια, να μην ουσιαστικοποιήσουμε το
Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα με την Κύπρο, να μην εγκαταστήσουμε τους S-300.

γ) Το στρατοκρατικό κατεστημένο της γείτονος είναι απίθανο να επιλέξει την
ευθανασία, που σημαίνει γι’ αυτό η οψέποτε ισχύς του κοινοτικού κεκτημένου.

Θα χρειασθεί ισχυρή, ισχυρότατη εθνική αποφασιστικότητα για να αξιοποιήσουμε
τις δυνατότητες και να εξουδετερώσουμε τις παγίδες.