Όταν δολοφονούσαν τον Ελή και τραυμάτιζαν τον Ηλιού…

Η δικτατορία του ’67 ήταν ­ και ας έχουν γραφτεί πολλά αντίθετα ­ η
μεγαλύτερη επιτυχία «της λεγόμενης αστικής τάξης και των συμμάχων της».

Και αυτό, γιατί ανέκοψε την πορεία τής τότε Κεντροαριστεράς, η οποία θα
κέρδιζε στις εκλογές ­ που δεν έγιναν ­ του Μαΐου του ’67. Ανέκοψε επίσης την
πορεία της Αριστεράς, αν όχι προς την άμεση νομιμοποίησή της, τουλάχιστον προς
έναν πιο ενεργό και πρωταγωνιστικό ρόλο.

Βεβαίως, η δικτατορία βοήθησε ακόμη τα αμερικανικά και ισραηλινά σχέδια για
τον πόλεμο των «6» ημερών, στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην ήττα της Αιγύπτου,
ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για την προδοσία της Κύπρου.

Εάν κανείς προχωρήσει σε… υποθέσεις εργασίας, τότε θα μπορούσε να
φαντασθεί ­ χωριστά τον καθένα ­ τους Ανδρέα Παπανδρέου, Γιάννη
Χαραλαμπόπουλο, Γιάννη Αλευρά από την Ένωση Κέντρου ή τους Λεωνίδα Κύρκο,
Αντώνη Μπριλλάκη, Μανόλη Γλέζο, Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και πολλούς άλλους, σε
πρωταγωνιστικό ρόλο το ’67, όταν ήταν νεώτεροι.

Η δικτατορία, λοιπόν, δεν φυλάκισε… απλώς ή εξόρισε ή και σκότωσε
αγωνιστές της Δημοκρατίας. Ανέτρεψε μία ολόκληρη πορεία που είχε ήδη
δρομολογηθεί, συντηρώντας παράλληλα το παλιό πολιτικό κατεστημένο της χώρας,
που αμφισβητήθηκε ουσιαστικά μόνον στις εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου.

Ο δημοσιογράφος Σπύρος Λιναρδάτος, που… φυσικά φυλάκισε και εξόρισε η
χούντα, καταγράφει και κρίνει την εποχή. Και δίνει πολλές πληροφορίες και
απόψεις ­ από την σκοπιά του ­ για την επτάχρονη δικτατορία στο τελευταίο του
βιβλίο «Πολιτική και πολιτικοί, 70 χρόνια αγώνες, αναμνήσεις, ντοκουμέντα»,
που θα κυκλοφορήσει την προσεχή Δευτέρα από τις εκδόσεις «Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος».

Κατατρεγμένος ο ίδιος και η οικογένειά του από τη δικτατορία συμμετέχει
στους γενικότερους προβληματισμούς της Αριστεράς και παίρνει θέση για τη
διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968.

Δεν ωραιοποιεί τίποτα από όσα έζησε. Και όπως πάντα, αναφέρεται σε γεγονότα
που έλαβε μέρος, με απέραντη σεμνότητα.

Σε όλα αυτά, από τα οποία «ΤΑ ΝΕΑ» προδημοσιεύουν και σήμερα χαρακτηριστικά
αποσπάσματα, τον Σπύρο Λιναρδάτο διακρίνει μία συνέπεια. Καμία απογοήτευση ή
μεταγενέστερη κρίση δεν τον οδηγεί στην «άλλη όχθη». Αντιθέτως, με μεγαλύτερο
πάθος υπερασπίζεται ως στέλεχος της Αριστεράς και ως δημοσιογράφος, ακόμα και
όταν μένει άνεργος στη δικτατορία, τις ιδέες για έναν δικαιότερο κόσμο, με
ειρήνη και προκοπή.

Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου «Πολιτικοί και Πολιτική, 70 χρόνια αναμνήσεις – αγώνες – ντοκουμέντα» Εκδόσεις: Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος

Ο δημοσιογράφος Σπύρος Λιναρδάτος δοκιμάστηκε και στη δικτατορία. Και φυσικά
δεν λύγισε. Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν και ακολούθησαν τον δρόμο για
τον Ιππόδρομο και μετά την εξορία.

Την πρώτη μέρα και τη νύχτα της δικτατορίας την 21η Απριλίου 1967, περάσαμε
στο Αστυνομικό Τμήμα της γειτονιάς μας. Τους άνδρες μάς έκλεισαν στο υπόγειο,
σε σιδερόφρακτο μεγάλο κελί. Τις γυναίκες τις κράτησαν πάνω στα γραφεία. Είχαν
μαζέψει όσα από τα στελέχη της ΕΔΑ βρήκαν ­ ακόμα και παλιούς αριστερούς που
είχαν αδρανοποιηθεί πολιτικά. Οι αστυνομικοί φαίνονταν να τα έχουν και αυτοί
κάπως χαμένα. Στην αρχή δεν ήξεραν να μας πουν αν έγινε και ποια ήταν η νέα
κυβέρνηση. Τα ραδιόφωνα μετέδιδαν στρατιωτικά εμβατήρια. Και στα αστυνομικά
τμήματα οι στρατιωτικοί έδιναν τις διαταγές. Οι δικοί μας αγωνιούσαν βέβαια
για την τύχη μας, δεν τους άφηναν όμως να μας δουν. Κοιμηθήκαμε μία νύχτα στο
τμήμα. Την άλλη μέρα μάς φόρτωσαν σε καμιόνι και μας πήγαν στον Ιππόδρομο.
Μόλις είδαμε στρατιωτικούς, καταλάβαμε ότι τα πράγματα δεν ήταν καλά για μας.
Φοβηθήκαμε τα χειρότερα. Ήτανε πρόσφατη και η ομαδική σφαγή κομμουνιστών στην
Ινδονησία (Σεπτέμβριος 1966). Ένας νεαρός αξιωματικός που μας υποδέχθηκε, μας
είπε ότι αν πειθαρχούμε στις εντολές του Στρατού θα περάσουμε καλά. Ύστερα μας
χώρισαν πάλι τους άνδρες από τις γυναίκες και μας έκλεισαν σε τμήματα των
εκδοτηρίων του Ιππόδρομου.

Συνεχώς έφερναν και άλλους από όλα τα αστυνομικά τμήματα της Αθήνας. Είμαστε ο
ένας πάνω στον άλλο. Έφεραν εκεί μαζί μας τον Ηλία Ηλιού, τον κοινοβουλευτικό
εκπρόσωπο και άλλους βουλευτές της ΕΔΑ και συνεργαζόμενους και πολλούς
δημάρχους της περιοχής. Εκεί ήταν και ο στρατηγός Αυγερόπουλος, που έκοβε τις
επόμενες μέρες βόλτες και έλεγε συνεχώς: τα πάθαμε γιατί δεν προσέξαμε το
οργανωτικόν, το οργανωτικόν… Εκεί και ο ηθοποιός Καρούσος Τζαβαλάς και ο
συνδικαλιστής και βουλευτής Δημήτρης Στρατής, που υπέφερε πολύ. Ήταν άρρωστος
και δεν άντεχε να ξαπλώνει στο τσιμέντο. Του έδωσα ένα ράντζο που μου έστειλε
η μητέρα μου τη δεύτερη ή τρίτη μέρα, όταν επέτρεψαν να μας φέρνουν πράγματα.
Ζούσαμε με τη συνεχή αγωνία για την τύχη μας. Κανένας δεν μας έλεγε τι
πρόκειται να γίνει και είναι ζήτημα αν και κανένας από αυτούς που μας φύλαγαν
ήξερε τίποτα. Για τουαλέτα μάς πήγαιναν συνοδεία στρατιώτες με τα αυτόματα.
Έξω από τη μεγάλη πόρτα των εκδοτηρίων ήταν ένα τανκ, που όταν μας πήγαιναν
για τουαλέτα, γύριζε το κανόνι του προς το μέρος μας. Από τη δεύτερη ή τρίτη
μέρα διάφοροι αξιωματικοί έμπαιναν μέσα και μας απειλούσαν, απομόνωναν
ορισμένους και τους ζητούσαν να φωνάζουν “ζήτω ο βασιλιάς” ή άλλα τέτοια. Την
τρίτη ή τέταρτη μέρα τράβηξαν στα γραφεία τους τον Ηλία Ηλιού, 63 χρονών τότε
και με προβλήματα υγείας, και τον κακοποίησαν. Ξαναγύρισε στον “θάλαμο”
γεμάτος μώλωπες και γενικά σε άσχημη κατάσταση. Κάποια μέρα μάς επέτρεψαν να
δούμε για λίγο και τις γυναίκες μας ή αδελφές που κρατούσαν σε διπλανό κτίριο.
Ελάχιστα βέβαια μπορέσαμε να πούμε το λίγο που μας άφησαν να μιλήσουμε. Στον
“θάλαμό” μας είχαμε κάνει μία παρέα οι δημοσιογράφοι της “Αυγής” που είχαμε
συλληφθεί, εγώ, ο Τάσος Βουρνάς, ο Στάθης Δρομάζος. Ύστερα ήρθαν, τη δεύτερη ή
τρίτη μέρα, και ο Πότης Παρασκευόπουλος και ο Αντώνης Συγγελάκης…

Ο δικτάτορας. Στην Ελλάδα εφαρμόσθηκε το ίδιο πείραμα με την Γουατεμάλα. Με τις ευλογίες του αμερικανικού παράγοντα ανατράπηκε η δημοκρατία και ήρθαν «στα πράγματα» οι συνταγματάρχες

Όπως σου είπα, μας βγάζαν συνοδεύοντάς μας με τα όπλα στο χέρι αξιωματικοί και
στρατιώτες για να πάμε στην “τουαλέτα”, δηλαδή λίγο παραπέρα στο γήπεδο
μπροστά από τον Ιππόδρομο μέσα σε ατμόσφαιρα τρόμου. Ένα πρωινό όσοι είχαμε
γυρίσει ή δεν είχαμε πάει ακόμα και είμαστε μέσα στον “θάλαμο” είδαμε να
σωριάζεται κάποιος δικός μας έξω από την πόρτα. Νομίσαμε ότι έπαθε κάποια
ζαλάδα. Τρέξαμε κοντά, έτρεξαν και οι γιατροί μας κρατούμενοι. Ο αξέχαστος
σύντροφός μας στις εξορίες, πρώην στρατιωτικός γιατρός Κώστας Ζωγράφος και ο
καρδιολόγος Άρης Γιαννουλόπουλος, τον γύρισαν πίσω, είδαν στην πλάτη την τρύπα
και κατάλαβαν τι έγινε. Είδαμε κι εμείς πως ήταν ο παλιός μας συνεξόριστος
γεωπόνος Παναγιώτης Ελής. Τον είχε πυροβολήσει χωρίς λόγο ο υπίλαρχος Κωνστ.
Κώτσαρης (το όνομα θα το μάθουμε αργότερα).

Προσπάθησαν με μαλάξεις να τον συνεφέρουν, αλλά σε ελάχιστα λεπτά είχαν
διαπιστώσει τον θάνατό του. Τον είχε πλήξει η σφαίρα στην καρδιά. Έτσι
τέλειωσε η ζωή ενός παλιού και πραγματικά σεμνού και αθόρυβου αγωνιστή, που
είχε δεκαετίες αγώνες και εξορίες στην πλάτη του και τα τελευταία είκοσι
χρόνια δούλευε σκληρά για να βγάζει το ψωμί του. Ύστερα από τον φόνο αυτό
εμείς αρνηθήκαμε να παραλαβαίνουμε πια τα δέματα που μας έφερναν οι δικοί μας…

Στο μεταξύ έχει αρχίσει να ξημερώνει. Βλέπουμε ότι περάσαμε και το Χαϊδάρι και
φτάνουμε στον Σκαραμαγκά. Εκεί μας κατέβασαν από τα καμιόνια, μας διέταξαν να
φορτωθούμε τα πράγματά μας και μας οδήγησαν σε πλοίο αρματαγωγό του Πολεμικού
Ναυτικού. Εκεί ανταμώσαμε και με τις γυναίκες. Καταλάβαμε ότι μας πάνε για
κάποιο νησί. Στο πλοίο μέσα μάς άφηναν να κινηθούμε κάπως. Οι γυναίκες μάς
αφηγήθηκαν ότι ο δολοφόνος του Ελή είχε μπει και στον δικό τους θάλαμο και τις
απειλούσε. Δύο αξιωματικοί που μας συνόδευαν και φαίνεται ότι ήταν από την
ομάδα των πραξικοπηματιών, από τους δευτερότερους βέβαια, έπιασαν κουβέντα με
κάποιες από τις γυναίκες κρατούμενες και τους είπαν με το θράσος και την
αναίδεια του νικητή: εσάς θα σας κρατήσουμε στη Γιάρο, αλλά τον Ανδρέα
Παπανδρέου και τον Λεωνίδα Κύρκο θα τους τουφεκίσουμε, γιατί ετοίμαζαν
κομμουνιστικό κίνημα. Οι γυναίκες μάς τα είπαν και από εκείνη τη στιγμή
μεγάλωσε η ανησυχία μας για τους δύο, αλλά και για τον Μανώλη Γλέζο, που
είχαμε μάθει από την Τασία, τη γυναίκα του, που την είχαν πιάσει και ήταν μαζί
μας, ότι τον πήραν νωρίς τις πρώτες ώρες της 21ης Απριλίου αξιωματικοί. Το
ίδιο είχαν κάνει και για τον Λεωνίδα Κύρκο που έσπασαν και την πόρτα του
σπιτιού του».

Η… μάχη με τα κρεβάτια!

Στην Επίδαυρο. Καλές στιγμές από μιά δύσκολη ζωή. Ο Σπύρος Λιναρδάτος και η γυναίκα του λίγο πριν αρχίσει η παράσταση «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

Η διάσπαση του ’68 επέφερε πολλά δεινά στην Αριστερά. Το χειρότερο όμως ήταν
ότι διέλυσε φιλίες και προσωπικές σχέσεις χρόνων. Η περιγραφή του Σπύρου
Λιναρδάτου για τη μάχη των κρεβατιών…

Τον Σεπτέμβρη του 1967 ενώ ετοιμάζεται η μεταφορά και του μεγαλύτερου μέρους
των αντρών από τα Γιούρα στη Λέρο, η διοίκηση του Στρατοπέδου Παρθενίου ζητεί
από τους κρατουμένους, σύμφωνα και με κυβερνητική εντολή, να “μαζέψουν” τα
ράντζα τους και να παραλάβουν από την υπηρεσία σιδερένια δίκλινα της
Χωροφυλακής. Το κομματικό γραφείο κατά πλειοψηφία (Χ. Φλωράκης, Κ. Λουλές, Γ.
Τρικαλινός, κ.λπ.), αποφασίζει να αρνηθούν οι κρατούμενοι τα δίκλινα. Η
διοίκηση της φρουράς επιμένει. Επικαλείται κυβερνητική απόφαση. Φτάνει και
ταξίαρχος της Χωροφυλακής που προειδοποιεί ότι η απόφαση για τα δίκλινα θα
εφαρμοστεί οπωσδήποτε σε ανάγκη και με τα όπλα. Ο διοικητής της φρουράς
ειδοποιεί ιδιαίτερα τους εξορίστους να μην επιμείνουν στην άρνησή τους και
προσθέτει ότι, μόλις φύγει ο ταξίαρχος, μπορούν να κατεβάζουν σιγά σιγά τα
επάνω κρεβάτια και να τα κάνουν όλα μονόκλινα. Η εσωκομματική αντιπολίτευση
που έχει ήδη διαμορφωθεί υποστηρίζει ότι δεν αξίζει να υπάρξουν θύματα, έστω
και μόνο παραπομπές σε στρατοδικεία, για τα δίκλινα και ότι θα πρέπει, αφού
διαμαρτυρηθούμε στη διοίκηση για τον αφόρητο συνωστισμό που θα δημιουργηθεί
στις άθλιες πρώην αποθήκες υφαλίων όπλων, όπου κρατούμαστε, να παραλάβουμε τα
κρεβάτια. Η επιτροπή του στρατοπέδου αποφασίζει κατά πλειοψηφία (Σταύρος
Ηλιόπουλος, Γ. Σπηλιόπουλος, Μαν. Γλέζος, Σωτ. Πούλος κ.ά.), να δεχτούν οι
κρατούμενοι τα κρεβάτια, αλλά αντιδρά ώς την τελευταία στιγμή ο κομματικός
μηχανισμός. Τελικά, ένοπλοι χωροφύλακες μπαίνουν και τα τοποθετούν, ενώ ο
εκπρόσωπος του στρατοπέδου Γιάννης Μιχαλόπουλος παραπέμπεται σε στρατοδικείο.
Η διαφωνία που εξέφραζε δύο διαφορετικές νοοτροπίες, αλλά και γραμμές
συμπεριφοράς απέναντι στη διοίκηση, θα οξύνει περισσότερο τις σχέσεις ανάμεσα
στις δύο διαμορφούμενες παρατάξεις. Οι αντιηγετικοί (ή αντικολιγιαννικοί, όπως
ονομάστηκαν από το όνομα του τότε ευνοούμενου από τη σοβιετική ηγεσία πρώτου
γραμματέα του ΚΚΕ), θα κατηγορούν στη συνέχεια τους “ορθόδοξους” ότι πήγαν να
οδηγήσουν τους εξορίστους “να πέσουν μέχρι ενός στη μάχη των δικλίνων”. (Ο
πρώην βουλευτής Γεράσιμος Πρίφτης, με το κερκυραϊκό χιούμορ του, μιλούσε για
τη “μάχη των δικλάνων”). Θα τους κατηγορούν δηλαδή για επικίνδυνο και
τυχοδιωκτικό υπερεπαναστατισμό και εκείνοι τους άλλους για “οππορτουνισμό” και
“υποχωρητικότητα απέναντι στον εχθρό”.

Δολοφονία Λαμπράκη. Τιμητική φρουρά στο φέρετρο του αγωνιστή της Ειρήνης. Αριστερά ο Σπύρος Λιναρδάτος, δεξιά ο Γιώργος Κατηφόρης (ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ)

Έτσι η 12η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που θα ακολουθήσει με τις
γνωστές αποφάσεις της, θα βρει το δικό μας στρατόπεδο ήδη βαθειά διχασμένο.
Εγώ προσωπικά είχα και πριν από τη δικτατορία σοβαρές διαφωνίες, όπως ήδη σου
είπα, με την ηγεσία του ΚΚΕ. Και τώρα στο στρατόπεδο είχε ωριμάσει ακόμα
περισσότερο στη σκέψη μου η ιδέα, ότι στην Ελλάδα χρειαζόμαστε μία Αριστερά
ανεξάρτητη από ξένα κέντρα και ιδιαίτερα των αυταρχικών “σοσιαλιστικών” χωρών,
μία Αριστερά δημοκρατική. Όταν γύρισε ο Λεωνίδας Κύρκος, από κάποια μεταγωγή
για δίκη, στο στρατόπεδο τού είπα τις σκέψεις μου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα
ότι “εμένα δεν με χωρίζουν πια μόνο θέματα τακτικής με τον Κολιγιάννη και την
υπόλοιπη ηγεσία που τον ακολουθεί. Με χωρίζουν θέματα στρατηγικών στόχων.
Γιατί αυτός θέλει ένα αυταρχικό καθεστώς και εγώ επιδιώκω και επιθυμώ μία
αληθινή δημοκρατία, πολιτική και κοινωνική”. Ακούγοντάς το αυτό ο Λεωνίδας
κατάλαβε, ότι είχε το νόημα, ότι αποχωρίζομαι από την ιδεολογία και την
πρακτική των κομμουνιστικών κομμάτων του “υπαρκτού”, όπως τον ονόμασαν
αργότερα, “σοσιαλισμού”. Και τον είδα, όχι χωρίς κάποια έκπληξη, να αναπηδά
και να μου λέει θυμωμένος: Μα τότε θα βρεθούμε σε αντίθετα στρατόπεδα…
Κατάλαβα πόσο ήταν προσκολλημένος στα κατεστημένα του κομμουνιστικού κινήματος
και δεν συνέχισα τη συζήτηση. Σε μερικές μέρες τον πήραν πάλι για κάποιες
δίκες, καταδικάστηκε και δεν ξαναγύρισε σε μας. Τον έστειλαν στις φυλακές της Αίγινας.

Από νωρίς δημιουργήθηκε κλίμα για τη διάσπαση του ΚΚΕ, το ’68

Οι διαφωνίες στους κόλπους της Αριστεράς γεννήθηκαν με τη… γέννησή της. Δεν
θα μπορούσε ­ ιστορικά ­ να γίνει και αλλιώς.

Όσο για το ΚΚΕ και τη διάσπαση του ’68, η… σπορά είχε γίνει από παλιά!

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1966, συνήλθε στο Βουκουρέστι η 10η ολομέλεια της
Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στο μεταξύ ο Κολιγιάννης έχει πραγματοποιήσει,
χωρίς την έγκριση των αρμόδιων οργάνων του κόμματος, χωριστή συνάντηση με
ηγέτες του Σοβιετικού Κ.Κ. από τους οποίους παίρνει την έγκριση να προχωρήσει
σε εκκαθαρίσεις διαφωνούντων στο ΚΚΕ και βέβαια στην ΕΔΑ. Στην ολομέλεια αυτή
ο Κολιγιάννης δίνει χαρακτηρισμούς στα διάφορα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής
του ΚΚΕ και ζητά μέτρα εναντίον διαφωνούντων. Έτσι, π.χ., για τον Λεωνίδα
Κύρκο γράφει ότι “σε μερικές από τις σκέψεις του και τις προτάσεις του
ξεφεύγει λίγο προς τα δεξιά. Και αυτό πρέπει να του το πούμε για να βοηθηθεί”.
Για τους Πότη Παρασκευόπουλο και για μένα όμως ζητά μέτρα. Για μένα λέει ότι,
ουσιαστικά, με αυτά που λέω υποστηρίζω ότι δεν χρειάζεται οργανωμένο
“μαρξιστικό – λενινιστικό” κόμμα και “η ΕΔΑ μας φτάνει” και με αυτά “θέτει τον
εαυτό του εκτός κόμματος” και οπωσδήποτε, δεν μπορεί να “είναι μέλος του ΚΚΕ
και μάλιστα αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής”. Για τον Πότη
Παρασκευόπουλο παίρνουν γρήγορα μέτρα. Μετά την 10η ολομέλεια, τον καταργούν
από διευθυντή της εφημερίδας και φέρνουν σε αντικατάστασή του τον Μανώλη
Γλέζο, που πιστεύουν ότι είναι γενικής αποδοχής. Φέρνουν ταυτόχρονα ως δεύτερο
πρόσωπο στην εφημερίδα τον Κώστα Φιλίνη, με κύρια αποστολή να κάνει τον έλεγχο
του πολιτικού ρεπορτάζ και της άλλης καθαρά πολιτικής ύλης. (Και βέβαια να
ελέγχει, προς το παρόν, μέχρι να αντικατασταθώ, και εμένα, που δεν με έδιωξαν
αμέσως, για να αποφύγουν φαίνεται γενικότερα σχόλια, επειδή είχα, ως πολιτικός
συντάκτης, επαφή με τον πολιτικό κόσμο). Ο Κ. Φιλίνης, παλαιός μου συνεργάτης
στην “Αλήθεια” και στην ΕΠΟΝ, ερχόταν κάθε βράδυ και με ευγένεια μου
υπεδείκνυε να βάλω στο πολιτικό ρεπορτάζ κάτι από την “Φωνή της Αλήθειας”, τον
ραδιοσταθμό του ΚΚΕ στο εξωτερικό. Μου έφερνε δηλαδή σημειωμένο και
υπογραμμισμένο δακτυλογραφημένο κείμενο με αποσπάσματα από την εκπομπή για να
υπάρχει προφανώς η προβολή της φωνής τής έξω ηγεσίας. Οι εργασίες της 10ης
ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που άρχισαν στις αρχές Δεκεμβρίου
του 1966 στο Βουκουρέστι, τέλειωσαν στα μέσα Ιανουαρίου του 1967, κράτησαν
δηλαδή ένα μήνα. Τις παρακολουθούσαν από μαγνητοφωνημένες ταινίες που τους
μετέφερε ο Π. Υφαντής, σε κάποιο άλλο διαμέρισμα, οι Μανώλης Γλέζος, Μπάμπης
Δρακόπουλος, Αντώνης Μπριλλάκης, Γιάννης Παπαδημητρίου, Μίνα Γιάννου και Λούλα
Λογαρά, όλοι με επιλογή του Κολιγιάννη από τα μέλη του κλιμακίου εσωτερικού
του ΚΚΕ. Αυτοί ήταν και μέλη της ηγεσίας της ΕΔΑ και ορισμένοι και βουλευτές,
και βέβαια εκεί τους ανέφεραν με ψευδώνυμα και δεν τους επέτρεπαν να
επικοινωνήσουν με όλα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Το κλίμα του
καλογερίστικου βυζαντινισμού που κυριαρχούσε τότε στην ξεκομμένη από την
ελληνική πραγματικότητα ηγεσία φαίνεται και από το γεγονός ότι επί τόσες μέρες
συζητούσαν το κατηγορητήριο του Κολιγιάννη κατά των διαφωνούντων ή έριζαν για
το αν η Ένωση Κέντρου είναι κόμμα της “εθνικής αστικής τάξης” ή και μέρους της
ολιγαρχίας του πλούτου κ.λπ. Όλα αυτά δείχνουν ότι από τότε είχαν δημιουργηθεί
οι καταστάσεις και οι πολιτικοί και ψυχολογικοί όροι και το κλίμα για τη
διάσπαση του ΚΚΕ.