ΠΡΟΣΩΠΑ Ο άλλος Σολζενίτσυν

Ένας γιος διάσημου πατέρα, ο Ιγκνάτ Σολζενίτσυν, έκανε την Παρασκευή το
ντεμπούτο του ως πιανίστας στο Λονδίνο.

Ιγκνάτ Σολζενίτσυν. «Η ζωή χωρίς μουσική ελάχιστο νόημα θα είχε για μένα»

«Όταν άρχισα τις συναυλίες, αισθανόμουν πως το κοινό έρχεται από περιέργεια»,
λέει ο Ιγκνάτ. Περιέργεια για τον 26χρονο γιο του Αλεξάντερ Σολζενίτσυν, του
νομπελίστα της Λογοτεχνίας και ενός από τους διασημότερους Σοβιετικούς
διαφωνούντες. «Και υποθέτω ότι η περιέργεια θα είναι πάντα ένας παράγοντας»,
προσθέτει. «Είναι αναπόφευκτο».

Ο Ιγκνάτ άρχισε το πιάνο στο Βερμόν των ΗΠΑ, όπου κατέφυγε εξόριστη η
οικογένειά του. «Ήμουν 10 χρόνων, όταν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι η
ζωή χωρίς μουσική ελάχιστο νόημα θα είχε για μένα», λέει στον «Ιντιπέντεντ». Ο
Μστισλάβ Ροστροπόβιτς διαπίστωσε το ταλέντο του και, στα 14 του, τον έστειλε
στο Λονδίνο, για να σπουδάσει τρία χρόνια δίπλα στη θρυλική Μαρία Κούρτσο.

Ο Ιγκνάτ ήταν οκτώ χρόνων, όταν διάβασε το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» ­ «Πρέπει να
διαβάσεις και τους τρεις τόμους», λέει, «αν διαβάσεις μόνο τον πρώτο, είναι
σαν να έχεις ακούσει μόνο το πρώτο μέρος μιας συμφωνίας». Ο πατέρας έκανε
καθημερινά μαθήματα σε όλα τα αδέλφια, ­ μαθηματικά, άλγεβρα, φυσική,
γεωμετρία και ρωσική ιστορία ­ και έπαιζε τένις μαζί τους. «Ήταν και
εξακολουθεί να είναι τρομερά δυναμικός, πολύ διασκεδαστικός, λαμπρός μίμος και
απαράμιλλος αφηγητής ­ η πρώτη φιλοδοξία του ήταν να γίνει ηθοποιός», λέει ο
Ιγκνάτ. «Ουδέποτε μας είπε πως η δουλειά είναι σημαντική. Αρκούσε η δύναμη της
προσωπικότητάς του, το παράδειγμα της ζωής του». Όσο για τη Ρωσία, «ήταν
παρούσα συνεχώς. Δεν περνούσε ημέρα, που να μη μιλήσουμε για την επιστροφή.
Ακόμη και στις πιο σκοτεινές ημέρες, όταν το σοβιετικό σύστημα έμοιαζε
απρόσβλητο, είχε την ικανότητα να βλέπει το μέλλον».

Σήμερα, ο Ιγκνάτ ζει με τη γιατρό σύζυγό του στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και δεν
ξέρει αν θα επιστρέψει ποτέ οριστικά στη Ρωσία, όπως έκανε ο πατέρας του.
«Είναι σημαντικότερο για έναν συγγραφέα να είναι δεμένος με τη γη του και με
τη γλώσσα του απ’ ό,τι για έναν μουσικό», εξηγεί. «Η μουσική είναι παγκόσμια».
Άλλωστε, η σταδιοδρομία του Ιγκνάτ πηγαίνει θαυμάσια στη Δύση: δεν έχει
υπογράψει ακόμη με εταιρεία δίσκων, αλλά δίνει 70 συναυλίες τον χρόνο, πολλές
από τις οποίες διευθύνει ο ίδιος. Λατρεύει τις σονάτες του Σούμπερτ, τα
κοντσέρτα του Μότσαρτ και τα έργα του Προκόφιεφ, αλλά όχι και τον Σένμπεργκ.
«Δεν παίζω τα έργα του, επειδή πιστεύω ότι πρέπει να παίζουμε μόνο μουσική που
αγαπάμε», εξηγεί. «Στις λίγες περιπτώσεις που παραβίασα αυτό τον κανόνα,
αισθάνθηκα πως εξαπατώ, πως γίνομαι απατεώνας».