Μακρύς ακόμα ο δρόμος από το ψυχιατρείο έως το σπίτι…

Η Ελλάδα και η Πορτογαλία είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου οι
συγγενείς κρατούν, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, τους διαταραγμένους ψυχικά
στο σπίτι, τους φροντίζουν και τους νοιάζονται ­ αν και συχνά το κάνουν
κρύβοντάς τους από την κοινωνία για να αποφύγουν το κοινωνικό στίγμα που ένας
τέτοιος άρρωστος συνεπάγεται, ακόμη.

Εν τούτοις, παρά την τιμητική πρωτιά, περίπου 5.000 άνθρωποι είναι κλεισμένοι
στα ψυχιατρεία και από αυτούς 3.500 βρίσκονται έγκλειστοι στα ψυχιατρεία μόνο
για λόγους… ξενοδοχειακής παραμονής, ενώ θα μπορούσαν, με τις κατάλληλες
δομές, να βρίσκονται ενταγμένοι μέσα στην κοινωνία.

Όπως ανέφεραν χθες διακεκριμένοι ψυχίατροι (Σ. Στυλιανίδης, Μαρίνα Οικονόμου,
Μ.Γ. Μαδιανός και Π. Ανδρόνικος) μέλη του ελληνικού κλάδου της Παγκόσμιας
Εταιρείας για την Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση, μόλις τα τελευταία 20 χρόνια
έχει αναπτυχθεί αυτός ο κλάδος στη χώρα μας, ενώ έχει ήδη αναπτυχθεί αρκετά
ικανοποιητικά σε άλλες χώρες.

Αυτή τη στιγμή διαθέτουμε πολύ λιγότερες από τις θέσεις που χρειαζόμαστε
(περίπου 8.000) με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι ασθενείς αλλά και οι οικογένειές
τους να αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον. Για να βοηθηθούν οι οικογένειες να
σηκώσουν το τεράστιο βάρος της ψυχικής διαταραχής και να αντιμετωπίσουν τις
δυσκολίες που συνεπάγεται, έχουν αναπτυχθεί από επαγγελματίες υγείας σύγχρονες
παρεμβάσεις, όπως οι ψυχοεκπαιδετικές ομάδες συγγενών και οι ομάδες
αυτοβοήθειας. Από αυτές, όπως είπε η κ. Οικονόμου, αναφερόμενή ιδιαίτερα στο
πρόβλημα της σχιζοφρένειας που υπολογίζεται ότι αφορά περίπου 100.000 Έλληνες,
ξεπήδησαν σιγά σιγά οργανώσεις και σύλλογοι οικογενειών και αναπτύχθηκε έτσι
το κίνημα των συγγενών και των οικογένειών τους. Ένα κίνημα που, όπως τόνισε,
παίζει στις μέρες μας ένα σημαντικό ρόλο στον χώρο της ψυχοκοινωνικής
αποκατάστασης και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τόσο των ψυχικά ασθενών όσο
και των συγγενών τους.