30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΚΔΟΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Πολυρρηνία Χανίων.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Όχι εύκολα.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Συνέχεια.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Συνέχεια.

ΚΡΗΤΗ: Δημοκρατία.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Κρήτη.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Κρήτη.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ: Με… καρφιά.

Πεθύμησε, λέει, το τυπωμένο χαρτί ο καλός συνάδελφος και φίλος Νίκος
Κακαουνάκης και με στόχο ­ πάντα αυτόν είχε ­ την καρδιά της είδησης,
αποφάσισε να γίνει και εκδότης για να χτυπάει καθημερινά στο «Καρφί». «Παλιά
μου τέχνη κόσκινο», ομολογεί ο ίδιος και προειδοποιεί ότι στο «Καρφί» δεν
θα… σταυρώνονται κάθε μέρα μόνο η εξουσία και οι εχθροί, αλλά και οι φίλοι,
για τους οποίους διαθέτει… ταβανόπροκες.

ΕΡ.: Στο «Καρφί», λοιπόν;

ΑΠ.: Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

ΕΡ.:… και στο πέταλο;

ΑΠ.: Δεν θα τα τινάξω!

ΕΡ.: Για όλους και για όλα;

ΑΠ.: Όσο επιτρέπει το σφυρί.

ΕΡ.: Με πόσο θάρρος και πάθος;

ΑΠ.: Με αρκετό πάθος αλλά και με γλύκα.

ΕΡ.: Γιατί μία ακόμα εφημερίδα;

ΑΠ.: Γιατί πεθύμησα το τυπωμένο χαρτί.

ΕΡ.: Δημοσιογράφος και εκδότης. Δύο σε ένα;

ΑΠ.: Για να αναγκάσω μερικούς να βάλουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι.

ΕΡ.: Στην καρδιά της είδησης;

ΑΠ.: Θέλει πνευμόνι να πιάσεις την καρδιά της είδησης.

ΕΡ.: Στο «Καρφί» για εχθρούς ή και για φίλους;

ΑΠ.: Για τους φίλους μας θα έχουμε ταβανόπροκες…

ΕΡ.: Σαράντα χρόνια φούρναρης – δημοσιογράφος, γιατί τώρα εκδότης;

ΑΠ.: Γιατί βαρέθηκα να φουρνίζω μαύρο ψωμί και ψέματα.

ΕΡ.: Πρώτα η αλήθεια;

ΑΠ.: Πρώτα η κυκλοφορία.

ΕΡ.: Και η κυκλοφορία;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τις αλήθειες που λες.

ΕΡ.: Τι να περιμένουν οι αναγνώστες;

ΑΠ.: Κάθε μεσημέρι το φύλλο.

ΕΡ.: Εσείς τι περιμένετε από τους αναγνώστες;

ΑΠ.: Να πηγαίνουν συνεχώς στο περίπτερο.

ΕΡ.: Τι φιλοδοξείτε;

ΑΠ.: Να μην τινάξω τα πέταλα από κούραση…

ΕΡ.: Ποιος να φοβάται το «Καρφί»;

ΑΠ.: Όποιος έχει τη μύγα.

ΕΡ.: Έλεγχος στην εξουσία;

ΑΠ.: Κανονικό σταύρωμα.

ΕΡ.: Βρήκατε συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια;

ΑΠ.: Τους ψάχνω στο αναγνωστικό κοινό.

ΕΡ.: Ποιες είναι οι πρώτες αντιδράσεις;

ΑΠ.: Συγκινητικές και ελπιδοφόρες.

ΕΡ.: Και οι πολιτικοί φίλοι σας;

ΑΠ.: Κατεβάσανε τα μούτρα.

ΕΡ.: Μήπως ο χρόνος της έκδοσης μυρίζει και εκλογές;

ΑΠ.: Μάγος είσαι;

ΕΡ.: Η τελευταία καθημερινή έκδοση του 20ού αιώνα;

ΑΠ.: Ελπίζω, γιατί μαζευτήκαμε πολλές.

ΕΡ.: Και η πρώτη του 21ου, με τι νέο στην πληροφόρηση;

ΑΠ.: Μα, εσείς δεν έχετε «ΤΑ ΝΕΑ»;

ΕΡ.: Και το ραδιόφωνο;

ΑΠ.: Κακιά συνήθεια που δεν κόβεται.

ΕΡ.: Τι θα επιδιώξετε να πετύχετε;

ΑΠ.: Να ταράξουμε τα νερά.

ΕΡ.: Και τι θα προσπαθήσετε να αποφύγετε;

ΑΠ.: Να πεθάνουμε.

ΕΡ.: Έχετε πει ότι ο καλύτερος από μας έχει σκοτώσει τη μάνα του… Ισχύει;

ΑΠ.: Η δικιά μου ευτυχώς ζει ακόμα.

ΕΡ.: Γιατί το κοινό να πιστέψει στο «Καρφί»;

ΑΠ.: Γιατί θα λέει και καμιά αλήθεια.

ΕΡ.: Μεγάλα λόγια ή… τόλμη.

ΑΠ.: Λίγα λόγια και μεγάλη τόλμη.

ΕΡ.: Και αυτοί που καβάλησαν το καλάμι;

ΑΠ.: Το «Καλάμι» έγινε γερό «Καρφί».

ΕΡ.: Εκσυγχρονισμός, λοιπόν, και στον Τύπο;

ΑΠ.: Παλιατζίδικα θα μέναμε;