Γκάλης της μπάρας

* Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ναυτιλία, το κάπνισμα και η άρση βαρών είναι τα
μόνα ίσως πεδία στα οποία η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις μεγάλες παγκόσμιες
δυνάμεις. Καθώς τα δύο πρώτα δεν αποτελούν (προς το παρόν τουλάχιστον)
ολυμπιακά αθλήματα, έχουμε μάθει να αρκούμαστε, για την άντληση εθνικής
υπερηφάνειας, στις περιοδικές επαναλήψεις της «μάχης των δυνατών».

* Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της άρσης βαρών που τέλειωσε χθες στο
Φάληρο, μέσα σ’ ένα αθλητικo – πολιτικο – λαϊκιστικό κλίμα ευφορίας και
υπερβολής (αυτά τα δύο πάνε σχεδόν πάντα μαζί στη χώρα μας), συνιστούσε
εξαρχής προαναγγελθείσα επιτυχία, στον ίδιο σχεδόν βαθμό με ένα Μουντομπάσκετ
επί αμερικανικού εδάφους (αν και το έδαφος λίγη σημασία έχει, όταν το πατάνε
πόδια αθλητών από άλλο πλανήτη). Και πράγματι, η ελληνική Ντριμ-Τιμ δεν μας
διέψευσε.

* Επειδή όμως ο αθλητισμός επικεντρώνεται στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών
περισσότερο από ό,τι στα ομαδικά επιτεύγματα κι επειδή ορισμένα ειδικά
αθλήματα φθάνουν κάποιες στιγμές σχεδόν να ταυτίζονται με έναν εμβληματικό
τους εκπρόσωπο, το πρωτάθλημα αυτό θα περάσει πιθανότατα στην προσωπική και
συλλογική μας μυθολογία ως εκείνο στο οποίο η άρση βαρών βρήκε οριστικά τον
Γκάλη της.

* Η σύγκριση με τον μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή του αιώνα (μιας και
πλησιάζει η ώρα τέτοιων βαρύγδουπων απολογισμών) μοιάζει από πρώτη άποψη
αταίριαστη, είναι όμως, νομίζω, επιβεβλημένη. Όπως ο άνθρωπος που έπινε καφέ
στον αέρα (αλλά δεν κερνούσε ούτε τον εαυτό του) έβαλε το μπάσκετ στον
ελληνικό αγωνιστικό χάρτη κι άνοιξε τον δρόμο για τη μαζικοποίηση και
εμβάθυνσή του, έτσι και ο Πύρρος (γιατί γι’ αυτόν φυσικά πρόκειται) έφερε όχι
μόνο την κυρία Μπακογιάννη στο στάδιο αλλά και χιλιάδες Ελληνόπουλα στα
γυμναστήρια με τις μπάρες.

* Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το αποκρυστάλλωμα αυτό του ρόλου ενός
Βορειοηπειρώτη που τόσο αγάπησε την ελληνική σημαία συντελέστηκε σε αγώνες
όπου, με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια, δεν έκανε την καλύτερή του εμφάνιση. Αυτή
είναι η μαγεία του αθλητισμού: οι ήρωές του δεν γίνονται μόνο, ούτε καν
κυρίως, χάρις στα αθλητικά τους κατορθώματα. Λίγο οι αμφιβολίες λόγω του
τραυματισμού, λίγο η εξέλιξη του αγώνα, λίγο η ωρίμανση του ανθρώπου που άφησε
όμως αναλλοίωτη τη ζεστασιά του παιδιού ­ και μια «μισή νίκη» μετατράπηκε σε
αρχετυπικό θρίαμβο.

* Η ανάβαση αυτή του Πύρρου στην ανώτατη αθλητική σφαίρα είναι βέβαια
άδικη για ορισμένους συναθλητές του, με ίση αν όχι μεγαλύτερη αξία, όπως ο
όσιος Ακάκιος. Και ο δικός του αήττητος μύθος είναι εθνικό κτήμα, όμως η
ταύτιση του κόσμου με το πρόσωπό του είναι πιο αχνή. Το ότι αυτό δεν μοιάζει
να του προξενεί την παραμικρή πίκρα, αποτελεί τη μεγαλύτερη τιμή που θα
μπορούσε να περιποιήσει στον εαυτό του αλλά και στο αντρίκειο άθλημά του.