Όλα «πήγαν καλά» δυ-στυ-χώς..!

Μέσα στις πολλές, και υπερβολικές ίσως, φλυαρίες περί την επίσκεψη Κλίντον,
ας συγχωρηθεί και μια… παραδοξολογία (φαινομενικά) από έναν οπαδό της άποψης
ότι η καλύτερη εξέλιξη της περιβόητης επίσκεψης θα ήταν το «απόλυτον τίποτα».

Αλλά δυστυχώς, «κερδίσαμε» αρκετά. Κι έχουν αρχίσει υμνολογίες, θριαμβολογίες
και αρθρογραφικές ή κοινωνικές «αμερικανο-λειχίες» που θυμίζουν την
μελαγχολική μελωδία του Μαρκόπουλου «μπήκαν στην πόλη οι εχθροί κρατώντας δώρα
οι εχθροί κι εμείς φωνάζαμε ζήτω…».

Μια αντικειμενική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων θα αποτελούσε η αντιπαραβολή
των βασικών σημείων της άψογης ομιλίας του Προέδρου Κ. Στεφανόπουλου (που
«σοκάρισε» ιδιαίτερα την δημοφιλέστατη κ. Ολμπράιτ) προς το «τι πήραμε» έστω
και φραστικά. Το συμπέρασμα είναι μελαγχολικό.

Ας μελαγχολήσουμε λοιπόν. Κι ας κάνουμε την αντιπαραβολή:

Η χούντα

Κυπριακό: Ο Πρόεδρος Κλίντον ομολόγησε το λάθος και την ευθύνη των ΗΠΑ στη
στήριξη της χούντας. Και συνεπώς απεδέχθη και συνευθύνη στο μεγαλύτερο
χουντικό έγκλημα, την προδοσία της Κύπρου.

Αλλ’ ως προς την επίλυση του Κυπριακού παρέμεινε στη θέση του Πόντιου Πιλάτου,
ενθαρρύνοντας απλώς την έναρξη των συνομιλιών Κληρίδη – Ντενκτάς, όπως ακριβώς
ο Ρωμαίος ύπατος ενεθάρρυνε τους Αρχιερείς να λύσουν τις διαφορές τους,
επιλέγοντας μεταξύ Ιησού και Βαραββά! Συνεπώς όχι μόνον δεν έχουμε απόκλιση
προς τις ελληνικές θέσεις, αλλά ένα «έγκλημα διαρκείας». Με συνυπεύθυνες τις
ΗΠΑ και στην τέλεση και στην διάρκεια.

Επομένως, οι ΗΠΑ οφείλουν (δεν… εκλιπαρούνται) αν θέλουν να διορθώσουν το
δικό τους σφάλμα να προχωρήσουν σε συγκεκριμένα μέτρα και ενέργειες προς άρσιν
της κατοχής του 38% της νήσου. Η πολιτική του Πόντιου Πιλάτου, όταν μάλιστα
καπνίζουν ακόμη τα ερείπια της Γιουγκοσλαβίας, μόνον σ’ ένα Λαό ηθικά και
συναισθηματικά ευνουχισμένο δεν θα προκαλούσε αγανάκτηση.

Η Χάγη

Αιγαίο: Εδώ ο Αμερικανός Πρόεδρος, αρπάζοντας την ευκαιρία μιας ιστορικής
γκάφας της εξωτερικής πολιτικής μας, ήτοι την πρόταση προσφυγής στο Δ.Δ. της
Χάγης, μπόρεσε να εμφανισθεί «φιλοελληνικότατος» αν και προσέθεσε την προσφιλή
φόρμουλα του Στέητ Ντηπάρτμεντ: «Χάγη ή άλλο μηχανισμό επίλυσης διαφορών» (βλ.
Διαιτησία τύπου Νταίυτον). Γιατί όμως αποτελεί «γκάφα» η επίκληση της Χάγης; Ιδού:

1 Προσφυγή στη Χάγη, και αποδοχή της συζήτησης επί της προσφυγής,
σημαίνει και προϋποθέτει αποδοχή του ενδεχομένου να έχουμε άδικο. Για ποιες
όμως από τις τουρκικές διεκδικήσεις δεχόμαστε ότι ίσως να έχει δίκιο η Άγκυρα;
Είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε ποιες και πόσες βραχονησίδες; Κι αν ακόμη
διεκδικήσουν… την Αίγινα, ή ένα από τα 16 νησιά των Δωδεκανήσων; Θα δεχθούμε
την προσφυγή στη Χάγη;

2Ή, κατ’ ανάγκην εκ των προτέρων αποδοχή της αποφάσεως του ΔΔΧ
προϋποθέτει και εμπιστοσύνη προς την αμεροληψία του. Αλλ’ είναι γνωστόν ότι οι
«Μεγάλοι» καθορίζουν τη σύνθεση του Δ.Δ. Και στην περίπτωση εκδίκασης μιας
ελληνοτουρκικής διαφοράς θα ήταν τελείως απίθανο να μην έχουμε δικαστές
τύπου… Σολάνα ή στην καλύτερη περίπτωση τύπου Άνναν! Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη.

Παραχωρήσεις

3 Άλλωστε η υφή του θεσμού ενέχει την έννοια μιας «διευθέτησης» με
εκατέρωθεν παραχωρήσεις. Αλλά ποιες και πόσες παραχωρήσεις είμαστε
διατεθειμένοι να κάνουμε; Το χειρότερο είναι ότι η «εφεύρεση» της φόρμουλας
του Δ.Δ. της Χάγης, σαφής και κραυγαλέα υποχώρηση από τη γραμμή του Ανδρέα
Παπανδρέου, ότι «το μοναδικό θέμα προς επίλυσιν είναι το θέμα της
Υφαλοκρηπίδας», δεν ήταν συνειδητή και επ’ ανταλλάγματι υποχώρηση. Ήταν
αποτέλεσμα μιας επιπόλαιης αντίληψης ότι η Άγκυρα δεν θα δεχθεί ν’ αναγνωρίσει
την αρμοδιότητα του Δ.Δ. της Χάγης. Κι όμως…

Άλλωστε και ο σημερινός ΥΠΕΞ, σε ενημέρωση βουλευτών ομολόγησε ότι δεν
μπορούμε να υπολογίζουμε σε αμερόληπτη κρίση του ΔΔΧ. Το μόνο που δεν εξήγησε
είναι γιατί το προτείναμε και γιατί επιμένουμε στην πρότασή μας. Μήπως με την
ελπίδα ότι θ’ αποτελούσε μια πολιτικά ανέξοδη υποχώρηση; Μπορεί!

Υπάρχει φυσικά και το χειρότερο: Με την δική μας πρόταση παραβιάζουμε τη
Συνθήκη Φιλίας και Ουδετερότητας του 1930 (Βενιζέλος – Ισμέτ) που εξαιρεί ρητά
και κατηγορηματικά από κάθε διαιτησία και διαπραγμάτευση, ακόμη και από την
διαιτησία του Δ.Δ. της Χάγης, οποιοδήποτε θέμα αναφέρεται στην εθνική μας κυριαρχία.

Ασφαλώς θα καταστούμε διεθνώς αναξιόπιστοι αν υπαναχωρήσουμε από την «γκάφα»
μας. Μπορούμε, όμως, να την διορθώσουμε επικαλούμενοι την Συνθήκη και καλώντας
την Άγκυρα να ξεκινήσει την πορεία προς το Δ.Δ. Χάγης με το θέμα της
Υφαλοκρηπίδας. Και της εφαρμογής των διατάξεων του Δικαίου της Θάλασσας (12
μίλια). Και μετά βλέπουμε…!

Προειδοποιήσεις

Ο Κλίντον στην Ελλάδα: Αν αντί της συγκρουσιακής πορείας γινόταν μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ο όγκος της θα ήταν συγκλονιστικός

Τουρκία – Ε.Ε. Μείναμε ικανοποιημένοι ­ πολλοί πανηγύρισαν ­ επειδή ο κ.
Κλίντον προειδοποίησε την Τουρκία ότι η ένταξή της στην Ενωμένη Ευρώπη δεν
είναι δυνατή αν πρώτα δεν επιλύσει τις διαφορές της με την Ελλάδα. Κι
ενεθάρρυνε την ελληνική κυβέρνηση να μην παρεμποδίσει την πορεία της Τουρκίας
προς την Ευρώπη.

Η ανάλυση είναι απλούστατη:

Προς Ελλάδα: Να μην προβάλετε «βέτο» στο Ελσίνκι.

Προς την Τουρκία: Μέχρι να ενταχθείτε στην Ε.Ε., τουτέστιν τα επόμενα 20-30
χρόνια, θα πρέπει να έχετε λύσει τις διαφορές σας… με το Δ.Δ. της Χάγης ή
άλλους μηχανισμούς…

Που σημαίνει: Εμείς «να δώσουμε τώρα» για να «εισπράξουμε» σε 20-30 χρόνια.

Διαδηλώσεις: Εδώ τα κάναμε μούσκεμα χωρίς… την αμερικανική βοήθεια! Και
τούτο διότι:

1 Ήταν περισσότερον ή βέβαιον ­ και σαφώς ξεκαθαρισμένο ­ ότι η
κυβέρνηση δεν θα επέτρεπε την προώθηση της πορείας προς την πρεσβεία. Και
δικαίως. Ούτε ο κ. Σημίτης θα εδέχετο, επισκεπτόμενος την Ουάσιγκτον, να
κυκλωθεί η πρεσβεία μας από διαδήλωση Τούρκων με το σύνθημα «Θάνατος στους
Γκιαούρηδες». Συνεπώς, στην πορεία πήραν μέρος μόνον όσοι ήθελαν τη σύγκρουση.

2 Οι διοργανωτές επέδειξαν ανευθυνότητα και ανικανότητα. Δεν μπόρεσαν
να περιφρουρήσουν την πορεία. Ο ισχυρισμός περί «προβοκατόρων» δεν αποτελεί
ελαφρυντικό. Ασφαλώς οι ταραχές δεν επρόκειτο να γίνουν από τον…
Αρχιεπίσκοπο ή τα μέλη της Ι. Συνόδου. Από αναρχικούς, προβοκάτορες και
εγκληματικά στοιχεία κινδύνευε η πορεία. Απ’ αυτούς θα την περιφρουρούσαν. Κι
απέτυχαν οικτρά και ευτελιστικά.

3 Αν, αντί της συγκρουσιακής πορείας, γινόταν μια συγκέντρωση στο
Σύνταγμα, ο όγκος της θα ήταν συγκλονιστικός. Και το μήνυμά της θα βοηθούσε τη
χώρα. Αντ’ αυτού δώσαμε την εικόνα μιας αναρχούμενης πόλης. Προς μεγάλην
ικανοποίησιν πολλών, όπως η «Ουάσιγκτον Ποστ».

Περί αγάπης…

Αλλ’ ο εγχώριος «αντιαμερικανισμός» έχει ένα βαθύτερο νοσηρό στοιχείο. Οι
περισσότεροι, όπως π.χ. πολλοί ωρυόμενοι από την TV αντιαμερικανιστές, που
συνωθούντο όμως στο «Ιντερκοντινένταλ» για να χαιρετήσουν τον Κλίντον, είναι
οργισμένοι διότι οι Αμερικανοί (σε υπεραπλούστευση φυσικά) δεν… μας αγαπούν
πολύ, ή… αγαπούν περισσότερο τους Τούρκους. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα που
ανάγεται στις εποχές της εξάρτησης της χώρας μας από τους Μεγάλους ­ όταν οι
Έλληνες ήταν «Αγγλόφιλοι», «Γαλλόφιλοι», «Γερμανόφιλοι» κ.λπ. Πρέπει κάποτε να
συνειδητοποιήσουμε ότι οι κυβερνήσεις ούτε «αγαπούν», ούτε «μισούν» και κυρίως
ότι… δεν αποτελούν αξιόπιστους φίλους. Ποτέ και κανείς. Το συναισθηματικό
κέντρο στον εγκέφαλο όλων των κυβερνήσεων ­ μηδέ και της ελληνικής
εξαιρουμένης ­ λέγεται «συμφέρον». Και οι εκδηλώσεις, διαδηλώσεις,
διαμαρτυρίες κ.λπ. για ν’ αποτελέσουν αξιόπιστο μήνυμα πρέπει να έχουν σαφή
και συγκεκριμένο στόχο: την συγκεκριμένη πολιτική που θίγει συμφέροντά μας. Η
αντίληψη τού «δεν μας αγαπούν» δείχνει εξαρτησιακή διάθεση, κατάλοιπα
υποτέλειας όπως ­ στον αντίποδα ­ η παράκληση προς τον Πρόεδρο Κλίντον… τον
«θείο από την Αμερική» να μεσολαβήσει για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα.

Ο Γιάννης Π. Καψής είναι βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β’ Πειραιά