ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Υποτέλεια και αυταρχισμός

Στην εποχή της παρακμής των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών, οι εκπρόσωποι
των κυρίαρχων τάξεων πήγαιναν και ζητούσαν δουλοπρεπώς τη βοήθεια του «Μεγάλου
Βασιλέως». Από τότε άλλαξαν οι καιροί. Σήμερα ο «Μεγάλος Βασιλεύς» καταδέχεται
να επισκέπτεται αυτοπροσώπως (συν γυναιξί και τέκνω) τις επαρχίες του.

Ειπώθηκε κατά κόρον: έπρεπε να έλθει ο Κλίντον; Αλλά το ουσιώδες είναι: γιατί
ήλθε ο Κλίντον; Η ανά την Τουρκία και τα Βαλκάνια περιήγηση, αποσκοπεί στο να
προωθήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ (οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά) και να
διευθετήσει, κατά το δυνατόν, εντάσεις, πάντα προς το συμφέρον των ΗΠΑ.

Λοιπόν; Εν αρχή η Τουρκία, υποψήφια περιφερειακή δύναμη, σύμμαχος των ΗΠΑ, και
υποψήφια για την Ε.Ε. «Άγριο παζάρι» («ΤΑ ΝΕΑ», 22/11) για την υποψηφιότητα
της Τουρκίας. Τι «παζαρεύουν» λοιπόν οι Δυτικοί δημοκράτες και η προστάτις της
διεθνούς αταξίας; Ο αφελής θα φανταζόταν ότι θα της έθεταν τους εξής όρους:
Δημοκρατία στο εσωτερικό. Αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων. Κατάργηση της
θανατικής ποινής. Σταμάτημα της γενοκτονίας των Κούρδων και επίλυση του
Κουρδικού με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών. Και τέλος: απομάκρυνση
των στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο, και επίλυση του Κυπριακού με βάση τα
ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Αυτά τα αυτονόητα θα σκεφτόταν ο αφελής μας. Αλλά ο Κλίντον και οι Σοσιαλιστές
της Ε.Ε. δεν είναι αφελείς. Ρεαλιστές και ανθρωπιστές καθώς είναι, ζητούν
«κάποια πρόοδο» στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξεχνούν την Κύπρο και
τους Κούρδους και συνεχίζουν να εφοδιάζουν με σύγχρονα όπλα την υποψήφια,
εναντίον και των Κούρδων και των Κυπρίων. Αλλά ας είμαστε δίκαιοι: ως προς το
Κυπριακό, οι σύμμαχοι «πιέζουν την Τουρκία να προχωρήσει σε χειρονομία καλής
θέλησης»! Όμως, παρά την «πίεση», η Τουρκία «παραμένει αμετακίνητη». Και ως
προς τα ελληνοτουρκικά, ο κ. Κλίντον, φιλέλλην, συνιστά να πάμε στη Χάγη!

Συμπέρασμα: Οι «σύμμαχοι» απλώς μας δουλεύουν. Και εμείς, δηλαδή η υπερήφανη
«σοσιαλιστική» μας κυβέρνηση; Η Ελλάδα «δεν θα συναινέσει στο “πράσινο φως”,
για την υποψηφιότητα, αν η Τουρκία δεν δώσει επαρκή ανταλλάγματα». Δηλαδή;
Δηλαδή λέξη για τη «δημοκρατία» στην Τουρκία, λέξη για τους Κούρδους. Ωραία!
Τουλάχιστον τέθηκε συγκεκριμένα το Κυπριακό στον «πλανητάρχη»; Το Κυπριακό
μπήκε «στο ράφι». Το μόνο που φαίνεται να ενδιαφέρει την κυβέρνηση, είναι η
«ένταξη» της Κύπρου στην Αμφικτιονία των πολυεθνικών: «Η ένταξη της Κύπρου να
μην εξαρτηθεί από την προηγούμενη λύση του κυπριακού προβλήματος»! Βέβαια ο κ.
Στεφανόπουλος ήταν περισσότερο αξιοπρεπής, αλλά και αυτός λησμόνησε τον ΟΗΕ,
ζητώντας επίλυση του Κυπριακού με βάση «τις αρχές της δημοκρατίας και της
δικαιοσύνης». Δηλαδή μιλάμε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Ώστε ο απολογισμός του παζαριού είναι μηδέν; Λάθος! Ο κ. Κλίντον έπλεξε το
εγκώμιο του Χρηματιστηρίου μας, μίλησε για τον θετικό ρόλο μας στις διεθνείς
αγορές (=τζόγο), μας υποσχέθηκε ένα κομμάτι από την πίτα των Βαλκανίων, και
ευχαρίστησε την κυβέρνησή μας που «στάθηκε μαζί με τους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους»
στον πόλεμο κατά των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Είχε λοιπόν άδικο ο κ.
Παπαντωνίου να αναφωνήσει ότι με τον ερχομό του κ. Κλίντον αρχίζει «νέα εποχή»
για την Ελλάδα; Και για να μπούμε στη Νέα Εποχή, χρειάστηκε να μετατραπεί η
πρωτεύουσα σε πολιορκημένη πόλη, ώστε να μην κινδυνεύσει ο πλανητάρχης από την
αγάπη του λαού.

Τα γεγονότα είναι γνωστά: Απαγορεύτηκε στους Έλληνες πολίτες να διαδηλώσουν
εναντίον του εκπροσώπου των πολυεθνικών και του πολέμου. Και όταν οι
συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα θέλησαν να υπερασπίσουν το αυτονόητο δικαίωμά
τους, οι αστυνομικοί άρχισαν να τους ψεκάζουν με χημικά σαν να ψέκαζαν
ποντίκια, και να τους κυνηγούν με το ίδιο μίσος που μας κυνηγούσαν όταν το
1957-58 διαδηλώναμε υπέρ της Κύπρου!

Και το γνωστό σενάριο έπρεπε να ολοκληρωθεί. Παντού αστυνομικοί, αλλά η
Πανεπιστημίου σχεδόν αφύλακτη. Έτσι οι προβοκάτορες έσπαζαν με την ησυχία τους
τις βιτρίνες. Και μια ομάδα αστυνομικών παρακολουθούσε απαθής μια συμμορία
νεαρών να πετάει πέτρες στη δεξιά μεριά της Πανεπιστημίου. Και όταν η
εντεταλμένη υπηρεσία ολοκληρώθηκε, τότε ξύπνησαν και οι φύλακες της τάξης,
συλλαμβάνοντας, όπως αποδείχτηκε, αθώους!

Ερώτημα: Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει το παρακράτος; Ή η κυβέρνηση
χρησιμοποιεί το παρακράτος; Τι θα απαντήσουν οι λαλίστατοι κ.κ. Ρέππας,
Σκανδαλίδης και Χρυσοχοΐδης;

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.