Είμαστε, λοιπόν, «μουτζαχεντίν»;

Οι γραμμές αυτές γράφονται όταν έχει πια καταλαγιάσει ο αχός και η «εικόνα»
της νύχτας της Παρασκευής, μιας Αθήνας αναγκαστικά άδειας στο μισό της μέρος
και πυρπολημένης στο άλλο μισό, έτσι που η κ. Κλίντον να δηλώνει στο
«Κυριακάτικο Βήμα»: «Χθες που είδα (την Αθήνα) ήταν μια θεσπέσια πόλη»…
(χθες: Παρασκευή βράδυ).

Γράφονται ακόμη αφού έχει διαβασθεί περίπου ολόκληρος ο αθηναϊκός Τύπος του
Σαββατοκύριακου και έχουν παρακολουθηθεί τα ρεπορτάζ, οι ειδήσεις και οι
συζητήσεις των «μεγάλων» καναλιών όλο το τριήμερο. Και βεβαίως γράφονται με
νωπές τις προσωπικές εμπειρίες και εικόνες του υπογράφοντος, μιας και είχε την
τύχη να είναι από τα πρώτα μέλη της Ad Hoc ομάδας πρωτοβουλίας των 170
πανεπιστημιακών του Πολυτεχνείου για τον Κλίντον και πήρε ενεργό μέρος τόσο
στην προετοιμασία των διαδηλώσεων όσο και στη διεξαγωγή τους.

Απολύτως λοιπόν «ενημερωμένος», αλλά κυρίως ως ενεργώς συμμετάσχων και
αυτόπτης μάρτυς, ο υπογράφων προσπαθεί να ανακαλέσει τις δικές του εικόνες
αλλά και όσα είδε και άκουσε στις τηλεοράσεις, να ξαναξεφυλλίσει τον Τύπο, να
καταπνίξει τα τυχόν υπόλοιπα «πάθους», για να διατυπώσει όσο γίνεται πιο
εξορθολογισμένα, όπως συνιστά ο Π. Τσίμας, τις απόψεις του:

1 ο: Το ξανασκέφτεται καλά και τελικά καταλήγει ότι ούτε ο ίδιος ούτε
οι δεκάδες συνάδελφοί του, οι επώνυμοι πολιτικοί της Αριστεράς, οι ευάριθμοι
άνθρωποι της τέχνης και κυρίως οι πολλές εκατοντάδες (μερικές χιλιάδες) των
ανώνυμων νέων και εργαζομένων που ξεκίνησαν από την Κάνιγγος, και βεβαίως ούτε
οι αντίστοιχοι που ήταν στα Προπύλαια ή το Σύνταγμα (και ήταν ακόμη
περισσότεροι), δώσαμε κανένα «ραντεβού με την υστερία», ή ότι έστω και
επικοινωνιακώς εκπέμψαμε καμιά «εικόνα μουτζαχεντίν», όπως ευθέως ακούσθηκε
από το Mega και περιτέχνως με έμμεσο τρόπο γράφτηκε χθες σε αυτές τις στήλες.
Ίσως πράγματι κάποιοι από μας να είναι παλιομοδίτες (αλλ’ αυτό άραγε είναι
πάντα κακό;). Πάντως, στη συγκέντρωση και πορεία μας, όπου τον τόνο έδινε ο
ΣΥΝ και κυρίως η νεολαία του, και φρεσκάδα και ζωντάνια και πρωτοτυπία αλλά
και μεγάλη μαχητικότητα επικρατούσε.

2 ο: Αν το βράδυ της Παρασκευής έβλεπε κανείς στα κανάλια μόνο τις
εικόνες, και αν έκλεινε τον ήχο για να αποφύγει τα σχόλια των «έγκυρων»
παρουσιαστών, κι αν διέθετε απλή νοημοσύνη και ελάχιστη αντικειμενικότητα,
αβίαστα θα διαπίστωνε πόσοι και ποιοι πυρπολούσαν, ποιοι δεν τους
συνελάμβαναν, ποιους και μέχρι πού κυνηγούσαν ντοπαρισμένοι άνδρες των ΜΑΤ, κι
έτσι θα μπορούσε να σχηματίσει γνώμη για τους «υπαίτιους». Αν πάλι ύστερα απ’
αυτό το πείραμα άνοιγε τον ήχο θα διαπίστωνε ιδίοις ωσί και όμμασι πόσο
αντικειμενικοί, ψύχραιμοι και καλοπροαίρετοι είναι ορισμένοι παρουσιαστές και
σχολιαστές σε λεγόμενα «έγκυρα» κανάλια, μεταξύ αυτών δυστυχώς και ικανότατοι
και εξαιρετικά μορφωμένοι δημοσιογράφοι, που παλιότερα μέσα από τις γραμμές
της Αριστεράς, που τώρα εντέχνως διαβάλλουν, έδωσαν μαθήματα έγκυρης
δημοσιογραφίας. Ο υπογράφων δεν θεωρεί απαραίτητο να αναφέρει τις προσωπικές
του εμπειρίες, αρκείται να παραπέμψει το θαρραλέο ρεπορτάζ της Παν. Μπίτσικα
στο «Βήμα της Κυριακής».

3 ο: Ο υπογράφων αισθάνεται την ανάγκη να αναφερθεί ιδιαίτερα στη στάση
και τη δράση του Συνασπισμού, αυτές τις μέρες, μιας και όλα σχεδόν τα ΜΜΕ ή
σιωπούν ή παραπληροφορούν σχετικώς. Ο ΣΥΝ και η νεολαία του, ο πρόεδρος και η
μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών και των στελεχών του, και υπευθυνότητα και
μαχητικότητα έδειξαν.

Και όχι μόνο δεν έγιναν «ουρά» κανενός, αλλά αντίθετα υποχρέωσαν και σημαντικά
τμήματα του αριστερού κινήματος σε ενωτική στάση (ίδε αρχική απόφαση ΚΝΕ, ΑΚΟΑ
για κοινή εκδήλωση ­ ή πρωτοβουλία Αλαβάνου προς όλες τις μαχόμενες δυνάμεις
της Αριστεράς για κοινή στάση με στόχο την άρση των εμφανιζόμενων «αδιεξόδων»
από την κυβέρνηση).

Είναι άλλο βέβαια θέμα ότι η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΚΚΕ ώθησε την ΚΝΕ σε
απόσυρση και επέμεινε μέχρι τέλους να «ηγεμονεύσει» με τη δογματική όχι την
γκραμσιανή έννοια. Αυτή άλλωστε είναι και η μόνη ευθύνη που έχει το ΚΚΕ στην
προκειμένη περίσταση, και όλα τα άλλα είναι «κουραφέξαλα». Ο υπογράφων μάλιστα
διαπίστωσε αυτές τις μέρες έκδηλες συμπεριφορές υπευθυνότητας και ενωτικής
διάθεσης από στελέχη και μέλη του, ιδιαίτερα στον πανεπιστημιακό χώρο. Και
αυτό είναι ελπιδοφόρο για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς στη χώρα μας.

Όσο για τον ΣΥΝ, είναι πλέον ολοφάνερο ότι η υπεύθυνη και ταυτόχρονα
ριζοσπαστική στάση ενοχλεί, και γι’ αυτό η σιωπή και η συκοφάντηση.

4 ο: Υπήρξαν όμως και πολυάριθμες περιπτώσεις τόσο ΜΜΕ σχεδόν στο
σύνολό τους (π.χ. «ΤΑ ΝΕΑ», «Ελευθεροτυπία» κ.λπ.) αλλά και γνωστών ή λιγότερο
γνωστών δημοσιογράφων (π.χ. «Ριπές», Γ.Χ. Παπαχρήστος, Γ. Διακογιάννης ­ «ΝΕΑ»
­ «Απόψεις», Γ. Βότσης, Γ. Ρουμπάνης ­ «Ελευθεροτυπία» ­, Κιτσιμάρδος,
Σιόμπολος ­ «Έθνος» ­ και αρκετοί άλλοι στις ίδιες ή και άλλες εφημερίδες που
τίμησαν το λειτούργημά τους.

5 ο: Πολλαπλάσια μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας σε σχέση με κάθε
άλλη φορά τα τελευταία χρόνια, πήραν θέση.

Οι περισσότεροι βεβαίως κινούνται στον χώρο της Αριστεράς, αλλά υπάρχουν και
αρκετοί που είναι ανένταχτοι ή πρόσκεινται σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς
χώρους (ιδέ μαζικότητα «Πρωτοβουλίας του Πολυτεχνείου», στάση του πρύτανή του
κ.λπ.).

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν μάλιστα στα ΑΕΙ σήμερα κυριαρχούν οι από
την κυβέρνηση και τη Ν.Δ. εκπορευόμενες απόψεις της σιωπής, του βολέματος και
της επιχειρηματικότητας.

Όλα αυτά που αποπνέουν με φρεσκάδα τις σταθερές αξίες της αντίστασης, της
αλληλεγγύης και της ανιδιοτέλειας όσο και αν συκοφαντούνται, αργά ή γρήγορα θα
επικρατήσουν παρά τις φαινομενικά σήμερα πανίσχυρες σειρήνες του συμβιβασμού
και του υποτελούς «εκσυγχρονισμού».

Ο Γιάννης Πρωτονοτάριος είναι καθηγητής στο ΕΜΠ, υπήρξε απ’ τα πρώτα
μέλη της Ομάδας Πρωτοβουλίας του Πολυτεχνείου για τον Κλίντον,
και είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ.