ΜΑΤΙΕΣ Το «κράξιμο»

Πολλοί είναι εκείνοι που έγραψαν, μίλησαν, κραύγασαν, το τελευταίο
δεκαπενθήμερο, για την επίσκεψη του Κλίντον στην Αθήνα. Ορισμένοι,
υποστήριξαν, ότι ο πλανητάρχης πρέπει να περάσει δύσκολες ώρες, κατά την
παραμονή του στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Κάποιοι άλλοι, πρότειναν, να
κλειστούμε όλοι στα σπίτια μας, για να βρει ο «φερμουαράκιας» μια έρημη πόλη.
Και άλλοι, τόνισαν πως πρέπει να υποδεχτούμε τον «Καίσαρα», ως «μεγάλο ξένο».
Η άποψή μου:

Ο Κλίντον, είναι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Της μοναδικής, δηλαδή,
πλέον, υπερδύναμης. Και γι’ αυτό, το ισχυρότερο πρόσωπο του κόσμου. Αυτός
αποφασίζει, για τα πιο καίρια ζητήματα του πλανήτη μας. Και είναι σε θέση, ανά
πάσαν στιγμήν, με κάποιο πρόσχημα, να αιματοκυλήσει την άλφα ή βήτα περιοχή,
όπως έκανε αρκετές φορές, στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν.

Με τις Ηνωμένες Πολιτείες ανήκουμε στην ίδια Συμμαχία, έχουμε, εδώ και πάρα
πολλά χρόνια, φιλικές σχέσεις, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων ζουν και
προκόβουν, στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στην Ουάσιγκτον, παντού. Επιπλέον,
έχουμε την ανάγκη των ΗΠΑ, στα εθνικά μας θέματα: Κυπριακό, ελληνοτουρκικά,
Αιγαίο, κ.λπ.

Ο Κλίντον είναι, όντως, εγληματίας πολέμου. Κατέστρεψε πριν από μερικούς
μήνες, με τη συνεργασία και των υποτελών του στο ΝΑΤΟ, μια ευρωπαϊκή χώρα, που
βρίσκεται δίπλα μας, σκότωσε, με γκανγκστερικές ενέργειες, εκατοντάδες
γυναικόπαιδα και αναστάτωσε ολόκληρη τη Βαλκανική. Η οποία Θεός ξέρει αν θα
συνέλθει και πότε. Κυρίως γι’ αυτούς, αλλά και γι’ άλλους, λόγους, ο ελληνικός
λαός, όπως απέδειξαν πολλές δημοσκοπήσεις, αισθάνεται απέχθεια για το πρόσωπό του.

Αυτόν, όμως, τον εγκληματία πολέμου, που είναι συγχρόνως και το
ισχυρότερο πρόσωπο της γης, εμείς τον καλέσαμε να ‘ρθει στην Ελλάδα.
Δεν ήρθε μόνος του. Και τον καλέσαμε, όχι μόνο σε ανταπόδοση της επίσκεψης
Στεφανόπουλου στον Λευκό Οίκο, αλλά και για να μας βοηθήσει να λύσουμε
μια σειρά προβλημάτων, που έχουμε με την Τουρκία.

Στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία. Και καλή δημοκρασία. Μπορούμε, όταν δεν μας
αρέσει κάποιος, να βγαίνουμε στους δρόμους και να τον «κράζουμε». Κυβέρνηση
και Νέα Δημοκρατία, που εκφράζουν το 80% του ελληνικού λαού, σκέφτηκαν τα
πράγματα και είπαν ότι είναι ελεύθερο το «κράξιμο». Το ΚΚΕ, όμως ήθελε
και «κράξιμο» και λεμονόπουκα εναντίον του Κλίντον. Αλλά, στη δημοκρατία, η
πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Επομένως, με βρίσκει απολύτως
σύμφωνο ­ και όχι μόνον εμένα, βέβαια ­ αυτό που είπε, με χιούμορ, ο Κ.
Λαλιώτης: «Δεν έχει ο ελληνικός λαός αναθέσει στην κ. Παπαρήγα και στην ηγεσία
του ΚΚΕ να εκδίδει βίζες, για το ποιος ηγέτης θα έρθει και πότε θα έρθει στη
χώρα μας».