[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο Πρόεδρος μας έφθασε μετά συζύγου, θυγατέρας και πεθεράς, μένει στο
«Ιντερκοντινένταλ», αλλά δύσκολο να πει κανείς αν είναι ευτυχής γι’ αυτό. Μια
επίσκεψη που μάλλον σε αγγαρεία φέρνει, μετά τα όσα συνέβησαν με την αναβολή
της επίσκεψής του. Μια απλή ανάγνωση του προγράμματος βεβαιώνει του λόγου το
αληθές: μιάμιση ώρα, συνολικά, συζητήσεις των δύο αντιπροσωπειών, σήμερα, στο
Μέγαρο Μαξίμου, και αυτό είναι όλο κι όλο. Αν σκεφθεί κανείς τι έχει προηγηθεί
όλες αυτές τις ημέρες, σχεδόν ένα μήνα τώρα, με το θα ‘ρθει δεν θα ‘ρθει, πώς
θα ‘ρθει και λοιπά, είναι να αποφαίνεσαι ότι πολύ κακό για το τίποτε…

Δεν τα καταφέραμε

Τίποτε δεν μας έφερε, αυτό είναι γνωστό εδώ και πολλούς μήνες, από την ημέρα
δηλαδή που προσδιορίσθηκε η επίσκεψη. Διότι αν είχε να φέρει κάτι, θα το έκανε
γνωστό από τις ΗΠΑ πριν καν ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι για την Ανατολή. Και δεν
είναι άσχετη με όλα αυτά η στάση του Κ. Σημίτη, που θυμήθηκε τη φρασεολογία
του προ ’81 ΠΑΣΟΚ, για να δηλώσει ότι δεν περιμένουμε τίποτε από τους
πάτρωνες, διότι δεν έχουμε νονούς, και άλλα σχετικά ηρωικά. Το θέμα λοιπόν
είναι αν μπορούσαμε να κερδίσουμε κάτι από αυτό το ταξίδι. Μπορούσαμε; Ναι,
ήταν δυνατόν να κερδίσουμε, αλλά δεν τα καταφέραμε. Αντιθέτως οι Τούρκοι, που
έσπευσαν να επωφεληθούν από το γεγονός ότι το προεδρικό ζεύγος είχε φτιάξει
βαλίτσες για μια εβδομάδα και δεν είχε διάθεση να περιορίσει το ταξίδι του
επειδή στην Αθήνα ο Κ. Καζάκος θα δίκαζε τον Πρόεδρο, του έφτιαξαν ένα
πρόγραμμα μούρλια για τις 5 ημέρες που έμεινε στην Τουρκία!

Οι ελληνικές αρχαιότητες της… Τουρκίας

Πρόγραμμα που περιελάμβανε όλες, μα όλες τις αρχαιότητες που προβάλλει η
Τουρκία στο πακέτο των διακοπών της. Έτσι οι απανταχού της γης τουρίστες,
είδαν μέσα από τα κανάλια τον Κλίντον να επισκέπτεται τις ελληνικές
αρχαιότητες της Εφέσσου, το βυζαντινό μνημείο της Ορθοδοξίας την Αγία Σοφία,
το Πατριαρχείο, μουσεία ­ ό,τι τέλος πάντων θα ήθελε να επισκεφθεί και να δει
κάθε τουρίστας που θα επισκεπτόταν την Τουρκία. Σε πόσα δισ. αποτιμάται αυτή η
προβολή, δύσκολο να υπολογίσει κανείς. Ιδιαίτερα για μια χώρα όπως η Τουρκία,
που πέρυσι, λόγω του Κουρδικού, η τουριστική της βιομηχανία είχε δεχθεί
θανάσιμο πλήγμα! Εμείς, πάντως, του δώσαμε και κατάλαβε του ιμπεριαλιστή,
σφαγέα, φονιά, κλ.π.: ούτε στην Ακρόπολη δεν του επιτρέψαμε, λόγω σύντμησης
της επίσκεψης, να ανέβει. Όχι να πάει Δελφούς, Επίδαυρο και τέτοια. Διότι
εμείς είμαστε άρχοντες. Λέμε όχι στην έμμεση προβολή. Ό, τι κάνουμε με τον
παρά μας!

Η «ελπίδα» των αντι-Αμερικανών

Και στα τουριστικά αξιοθέατα δεν του επιτρέψαμε του Προέδρου Κλίντον να πάει,
και στους καταυλισμούς των σεισμοπαθών επίσης. Γιατί να του δώσουμε τη
δυνατότητα να πάρει αγκαλιά κανένα μωρό, και εκείνο να τον πασπατεύει με τα
τρυφερά του χεράκια; Για να βλέπει ο κόσμος ότι είμαστε συμπαθής λαός; Όχι,
είναι καλύτερα οι λαοί της Γης να νομίζουν ότι η Αθήνα είναι κάτι μεταξύ
Τεχεράνης και Καμπούλ. Διότι ο κόσμος, σ’ εμάς, στα πόδια μας, έχει ακουμπήσει
την ηγεσία του διεθνούς αντιιμπεριαλιστικού, αντικαπιταλιστικού,
αντιαμερικανικού κινήματος!

Αγωνιστές… υπηρεσίας

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός πήρε βέβαια ένα ακόμη σκληρό μάθημα την Τετάρτη
το βράδυ, με την καθιερωμένη πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ, από μεγάλες
μάζες λαού, τις οποίες με πολλή προσπάθεια οι οργανωτές ανέβαζαν στις 10.000
και η αστυνομία, συνήθως φειδωλή σε παρόμοιες εκτιμήσεις, προσδιόριζε στο
επίπεδο των 7 με 8 χιλιάδων. Το δυσάρεστο τα τελευταία χρόνια με τις πορείες
από το Πολυτεχνείο προς την πρεσβεία είναι ότι πλέον δεν γνωρίζεις και κόσμο.
Όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι αγωνιστές υπηρεσίας πορεύονται. Πού είναι τα χρόνια,
ωραία χρόνια, όπου, και προ 15ετίας ακόμη, γνώριζες και κανέναν άνθρωπο και η
πορεία, μπορεί να μην ανέτρεπε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά σύσφιγγε τις
διαπροσωπικές σχέσεις των αγωνιστών…

Όταν ο αγώνας γίνεται «χάπενινγκ»

Θέμα ­ και θέαμα ­ του φετινού εορτασμού για το Πολυτεχνείο αποτέλεσε νεαρά,
φοιτήτρια, διαθέτουσα ­ σύμφωνα με ενδελεχείς παρατηρήσεις ανεξάρτητων
εκτιμητών ­ απολύτως συμβατικές αναλογίες, η οποία εστάθη ημίγυμνη έξω από το
ιστορικό ίδρυμα, για πλάκα, ή για «χάπενινγκ», όπως συνήθως ονομάζουν την
πλάκα στο εξωτερικό. Πρωτότυπη ως σύλληψη η πρωτοβουλία της νέας, πλην όμως
χάθηκε να την ενστερνισθεί κάποιο από τα αξιόλογα μοντέλα που λαμπρύνουν με
την παρουσία τους τα ντεφιλέ ­ από Ν. Δούνια και Κ. Πόπη, μέχρι Δ. Μερκούρη
και Ρ. Τουτουντζή; Τι κάνει επιτέλους η κλαδική των μοντέλων;

Μας… άλλαξαν τα πετρέλαια

Η κλαδική των οικονομολόγων του ΠΑΣΟΚ, πάλι, τα έχει βρει σκούρα με την
απότομη, μα εντελώς απότομη, αύξηση της τιμής των καυσίμων. Ολόκληρο το
οικονομικό επιτελείο, με επικεφαλής τον Γιάννο Παπαντωνίου, αναζητεί εναγωνίως
μια λύση για να μην πάρει τον ανήφορο ο πληθωρισμός και δεν καταφέρουν να τον
κατεβάσουν, και λύση δεν υπάρχει. Εδώ που τα λέμε με 30 δολάρια το βαρέλι το
πετρέλαιο, τι λύση να υπάρξει; Ήδη πήγε στράφι η μείωση του Ειδικού Φόρου
Κατανάλωσης, που είχε γίνει τον Σεπτέμβριο, τότε δηλαδή που τα καύσιμα είχαν
αρχίσει να παίρνουν την πάνω βόλτα. Και δεν ζει και ο Παπανδρέου, που στην
ανάλογη κρίση του ‘ 83 είχε ξαποστείλει απεσταλμένους στο Ιράκ και τη Λιβύη,
να μας δώσουν φτηνό πετρέλαιο (και μπορεί να μην μας είχαν δώσει βέβαια, αλλά
ως ιδέα, μην πει κανείς ότι δεν ήταν ωραία!).