ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα τα πούμε από κοντά…

Κινδυνεύουν να χαρακτηρισθούν «γλυκανάλατα», «χαζούλια» παιχνίδια με λέξεις
που ταξιδεύουν στο Ίντερνετ. Κι ίσως να ‘ναι. Όμως αυτές οι μικρές
ιστοριούλες, τα «παραμυθάκια της ζωής» που εμφανίζονται ξαφνικά ανάμεσα σε
δεκάδες άλλα «αυστηρά» ή «τυπικά» e-mail, σου αλλάζουν τη διάθεση. Χρωματίζουν
­ έτσι απλά, με δύο, πέντε ή εκατό λέξεις ­ με πιο ζεστές αποχρώσεις την οθόνη
του υπολογιστή.

«Καθετί στη ζωή έχει λόγο να συμβαίνει», έγραφε ένα από τα ηλεκτρονικά
μηνύματα που μου έστειλε προχθές μια φίλη από το Λονδίνο. «Είναι ορισμένες
στιγμές που εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου και ξέρεις από την πρώτη
στιγμή πως ήταν γραφτό να τους συναντήσεις, πως είχαν λόγο να βρεθούν εκεί,
μπροστά σου, ήθελαν κάτι καινούργιο να σου πουν ή να σε βοηθήσουν κάπως να
ξεδιαλύνεις ένα κουβάρι. Δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις ποιοι θα είναι αυτοί οι
άνθρωποι. Ούτε και τους περιμένεις. Όταν όμως συναντήσεις το βλέμμα τους,
εκείνο το ίδιο λεπτό καταλαβαίνεις πως θα επηρεάσουν τη ζωή σου με έναν
ιδιαίτερο τρόπο, ξεχωριστό».

Τι παράξενο… Να διαβάζεις, σε αυτούς τους τυποποιημένους χαρακτήρες, στα
κουτάκια που λέγονται παράθυρα, εκείνα που πριν από λίγο καιρό συζητούσαμε τα
βράδια από κοντά, παρέα με ένα ποτήρι λευκό κρασί και κάτι μοναδικά σκωτσέζικα
πιτάκια με τυρί. Άραγε, είναι το ίδιο; Αυτές οι προτάσεις που γράφονται δεν
μένουν σχεδόν ποτέ μετέωρες, δεν τις σταματούν τα γέλια ή τα κλάματα. Και πολύ
δύσκολα ξεφεύγει κάτι από τις λέξεις, για να το αναζητήσεις αργότερα, για να
το βρεις μετά σε κάποια άκρη του μυαλού σου. Παράξενες ή μη ιστοριούλες, που
φεύγουν μέσα από καλώδια για να «στείλουν μια ζεστή σκέψη» ή «για να σου
φτιάξουν τη μέρα», καταλήγουν να σε μπερδεύουν περισσότερο, κι ας είναι
απλουστευμένες τόσο ώστε να μοιάζουν με παραμύθια. Δεν απαντώ ποτέ σε αυτά τα
μηνύματα. Τα διαβάζω και τα αφήνω εκεί. Άσε καλύτερα…

Θα τα πούμε από κοντά.