Με πιο σκληρή δραχμή η ένταξη στην ΟΝΕ

Σχεδόν βέβαιη πρέπει να θεωρείται η αλλαγή της κεντρικής ισοτιμίας της
δραχμής, με την οποία θα «κλειδώσει» έναντι του ευρώ, όταν η Ελλάδα θα
ενταχθεί στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

Αυτό προκύπτει από τις ανεπίσημες τοποθετήσεις στελεχών του οικονομικού
επιτελείου της κυβέρνησης, αλλά και από μία προσεκτική ανάγνωση των επίσημων
δηλώσεων που έχουν γίνει για το θέμα. Η συναλλαγματική πολιτική «παραμένει
αμετάβλητη» δήλωνε την περασμένη εβδομάδα ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας,
επιλέγοντας προσεκτικά τον ενεστώτα χρόνο, για να αφήσει προφανώς ανοιχτό το
ενδεχόμενο μεταβολής στο μέλλον. Μια λεπτομέρεια στην οποία δεν δόθηκε σημασία
κατά την απόδοση των δηλώσεων από διεθνή πρακτορεία, με αποτέλεσμα να δοθεί
αφορμή για μαζική εκροή συναλλάγματος.

Η Τράπεζα της Ελλάδος

Λίγες ημέρες πριν ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Λουκάς Παπαδήμος
δήλωνε στα «ΝΕΑ» (30/10/99) ότι «η Τράπεζα της Ελλάδος θα πάρει όλα τα
κατάλληλα μέτρα για να διασφαλίσει τον αντιπληθωριστικό χαρακτήρα της
συναλλαγματικής πολιτικής, προκειμένου να διατηρηθεί ο πληθωρισμός περί το 2%
και να περιορισθούν ενδεχόμενοι κίνδυνοι υπερθέρμανσης της οικονομίας το
επόμενο έτος».

Μια δήλωση από την οποία, επίσης, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η αλλαγή της
κεντρικής ισοτιμίας είναι ένα ανοιχτό ενδεχόμενο.

Ο αντιπληθωριστικός χαρακτήρας της συναλλαγματικής πολιτικής μπορεί να
επιτευχθεί με διάφορα μέσα, ένα από τα οποία είναι ασφαλώς η αλλαγή της
κεντρικής ισοτιμίας της δραχμής..

Όπως επισημαίνει αρμόδια πηγή, εφόσον τελικά αποφασισθεί, η αλλαγή θα είναι
«μία κίνηση εξομάλυνσης, με στόχο την ομαλή ενσωμάτωση της δραχμής στο ευρώ».
Αυτό μεταφράζεται σε μικρού μεγέθους αναπροσαρμογή της ισοτιμίας προς τα πάνω.

Ο χρόνος

Το θέμα του χρόνου, κατά τον οποίο θα αποφασισθεί η ενδεχόμενη αλλαγή της
ισοτιμίας, φαίνεται πως δεν έχει προσδιορισθεί προς το παρόν. Ωστόσο, όπως
επισημαίνει άλλη πηγή, «δεν είναι αναγκαίο να γίνει στο άμεσο μέλλον, αλλά
ούτε και να καθυστερήσει πολύ, διότι τα οφέλη που αναμένονται στις τιμές θα περιοριστούν»…

Πάντως, ανεπισήμως, το θέμα έχει αρχίσει να συζητείται στο πλαίσιο της
Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου
Υπουργών, αφού ενδεχόμενη απόφαση πρέπει να ληφθεί από τους 15 της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. «Η κεντρική ισοτιμία είναι θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο της
Ελλάδας», επισημαίνεται.

Για να πάρει μία τέτοια απόφαση η Ευρωπαϊκή Ένωση, και συγκεκριμένα η
Νομισματική Επιτροπή και στη συνέχεια το ΕΚΟΦΙΝ, πρέπει να σταθμίσει κατά
πόσον είναι πράγματι σκόπιμη, προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό
αποτέλεσμα. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τη σταθερότητα των τιμών, η οποία,
σύμφωνα με τον ορισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, εκφράζεται με
πληθωρισμό έως 2%.

Όπως τονίζει παράγοντας αρμόδιος για τη συναλλαγματική πολιτική «μια
ενδεχόμενη αναπροσαρμογή δεν θα γίνει για να ικανοποιήσει τους ξένους
επενδυτές, αλλά για να συμβάλλει στην επίτευξη των βασικών μας στόχων και
ειδικότερα στη διατήρηση του πληθωρισμού στο 2%, περίπου».

Επομένως, τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα εξετάσουν κατά πόσον μία
αλλαγή της ισοτιμίας θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αφού λάβουν υπόψη
παράγοντες, όπως ο ρυθμός ανάπτυξης και η πτώση των επιτοκίων, την οποία δεν
διευκολύνει η χαμηλή πτώση του πληθωρισμού…

Οι διαβουλεύσεις

Στο πλαίσιο της διαβούλευσης αυτής, πάντως, αναμένεται να τεθούν και άλλα
ζητήματα και συγκεκριμένα να διερευνηθούν και άλλα μέτρα με τα οποία θα
επιτευχθεί η λεγόμενη «διατηρησιμότητα» του πληθωρισμού. Έτσι, είναι πιθανόν η
απόφαση για την ισοτιμία να αποτελεί τμήμα ενός πλαισίου το οποίο θα
δεσμεύεται να εφαρμόσει η κυβέρνηση, το οποίο θα περιλαμβάνει δημοσιονομικού
και διαρθρωτικού χαρακτήρα μέτρα.

Σε ό,τι αφορά τις συνέπειες της αναπροσαρμογής για την ανταγωνιστικότητα, τα
στελέχη της κυβέρνησης τείνουν να τις υποβαθμίζουν, επικαλούμενα το μικρό
μέγεθος της ανατίμησης. Επιπλέον, επισημαίνουν ότι αν ο πληθωρισμός αυξηθεί η
οικονομία θα χάσει ανταγωνιστικότητα εξαιτίας αυτού του λόγου.

Ενδεχόμενη ανατίμηση θα έχει εξάλλου θετικές επιπτώσεις στην αγορά ομολόγων
και στο ύψος του δημόσιου χρέους, του οποίου ένα τμήμα έχει συναφθεί σε ευρώ.