ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι αριθμοί

Στο πλοίο που πήρε φωτιά βρέθηκαν, λέει, 3 πτώματα λαθρομεταναστών. Μετά ήταν
10 και τελικά έγιναν 11. Και εκείνος ο νέος με το σκληρό βλέμμα, που νόμιζε
ότι ηρωισμός είναι να σκοτώνεις αλλοφύλους (ή αλλοθρήσκους), δολοφόνησε 2
αλλοδαπούς και τραυμάτισε 6.

Αριθμοί χωρίς όνομα ­ άλλωστε «επώνυμοι» είναι μόνον οι διάσημοι. Εμείς οι
υπόλοιποι είμαστε ανώνυμοι πολίτες και οι αλλοδαποί δεν είναι τίποτα. Είναι
απλώς αριθμοί. Έτσι, έχει μεγάλη σημασία ποιος χώρισε και ποιος κοιμήθηκε με
ποιον από τους διάσημους. Αλλά δεν έχει καμία σημασία ­ πέρα από την
αριθμητική ­ ποιοι ήταν οι νεκροί και ποιοι οι δολοφονημένοι.

Δεν έχω τίποτα με τους αριθμούς.

Οι αριθμοί είναι πολύ χρήσιμοι όταν χρησιμοποιούνται εκεί που πρέπει, αλλά
επικίνδυνοι όταν χρησιμοποιούνται για να μας απομακρύνουν από την αλήθεια.

Εγώ πίσω από κάθε αριθμό «βλέπω» έναν άνθρωπο. Τη μια από τις 2 γυναίκες
ανάμεσα στους 11 νεκρούς του πλοίου την έλεγαν Νάντια.

Έφθασε στην Ελλάδα κρυμμένη πάλι στα αμπάρια καραβιού, μαζί με άλλους 20 ­ ο
ένας, μάλιστα, πέθανε από ασφυξία. Ζούσε στην Κουμουνδούρου, ώσπου τους σάρωσε
η επιχείρηση αστυνομικής… Πρόνοιας. Για πολύ καιρό έκλαιγε όταν θυμόταν ότι
κάτω από τις μπουλντόζες των σκουπιδιάρικων, που ξεκαθάρισαν την περιοχή,
είχαν χαθεί και οι πολύτιμες φωτογραφίες των πεθαμένων γονιών της και του
μικρού της αδελφού που έμεινε στο χωριό.

Όλοι ήξεραν ότι «είναι επικίνδυνοι».

Και λοιπόν; Ποιος φαντάζεται ότι μπορεί να εμποδίσει τους ανθρώπους να
ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο ­ ακόμη και αν είναι να το πληρώσουν με τη ζωή τους;