Απελπισμένα ελπίζοντες… σταθερά υποχωρούμε

Τον αργόσυρτο δικοινοτικό διάλογο στην παρούσα φάση του απορρίπτει πεισματικά
ο Ντενκτάς, εάν δεν προαναγνωρισθεί κυρίαρχο τουρκοκυπριακό κράτος. Ικετεύει
για την έναρξή του ο Γλαύκος Κληρίδης. Και μας πιέζουν οι Αμερικανοί, ώστε να
προβούμε σε περαιτέρω, καίριες, παραχωρήσεις. Και όλοι προσβλέπουμε με
αλγολαγνεία, στον πρόεδρο Κλίντον για να μας δώσει προσεχώς «τελικό λάκτισμα»
προς αποφασιστική υποχώρησή μας. Εικόνα ψυχιατρείου.

* Το Κυπριακό αναδεικνύεται σε χαρακτηριστικό δείγμα ψυχικού φαινομένου, όπου
η απελπισία παράγει… ευπιστία, αστήρικτη αισιοδοξία, φαντασιοπληξία. Ελλάδα
και Κύπρος, συνακόλουθα της στρατιωτικής, ιδίως, αδυναμίας τους έναντι της
επεκτατικής Τουρκίας και της «συμμαχικής» προς αυτήν εύνοιας εναπέθεσαν τις
όποιες ελπίδες τους «στα παχιά λόγια» των Ηνωμένων Εθνών, των Αμερικανών και
των συνοδοιπόρων τους. Και όλοι μάς τροφοδοτούν, ασύστολα ψευδόμενοι, με
μάταιες ελπίδες προκειμένου, όντας εύπιστοι, να προσελκυσθούμε σε διαδικασίες
διαλόγου μάταιες, ωστόσο παγιωτικές του status quo.

Τους ενδιαφέρει δηλαδή «ομαλοποίηση» – normalisation (παλαιό αγγλικό φραστικό
εύρημα) της κατοχικής πραγματικότητας· αδιαφορούν για έντιμη λύση.

Αντί δικαιοσύνης παγίωση και περαιτέρω επιδείνωση των συνεπειών της κατοχής.

* Οι Έλληνες παρασύρθηκαν σ’ αυτό το «παιγνίδι», γιατί δεν κατάλαβαν ότι
δίκαιη λύση, ή έστω βελτίωση του status quo υπέρ των Ελλήνων ήταν ανέφικτη από
θέσεως στρατιωτικής αδυναμίας τους έναντι της Τουρκίας (η απόγνωση, είπαμε,
γεννά ευπιστία). Καθιερώθηκε έτσι βαθμιαία η εξής ολέθρια διαπραγματευτική
τακτική της ελληνικής πλευράς: «Πάρτε λίγα, αλλά όχι όλα». Όμως η Τουρκία
επέμενε σε όλα. Τελικώς η διαπραγμάτευση ναυαγούσε. Ωστόσο στην Άγκυρα είχαν
αδαπάνως απομείνει «τα λίγα». Θλιβερή συνέπεια αυτής της πρακτικής η παγίωση
της τουρκικής κατοχής και αναβάθμιση διεθνώς του τουρκικού παράγοντος.

Έτσι, η κατάσταση παρελκύετο με δική μας δαπάνη (τα προαναφερθέντα «λίγα»),
συμβάλλοντας στην τουρκοκυπριακή αναβάθμιση. Και είναι αληθές ότι παρέλκυση
της εκκρεμότητας θα ‘πρεπε, αντί των φθοροποιών διαλόγων, να ‘ταν η μόνη
πολιτική μας.

Όχι όμως παρέλκυση αναγκαστική, εκ των περιστάσεων και έναντι τιμήματος, αλλά
προγραμματισμένη: Δηλαδή ναι στις συνομιλίες, αλλά στο πλαίσιο προδεδηλωμένων,
αυστηρώς αδιαπραγμάτευτων ορίων. Με την ανωτέρω τακτική φθάσαμε οι Τούρκοι να
διεκδικούν κυριαρχία του τουρκοκυπριακού «κρατιδίου», το αίτημα δε ν’
ακούγεται ευμενώς από ξένους…

* Τα βασικότερα δολώματα με τα οποία «φίλοι» μάς παρέσυραν σε βλαπτικούς
διαλόγους ήσαν: Το τρελό όραμα ανάκτησης εδαφών και παλιννόστησης πληθυσμών
στην Κύπρο. Με ασύγγνωστη αφέλεια «το δαγκώσαμε», υποτιμώντας τη θεμελιακή
πολιτική διακήρυξη του Ετσεβίτ ότι το Κυπριακό λύθηκε στο έδαφος, επικρατούσης
έκτοτε ειρήνης! Την αξιολόγηση μάλιστα αυτήν την συνεμερίζοντο και οι
καγκελαρίες παρά τις επίμονες περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους. Όπως
προανέφερα στόχος πραγματικός των ξένων ήταν ­ και παραμένει ­ λύση στη βάση
των κατοχικών τετελεσμένων.

* Πιο πρόσφατα «δαγκάσαμε» και το άλλο δόλωμα: Το παραμύθι ότι αν οι
Ελληνοκύπριοι ήσαν συνεργάσιμοι θα ενετάσσοντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (που
«μαγικά» θα σκορπούσε όλα τα κακά…). Και οι Ελλαδίτες και Κύπριοι,
πρωτεργάτες της ενταξιακής πολιτικής, άνθρωποι πεπειραμένοι, πώς δεν σκέφθηκαν
ότι ένταξη ερήμην της Τουρκίας ήταν πολιτικώς και ρεαλιστικά αδιανόητη, λόγω
υπεροπλίας της και της βαρύτητας που της απέδιδαν οι Αμερικανοί και τα
«διευθυντηριακά» μέλη της Κοινότητας. Δηλαδή πάλιν φρούδες υποσχέσεις που
πάλιν «εύπιστα» τις «κατάπιαν» οι Έλληνες.

* Δυσοίωνο το παρόν. Εκτός αν γίνει θαύμα και Κύπριοι και Ελλαδίτες,
αναβαπτιζόμενοι στην πραγματικότητα, εισαγάγουν πολιτική ηθελημένης παρέλκυσης
(συνομιλίες ναι, αλλά εντός ανυποχώρητα καθορισμένων πλαισίων, χωρίς
υποσχέσεις παραχωρήσεων και σύντονη στρατιωτική ενδυνάμωση).

* Ας αναλογισθούν, επιτέλους, οι Κύπριοι ότι «λύση» του είδους που μας
προετοιμάζουν οι «προστάτες» και την διχοτόμηση επιβάλλει και, διά του
Συντάγματος, συγκυριαρχία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ισοδυνάμως εφ’ όλης
της Κύπρου, υπό ουσιαστική στρατιωτική εγγύηση και παρουσία της Τουρκίας λύση
­ αμερικανόπνευστη ­ προφανώς χειρότερη της σημερινής πραγματικότητας.
Οποιοδήποτε τίμημα αξίζει για την αποτροπή της. Αρκεί βεβαίως ν’ αντιδράσει ο
λαός και να επαναπροσανατολισθεί η ηγεσία. Έχει ο Θεός; Ή μήπως βαρέθηκε;