Η πρώτη αυτόνομη τεχνητή καρδιά!

Χωρίς καλώδια. Ο Γερμανός καθηγητής Ράινερ Κέρφερ επιδεικνύει την τεχνητή καρδιά νέας γενιάς, που αποτελεί νέο σταθμό στην ιστορία της τεχνητής καρδιάς

Μία καρδιά λιονταριού κτυπά στο στήθος ενός ασθενούς.

Για πρώτη φορά στον κόσμο, εμφυτεύτηκε αυτόνομη τεχνητή καρδιά σε καρδιοπαθή,
σε μία επέμβαση που διήρκεσε μόλις πέντε ώρες.

Την τεχνητή αυτή καρδιά νέας γενιάς τοποθέτησε σε 67χρονο ασθενή ο Γερμανός
καθηγητής Ράινερ Κέρφερ και το επιτελείο του στο καρδιολογικό κέντρο του Μπαντ
Εϊνχάουζερ, στη Ρηνανία.

Στην πραγματικότητα η συσκευή δεν υποκαθιστά τη λειτουργία όλης της καρδιάς,
αλλά της αριστεράς κοιλίας.

Καρδιά λιονταριού ονομάστηκε η συσκευή, η οποία λειτουργεί χωρίς καλώδια, χάρη
σε μια μικροσκοπική ηλεκτρική αντλία από τιτάνιο, που ζυγίζει 1,6 κιλά και μια
μπαταρία.

Η τεχνητή καρδιά τροφοδοτείται με ενέργεια από ένα φορτιστή, που βρίσκεται σε
μια ζώνη, την οποία ο ασθενής μπορεί ακόμα και να βγάλει για ένα διάστημα 20
λεπτών, για να κάνει π.χ. το ντους του.

Όσον αφορά στην εξωτερική μπαταρία, πρέπει να φορτίζεται κάθε τέσσερις ώρες.
Εξυπακούεται ότι, σε στιγμές χαλάρωσης η ξεκούρασης, ο ασθενής μπορεί να
βασίζεται στο ηλεκτρικό ρεύμα.

Σχηματικά, η πορεία της τεχνητής καρδιάς χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλους
σταθμούς:

Το 1983, τοποθετείται στις Ηνωμένες Πολιτείες η τεχνητή καρδιά Τζάρβικ, η
οποία για να λειτουργήσει συνδέεται με πολύ βαριά κονσόλα.

Στις αρχές του 1995, τοποθετείται σε νεαρό άνδρα στη Γαλλία η φορητή τεχνητή
καρδιά Νοβακόρ η οποία λειτουργεί με μπαταρίες, που φέρονται διαγωνίως στο
στέρνο. Καί τώρα, το 1999, η εμφυτευμένη αριστερά κοιλία, η οποία συνδέεται με
μικρή μπαταρία στη ζώνη.

Πρόκειται για μια αληθινή επανάσταση, γιατί ποτέ στο παρελθόν δεν είχε
υπερνικηθεί το ουσιαστικό εμπόδιο στην κατασκευή της τεχνητής καρδιάς: το
κόψιμο του καλωδίου, που συνέδεε τον ασθενή με τη συσκευή του.

Κατά τα δεκαέξι χρόνια ζωής της τεχνητής καρδιάς, όλες οι έρευνες
επικεντρώνονταν στο πώς θα καταστεί όσο το δυνατόν πιο μικρή η πηγή της
ηλεκτρικής ενέργειας.

Αυτό ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν οι επιστήμονες να εμφυτεύσουν
μόνιμα μια τεχνητή καρδιά και όχι μόνο προσωρινά, εν αναμονή μιας
μεταμόσχευσης καρδιάς.