Με τραύματα που δεν κλείνουν σχεδόν ποτέ τα θύματα των βιαστών

«Ο κατηγορούμενος δράστης του βιασμού ήταν φίλος της μητέρας τού
θύματος. Μητέρα και κόρη είχαν έρθει από τη Ρουμανία και γνωρίστηκαν μαζί του.
Η μητέρα εργαζόταν και τις ώρες που έλειπε από το σπίτι, η μικρή, ηλικίας
16-17 ετών, έμενε μόνη. Ο κατηγορούμενος, που ήταν γείτονάς τους, την καλούσε
στο σπίτι του να κάνουν παρέα. Η κοπέλα πήγε κάποιες φορές και, απ’ ό,τι μας
είπε στο δικαστήριο, εκείνος προσπαθούσε σιγά-σιγά να την πλησιάσει. Τη
χάιδευε, τη φιλούσε, αλλά δεν τον άφηνε να προχωρήσει περισσότερο. Κάποια μέρα
ο δράστης έκλεισε τις πόρτες και τα παράθυρα και τη βίασε. Η καταγγελία έγινε
από τη μητέρα της. Ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε πως όλα έγιναν με τη θέληση
της μικρής. Οι δικαστές προβληματίστηκαν, όπως συμβαίνει σε όλες τις υποθέσεις
βιασμού όταν δεν υπάρχουν στοιχεία. Τουλάχιστον η ιατροδικαστική έκθεση είναι
απαραίτητη. Αλλά συνήθως τα θύματα βιασμού αργούν να αποφασίσουν να προβούν σε
καταγγελία και έτσι όλα λειτουργούν εις βάρος τους. Τον συγκεκριμένο
κατηγορούμενο τον καταδικάσαμε σε κάθειρξη 6 χρόνων. Και από όσο θυμάμαι, όλοι
σχεδόν οι κατηγορούμενοι για βιασμό τιμωρούνται. Είναι μύθος ότι τα δικαστήρια
δεν τους καταδικάζουν ελλείψει στοιχείων. Κακώς επικρατεί αυτή η αντίληψη, η
οποία αποτρέπει τα θύματα βιασμού να προβούν σε καταγγελία. Αυτό που έχω να πω
είναι ότι για κανένα λόγο δεν πρέπει να μένει κρυφή μια πράξη βιασμού. Η
καταγγελία προκαλεί και τη δημοσιότητα και βεβαίως την καταστολή. Πρέπει να
γίνει κατανοητό ότι έτσι σώζουν το επόμενο θύμα. Διότι πιστεύω ακράδαντα πως
οι βιαστές είναι άτομα με σεξουαλικά προβλήματα, τα οποία, αν μείνουν
ατιμώρητα, σύντομα θα επαναλάβουν την πράξη τους. Πάντως, το δικαστήριο
προστατεύει τα θύματα βιασμού από τις επιθέσεις που τυχόν δέχονται από τους
κατηγορούμενους και τους δικηγόρους τους. Αλλά και από την πρώτη στιγμή της
καταγγελίας βιασμού στην Αστυνομία, τα θύματα σήμερα αντιμετωπίζονται με
συμπάθεια. Όχι όπως στο παρελθόν που οι αρχές αμφισβητούσαν εκ προοιμίου τη
βασιμότητα των καταγγελλομένων».

Πρέπει να είναι από τις δυσκολότερες υποθέσεις που αντιμετωπίζουν οι δικαστές.
Ειδικότερα αν πρόκειται για μεμονωμένο κρούσμα, αν ο δράστης δεν έχει
χαρακτηρισθεί «δράκος». Μάρτυρες βεβαίως δεν υπάρχουν και αν δεν έχει
διενεργηθεί ιατροδικαστική εξέταση, τα πράγματα είναι μάλλον δύσκολα για το
θύμα βιασμού.

«Ποιος μας βεβαιώνει ότι η καταγγελία είναι αληθής;». Αυτή είναι η μόνιμη
αμφιβολία των διωκτικών αρχών, όταν η περίπτωση που έχουν να αντιμετωπίσουν
δεν… συνοδεύεται και από κάτι άλλο. Από τραύματα ή έστω μια ληστεία. Κάτι
δηλαδή πιο οφθαλμοφανές!

Η αλήθεια είναι πως όταν ο κατηγορούμενος για βιασμό βαρύνεται και με άλλες
κακουργηματικές πράξεις, δικάζεται από Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων
(αποτελούμενο μόνο από τακτικούς δικαστές) και αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη
αυστηρότητα. Στα Μεικτά Ορκωτά Δικαστήρια, όπου εκδικάζονται οι βιασμοί,
επικρατούν συνήθως άλλες συνθήκες. Εκτός του ότι οι συνήγοροι υπεράσπισης των
κατηγορουμένων φροντίζουν να εξαιρέσουν όσες γυναίκες ενόρκους κληρωθούν, οι
άνδρες ένορκοι, που τελικά ανεβαίνουν στην έδρα, διακατέχονται από
συναισθήματα αλληλεγγύης προς τον κατηγορούμενο. Όχι προς τον κατηγορούμενο
για οποιοδήποτε αδίκημα. Μόνο προς τα πρόσωπα που κατηγορούνται για βιασμό
ενηλίκου γυναίκας.

Με διαμορφωμένο λοιπόν ένα κλίμα αμφισβήτησης της βασιμότητας των
καταγγελλομένων από την παθούσα, αρχίζει μια προσπάθεια εξευτελισμού της. Οι
αντίδικοι δικηγόροι την υποχρεώνουν με τις ερωτήσεις τους να επαναλάβει
άπειρες φορές λεπτομέρειες που εκείνη προσπαθεί να ξεχάσει, με στόχο να
«σπάσει», να μπερδευτεί, να εμφανιστεί στους δικαστές αναξιόπιστη. Όσο και αν
επιχειρεί το δικαστήριο να την προστατεύσει, είναι η φύση της δίκης τέτοια που
και το ίδιο το θύμα τού βιασμού παραπαίει. Έχει την τάση να απαρνηθεί τον
εαυτό του, να διαγράψει το παρελθόν που στιγματίστηκε από τη χειρότερη εμπειρία.

Ωστόσο, στις περιπτώσεις που τα θύματα είναι περισσότερα από ένα, η κατάσταση
διαμορφώνεται εντελώς διαφορετικά. Πώς να αμφισβητηθούν τόσες καταγγελίες;
Γιατί τόσες γυναίκες να επιδιώκουν ξαφνικά την τιμωρία ενός αθώου άνδρα; Έτσι,
οι ποινές που «πέφτουν» αγγίζουν ή ξεπερνούν αθροιστικά τα 100 χρόνια, που
τελικά περιορίζονται στο ανώτατο όριο της πρόσκαιρης κάθειρξης. Στα 25 χρόνια.

Η τιμωρία είναι πάντα μια δικαίωση για το θύμα. Το τραύμα όμως παραμένει ανεπούλωτο…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΛΗΣ

Ο δράκος των ασανσέρ

Χρήστος Γκίλης: ο αριθμός των επιθέσεων δεν άφηνε περιθώρια για επιείκεια

Ένα χαστούκι. Αυτό ήταν όλο κι όλο που μπόρεσε να κάνει εις βάρος του. Εκείνος
αιφνιδιάστηκε, αλλά δεν αντέδρασε. Το περίεργο είναι ότι δεν αντέδρασε ούτε το
δικαστήριο, υπό την προστασία του οποίου τίθεται ο κατηγορούμενος όσο διαρκεί
η δίκη. «Θέλεις κρέμασμα», του είπε η 50χρονη γυναίκα και κατέρρευσε. Είχε
μόλις ολοκληρώσει την κατάθεσή της, όπου περιέγραψε όσα είχε υποστεί από τον
26χρονο Χρήστο Γκίλη, τον επονομαζόμενο «δράκο των ασανσέρ».

Ήταν το ένα από τα 28 θύματα του νεαρού, που από τις 9 Σεπτεμβρίου 1997 έως
τον Μάρτιο του 1998, είχε γίνει ο εφιάλτης των γυναικών των περιοχών Κυψέλης,
Πατησίων, Κολωνού, Γκύζη και Εξαρχείων. Ο Γκίλης στηνόταν έξω από τις εισόδους
των πολυκατοικιών και μόλις έβλεπε γυναίκα ­ οποιασδήποτε ηλικίας ­ να
επιστρέφει μόνη της, έτρεχε αθόρυβα πίσω της και μόλις εκείνη άνοιγε την πόρτα
του ασανσέρ, ορμούσε πάνω της.

Οι προθέσεις του δεν ήταν σαφείς. Γι’ αυτό και κάθε επίθεση είχε διαφορετικά
αποτελέσματα. Άλλες γυναίκες γνώριζαν μόνο τη βαρβαρότητα του ληστή και άλλες
­ οι πιο άτυχες ­ και του βιαστή. Ο δράστης τις χτυπούσε, τους άρπαζε τις
τσάντες και τα κοσμήματα και στη συνέχεια τις περισσότερες προσπαθούσε να τις
βιάσει. Αν εκείνες κατόρθωναν να ξεφύγουν από τα χέρια του, η βδελυρή πράξη
έμενε μόνο στην απόπειρα. Όσες δεν ήταν σε θέση να αντιδράσουν, καθώς ο Γκίλης
τις καθήλωνε υπό την απειλή μαχαιριού, τις βίαζε.

«Όσα έζησα στα χέρια του κατηγορουμένου, έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη
μου», είπε στο δικαστήριο τρέμοντας μια φοιτήτρια, θύμα και αυτή της κτηνωδίας
του. Ο ίδιος ομολόγησε μόνο τις ληστείες. Τις απέδωσε όμως στα τραυματικά
παιδικά του χρόνια και στα ψυχολογικά προβλήματα που του προκάλεσαν. Αρνήθηκε,
ωστόσο, όλες τις άλλες πράξεις, εκείνες που επισύρουν βαρύτερες ποινές.

«Δεν είχα χρήματα ούτε για να φάω. Γι’ αυτό έκανα τις επιθέσεις. Δεν χτυπούσα
τις γυναίκες ούτε τις απειλούσα με όπλο. Αναγκαζόμουν να τις σπρώχνω ελαφρά
για να τους αρπάξω την τσάντα».

Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για να προκαλέσει τον οίκτο των δικαστών
«μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο και μετά βρέθηκα στον δρόμο», δεν είχε το επιθυμητό
αποτέλεσμα. Αντιθέτως. Το δικαστήριο τού επέβαλε ποινή φυλάκισης 179 χρόνων.
Τα οποία συγχωνεύθηκαν σε 50!

Τα θύματά του δεν είχαν δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής. Εξετάστηκαν απλώς
ως μάρτυρες. Οι καταθέσεις τους όμως ήταν τόσο καταλυτικές, που δεν άφηναν
καμιά αμφιβολία. Άλλωστε, δεν ήταν ούτε μία ούτε δύο ούτε τρεις. Δεν ήταν
δυνατόν να λένε όλες ψέματα. Βεβαίως έπαιξε ρόλο και το παρελθόν του δράστη, ο
οποίος είχε αποφυλακιστεί τον Ιούλιο του 1996, ύστερα από παραμονή τεσσάρων
χρόνων στη φυλακή. Τότε είχε καταδικαστεί για ληστεία εις βάρος ενός πολίτη,
στον οποίο ο Γκίλης και δύο φίλοι του παρουσιάστηκαν ως αστυνομικοί. Τη στιγμή
που έκαναν δήθεν έλεγχο στα στοιχεία του, του άρπαξαν ό,τι είχε πάνω του.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΜΑΝΟΣ

Και ληστής και βιαστής

Μετακόμιζε στο καινούργιο της σπίτι σε περιοχή των βορείων προαστίων η 26χρονη
κοπέλα, μητέρα ενός νεογέννητου κοριτσιού. Την ημέρα εκείνη μετέφερε από το
ένα σπίτι στο άλλο διάφορα μικροπράγματα. Φορτωμένη όπως ήταν, άφηνε ανοιχτή
την πόρτα του διαμερίσματος κάθε φορά που κατέβαινε στο αυτοκίνητο. Ήταν ένα
μεσημέρι του Ιουλίου του 1995 και στην περιοχή δεν υπήρχε κίνηση.

Επιστρέφοντας στο διαμέρισμα μετά την τρίτη της διαδρομή, έκπληκτη είδε στην
κουζίνα ένα νεαρό. Τον είχε δει και προηγουμένως, τη στιγμή που πάρκαρε το
αυτοκίνητό της, αλλά δεν της κίνησε καμία υποψία. Άλλωστε δεν γνώριζε ακόμη
τους ενοίκους των άλλων διαμερισμάτων και υπέθεσε πως ήταν ένας απ’ αυτούς.
Πριν προλάβει να τον ρωτήσει τι ήθελε, ο νεαρός την πλησίασε και κόλλησε στον
λαιμό της ένα κοπίδι που είχε βρει στο χολ. «Βούλωσ’ το, γιατί θα σε σκοτώσω»,
της φώναζε. Στα κλάματα και τις ικεσίες της κοπέλας όχι μόνο δεν υπέκυψε, αλλά
εξακολουθώντας να την απειλεί με το κοπίδι την έσυρε στο σαλόνι, όπου τη βίασε.

Ο νεαρός ωστόσο δεν αρκέστηκε σ’ αυτή τη βδελυρή του πράξη. Ήθελε και χρήματα!
Κι επειδή δεν υπήρχαν στο σπίτι τη στιγμή εκείνη, επέστρεψε για να εισπράξει
τις… οφειλές.

Η χαρά που ένιωθαν η κοπέλα και ο σύζυγός της για το καινούργιο σπίτι έσβησε.
Το σοκ που τους προκάλεσε το περιστατικό ήταν τόσο μεγάλο ώστε το μόνο που
ενδιέφερε και τους δυο ήταν να συλληφθεί ο δράστης. Η περιγραφή που έδωσε το
θύμα στην Αστυνομία ήταν λεπτομερής. Αν όμως δεν ήταν σεσημασμένος, δύσκολα θα εντοπιζόταν.

Δεν είχαν περάσει έξι μέρες, το ζευγάρι αγωνιζόταν να ξεπεράσει την… μπόρα,
όταν ένας άγνωστος στον σύζυγο επισκέπτης εντοπίστηκε στην κρεβατοκάμαρα του
διαμερίσματος. Στη θέα του άνδρα του σπιτιού ο νεαρός το ‘βαλε στα πόδια.
Εκείνος όμως τον κυνήγησε και, τελικά, κατάφερε να τον πιάσει στον δρόμο.

Προφανώς δεν είχε υποπτευθεί ότι ο κλέφτης που καταδίωκε ήταν και ο βιαστής
της γυναίκας του. Μόλις όμως τον είδε εκείνη τον αναγνώρισε αμέσως. Δεν είχε
καμία αμφιβολία. Άλλωστε είχε μείνει μαζί της αρκετή ώρα…

Ενάμιση χρόνο αργότερα ο Απόστολος Κοντομάνος καταδικάστηκε από το Μεικτό
Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας σε κάθειρξη 7 ετών για την πράξη του βιασμού. Όσο
κι αν αρνήθηκε την ενοχή του, επικαλούμενος άλλοθι, δεν κατόρθωσε να πείσει
τους δικαστές. Ο ισχυρισμός του ότι την επίμαχη ώρα βρισκόταν στη δουλειά του
καταρρίφθηκε αμέσως, αφού κανείς από τους συναδέλφους του δεν ήταν σε θέση να
το επιβεβαιώσει.

Τη δεύτερη φορά ο Κοντομάνος, πριν γίνει αντιληπτός, είχε προλάβει να αρπάξει
το πορτοφόλι της κοπέλας με όσα χρήματα είχε μέσα, καθώς και την ταυτότητα και
τις πιστωτικές της κάρτες. Για την κλοπή το δικαστήριο του επέβαλε ποινή
φυλάκισης τριών μηνών.

Εντός των ημερών αναμένεται να δικαστεί ο κατηγορούμενος σε δεύτερο βαθμό. Το
γεγονός όμως ότι τρεις μήνες μετά την πρωτόδικη απόφαση έγινε δεκτή η αίτηση
αποφυλάκισής του και αφέθηκε ελεύθερος, μάλλον δεν αφήνει περιθώρια δύναμης
στο θύμα του να ξαναπάει στο δικαστήριο, να υποστεί για δεύτερη φορά την ίδια
δοκιμασία της λεπτομερούς κατάθεσης των όσων υπέστη και μάλιστα ενώπιον
ακροατηρίου. Γιατί; Αν το ζήτημα είναι να τιμωρηθεί ή ίδια, μάλλον έχει…
εκτίσει την ποινή της.