Διαχειριστές της εξ Αμερικής εξάρτησης

Η Ελλάδα από τη σύσταση του κράτους ουδέποτε απήλαυσε ουσιωδώς αδέσμευτης
κυριαρχίας. Έκτοτε παραμένει κράτος υπό κάποιας μορφής εξάρτηση από μεγάλες δυνάμεις.

Στη μεταδικτατορική περίοδο το φαινόμενο συνεχίζεται προσαρμοσμένο πλέον στις
παραμέτρους που διαμορφώνει η λεγόμενη νέα τάξη: Η μονοπωλιακή, καθοριστική
ισχύς των ΗΠΑ.

Κατά συνέπεια μπορεί βάσιμα να υποστηριχθεί ότι την τελευταία αυτή περίοδο οι
Έλληνες πρωθυπουργοί ως προς τα μείζονα θέματα ασφαλείας, κυριαρχίας και
εξωτερικής πολιτικής απλώς «διαχειρίζονται» την εξ Αμερικής εξάρτηση. Ο
καθένας τους βεβαίως επιφανειακά διαφοροποιείται κατ’ αντανάκλαση τής
προσωπικότητάς του, γεγονός που ωστόσο δεν αλλοιώνει την εξάρτηση καθ’ εαυτήν.

Παράλληλα, η Άγκυρα σύντονα εξοπλιζόμενη απέκτησε ενισχυμένη βαρύτητα. Οι ΗΠΑ
θεαματικά πλέον προβάλλουν το πρωτείο που της αποδίδουν ως σημαντικού
περιφερειακού παράγοντα. Αποτέλεσμα η Τουρκία να δηλώνει απερίφραστα τον
επεκτατισμό της με χωρίς προηγούμενο ιταμότητα. Βεβαίως, σ’ αυτήν την εξέλιξη
συνέβαλε καθοριστικά η ένοπλη αδυναμία της Ελλάδος, που η ηγεσία της
αστόχαστα, ασύγγνωστα άφηνε επί δεκαετίες να επιδεινώνεται δραματικά. Έχουν
όλοι τους βολευτεί με την ονειροπόλο προσδοκία σωστικής στην κρίσιμη ώρα
αμερικανικής παρέμβασης… Και επίσης με την αδιανόητα ουτοπιστική ελπίδα ότι
θα ‘ταν δυνατόν, μολονότι από θέσεως ένοπλης αδυναμίας, να επιτύχουν έντιμο
συμβιβασμό με την αδηφάγο Τουρκία.

Αλλά ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι επιτρεπτό ν’ αναμένομε, σε ώρα κρίσης,
καθοριστική συμπαράσταση. Διότι τα κράτη μέλη δεν συμπεριφέρονται βάσει
ισότιμης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ­ που δεν υπάρχει ­ αλλά το καθένα κατ’
αντανάκλαση των ιδίων συμφερόντων του.

* Κατά συνέπεια δεν είναι η πρακτικά αναπόφευκτη εξάρτηση από τις ΗΠΑ για την
οποία πρέπει να ελέγχονται οι εκάστοτε κυβερνώντες· αλλά για την ατολμία,
ηττοπάθεια, μοιρολατρία, έλλειψη ευφάνταστης επιδεξιότητας κατά την εκ μέρους
τους «διαχείριση» της εξάρτησης. Επαναπαύθηκαν σε προσδοκία εξ Αμερικής
σωτηρίας, υπερεκτιμώντας ταυτόχρονα τη σημασία των δεσμών με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι κυβερνώντες δεν επέμειναν αξιόπιστα σε ένα όριο ανυποχώρητου· αφού και οι
αγωνιστικοί τους λόγοι διατυπώνονται «εύπλαστα», ενέχοντας και
υποχωρητικότητα· ενώ, επιπροσθέτως, παραμένομε απαραδέκτως υποδεέστεροι της
Τουρκίας από πλευράς ένοπλης ικανότητας. Έτσι, ουδένα πείθουν οι όποιες
φραστικές ηρωικές εξάρσεις ηγετών μας: Γνωρίζουν όλοι ότι, και να θέλαμε, αδυνατούμε…

Προσθέτω ότι ένοπλη ενδυνάμωση της χώρας είναι αναγκαία και λόγω της
ρευστότητος στα Βαλκάνια, όπου οι Αμερικανοί επίσης «φιλοτεχνούν» γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

* Εύλογο όμως το ερώτημα: Και πώς θα εξοπλισθούμε αφού εξαρτώμεθα από τις ΗΠΑ,
που μας προμηθεύουν μόνο τόσα και τέτοια όσα αντιστοιχούν στην ανεξαρτησία που
μας επιτρέπουν; Πώς θα αντιδράσουμε; Ν’ αξιώσουμε από τους Αμερικανούς
περίτεχνους πυραύλους και αεροσκάφη.

Στη δεδομένη άρνησή τους να επιμείνουμε και αν και αυτοί επίσης επιμείνουν να
στραφούμε στους Ρώσους ­ και εκεί επίσης θα ‘ναι δύσκολο το εγχείρημα ­ στους
Γάλλους, στους Ισραηλινούς, στους Κινέζους, στην Ενωσιακή παραγωγή. Στην
πλατιά αγορά όπλων. Αγοραστές θα ‘μαστε. Ιδιότητα που όλους τους συγκινεί. Και
πάντως θα αγωνιστούμε. Τουλάχιστον θα καταστήσουμε πασιφανή τη θέλησή μας να
διαφυλάξουμε στοιχειώδη ανεξαρτησία. Να μην δεχθούμε σε όλα, μοιρολατρικά, το
αμερικανικό dictat. Επιτέλους, τι θα μας κάνουν; Συνδεόμαστε θεσμικά διμερώς
και μέσω του ΝΑΤΟ και είμαστε και μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον υπάρχει
και η ομογένεια. Αν αξιώσουμε σθεναρώς σεβασμό θα αναγκασθούν τελικά, κάπως,
να ανταποκριθούν. Ως επαίτες όμως μόνον περιφρόνηση θα αποκομίσουμε. Δεν
παραγνωρίζουμε την εξάρτηση. Απαιτούμε όμως στοιχειώδη σεβασμό της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Παράλληλα, ν’ αποφύγουμε αιτήματα που λόγω των συσχετισμών ισχύος είναι εξ
αντικειμένου ανέφικτα. Αλλιώς ματαιοπονούμε, εξευτελιζόμενοι. Και βεβαίως όταν
ζητάς συνήθως και δίνεις.

Και να παύσουμε αγέρωχα να θέτουμε όρους και veto, στα οποία δεν θα μπορέσουμε
να επιμείνουμε. Διότι όταν αγέρωχα απειλούμε είναι δυσχερέστατη ευπρόσωπη υποχώρηση.

Απλώς εξ αρχής και σε κάθε ευκαιρία να κάνουμε σαφές ότι θα είμεθα
ανυποχώρητοι σε θέματα κυριαρχίας.

Με άλλα λόγια μόνη μας επιλογή πολιτική αντίστασης, παρέλκυσης και, ιδίως,
ένοπλης ενδυνάμωσης.