ΑΦΙΕΡΩΜΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ 20ος ΑΙΩΝΑΣ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ 1912

Το 1912 ΔΕΝ «ΔΙΑΓΑΦΕΤΑΙ» μόνο από το ελληνικό πανόραμα ο οξύς χαρακτηρισμός
του Άρνολντ Τόυμπη ότι από το 1897, και επί δεκαπέντε χρόνια, τα γεγονότα
συνιστούν «την μελανότερη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας». Ο
Ελληνισμός κάτω από τη ζωογόνο επίδραση της Επανάστασης του 1909 και την
ανορθωτική πνοή του Ελευθερίου Βενιζέλου, επανακτά την αυτοπεποίθησή του, τη
ζωτικότητά του και είναι έτοιμος για τη μεγάλη εξόρμηση των Βαλκανικών
Πολέμων. Ο Τύπος της εποχής αντανακλά το «νέο πνεύμα» και τα ρεπορτάζ ομιλούν
με τον πιο εγκωμιαστικό τρόπο για το σημαντικό έργο που επιτελείται από τις
ξένες στρατιωτικές αποστολές, γαλλική υπό τον στρατηγό Εϊντού για τον Στρατό,
αγγλική υπό τον ναύαρχο Τάφνελ, για το Ναυτικό, στην αναδιοργάνωση και τον
εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.

Η «Ακρόπολις» δίδει ευρεία δημοσιότητα στα στρατιωτικά γυμνάσια που
διεξάγονται τον Μάιο στα Κιούρκα, και μάλιστα με τη συμμετοχή της τότε
νεοϊδρυθείσας Πολεμικής Αεροπορίας. Στη στρατιωτική αυτή άσκηση σημειώνεται
και το πρώτο ατύχημα στο νέο Όπλο. Το ένα από τα αεροπλάνα του νέου σώματος
συντρίβεται επί του εδάφους. Ευτυχώς ο χειριστής του… πηδά από το αεροπλάνο
και σώζεται με μερικές αμυχές στο πρόσωπο!

Τηλεγραφεί ο απεσταλμένος της εφημερίδας (17.5) από το χώρο των στρατιωτικών
ασκήσεων, το Κακοσάλεσι, που περιελάμβαναν «συγκρούσεις μεταξύ φιλίων και
εχθρικών στρατευμάτων».

«Σήμερον το Κακοσάλεσι εγκαταλείφθη υπό του στρατού αμύνης και εγκαταστάθη
εντός αυτού την μεσημβρίαν ο εχθρός εκπροσωπούμενος υπό της Μεραρχίας Λαρίσης.

Το αεροπλάνον

Δ. Καμπέρος. Από τους πρώτους Έλληνες αεροπόρους. Αριστερά στο πηδάλιο του αεροσκάφους.

Την πρωΐαν ένα εξαιρετικόν γεγονός αναστάτωσεν τους απλοϊκούς χωρικούς και
τους στρατιώτας του εχθρικού στρατοπέδου.

Επάνω ψηλά υπέρ τας ιστάμενας πεδιάδας ηκούσθη αιφνιδίως ένας κρωγμός όμοιος
μ’ εκείνον που αφήνουν τα σμήνη των διερχομένων σαρκοβόρων ορνίων.

Όλοι έστρεψαν τας κεφαλάς των προς τα εκεί και είδον έκπληκτοι υψηλά εις τον
γαλανόν ορίζοντα να πετά προς το μέρος των ένα τεράστιον πουλί.

Ήτο το αεροπλάνον του υπολοχαγού κ. Καμπέρου ερχόμενον εκ Κιούρκων να ενωθεί
με το εχθρικόν σώμα εις το οποίον ανήκει.

Οι χωρικοί τρομάζουν

Οι χωρικοί εις την εμφάνισιν αυτού κατελήφθησαν υπό τρόμου. Έτρεχαν επάνω –
κάτω κραυγάζοντες. Το αερικό, το διαβολοοργισμένον, το αεροπλάνον έκαμεν έναν
γύρον άνωθεν του Κακοσάλεσι και έπειτα ήρχισεν να κατέρχεται.

Εντός ολίγων λεπτών ο κ. Καμπέρος ευρίσκεται εις το έδαφος, εκλέξας ως μέρος
προσγειώσεως μίαν θερισμένην έκτασιν, ονομαζομένην Κουσούμπι.

Εντός ολίγων λεπτών τον περιεκύκλωσαν έντρομοι οι χωρικοί και περίεργοι να
ίδουν το παράξενο εκίνο πουλί, επί του οποίου «εκαλίκευε». Επλησιάσαν το
αεροπλάνον και το εκύτταζαν με θαυμασμόν, αγγίζοντας φοβισμένα με τα δάκτυλά
των τας πτέρυγάς του, τον μοτέρ του και τα άλλα εξαρτήματα και αφίνοντας
επιφωνήματα θαυμασμού.

­ Α, ουρέ τίνε τούτου.

­ Πλι είν’ για παπόρου.

Ο Ε. Βενιζέλος

Μετ’ ολίγον αφίχθη εν αυτοκίνητον εφ’ ου επέβαινεν ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Νίδερ
και ο υπασπιστής κ. Μεταξάς.

Επίσης κατέφθασεν κατόπιν δι’ αυτοκινήτου και ο στρατηγός Εντού. Συνεχάρησαν
πάντες τον κ. Καμπέρον διά την επιτυχεστάτην πτήσιν του και εζήτησαν
πληροφορίας περί της προχθεσινής πτώσεώς του…»

Ερωτοχτυπημένοι δάνδηδες

ΤΟΝ ΜΑΪΟ του 1912 δεν πραγματοποιούνται μόνο τα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια.

Στο κλεινόν άστυ οι ερωτοχτυπημένοι δανδήδες δίνουν το δικό τους φαιδρό τόνο,
στη ζωή.

Το κιτρινισμένο και σκωροφαγωμένο φύλλο του «Άστεως» αφήνει «αχρονολόγητο» το
ρεπορτάζ της «Ομηρικής συμπλοκής υπό τα παράθυρα εκείνης».

Γράφει ο λογοτεχνίζων αστυνομικός ρεπόρτερ της εποχής:

«Μία παρέα προχθές το βράδυ παρά την Πλατείαν Κουμουνδούρου, πρωχωρούσα υπό
τους ήχους των πολιποίκιλων οργάνων της ίστατο εδώ κι εκεί κάτωθεν ωρισμένων
χαμηλών οικίσκων όπως προσφέρη ερωτικήν θυσίαν εις τας ονειρευομένας
Δουλτσινίας, μελωδίας τινάς.

Έσυρε προς τα ύψη παθητικώτατον τραγούδι… Ξεσχίζον καρδίας και ψυχάς μαγεύον.

Για σένα μ’ ονομάτισαν κλέφτη και νυχτοβάτη

Για σένα μου τις έδωσαν τις μαχαιριές στην πλάτη.

Ω, ω, ω, ωχ αμάν ννν…

Μία κιθάρα νυσταλέα άφηνεν στόνους απελπισίας ωσάν να ελυπείτο κατάκαρδα τους
νυχτερνούς εκείνους περιπαθέστατους τροβαδούρους. Τον Ι. Φρατζέσκον ή Τζέκον,
τον κ. Κ. Κατεβατόν.

Ποτέ δεν ετραγούδισε κανείς όσον αυτοί με τόσον πάθος. Τώρα κάτω από ένα κομψό
μπαλκονάκι εξαλαρυγγίζοντο όσο να βγάλουν πέρα ένα παλιό τραγουδάκι,

Όταν σε βλέπω στο χορό…

……………….

­ Το κακό σας τον καιρόόόό…

Συμπλήρωσεν έξαφνα κάποιος αυτήκοος φοιτητής από την γωνίαν του δρόμου προς
έκπληξιν των τροβαδούρων, οι οποίοι έμειναν κόκκαλο.

­ Ποίος ήτο εκείνος ο αχρείος;

Σύρραξις…

Τα μάτια τους εθόλωσαν. Τους είχαν κόψει επάνω στας ωραιοτέρας στιγμάς της
ερωτικής των εξομολογήσεως. Ώρμησαν πάλλοντες τα όργανά των προς το μέρος όπου
ηκούσθη η φωνή.

Αίφνης δύο σκιαί εφύτρωσαν μπροστά τους μέσα από το σκοτάδι… Ήσαν ο Δ.
Χρυσαφάκης και Κ. Μπέλκας πονούντες και πάσχοντες διά το αυτό πρόσωπον το
οποίο έψαλλον οι τροβαδούροι.

Έπρεπε τώρα να λυθή το ζήτημα της προσβολής… Η ώρα δεν ήταν κατάληλος διά
συζητήσεις. Απεφάσισαν για να τελειώνουν γρήγορα να δοκιμάσουν τις γροθιές και
τα μπαστούνια τους.

Ερρίφθησαν, λοιπόν, εναντίον αλλήλων και επί αρκετά λεπτά δεν ηκούετο τίποτε
άλλο, ειμή υπόκωφα κτυπήματα.

­ Γκαπ, τσιφ, πιφ, παφ, γκουπ…

Σιγά – σιγά η γρονθοπατινάδα ελάμβανε φοβεράς και τρομεράς διαστάσεις.
Ηκούοντο τώρα κραυγαί πόνου και λύσσης. Εξάπαντος κάποιο μαχαίρι άστραψεν διά
μίαν στιγμήν, και εσκόρπισεν την φρίκην…

Από την σκιάν των δένδρων επρόβαλεν ένας χωροφύλαξ και ήρχισεν να εκβάλη
ανάρθρους κραυγάς, όπως φοβίση τους αλληλοτρωγομένους αντεραστάς. Όταν
επλησίασεν ερρίφθη μεταξύ αυτών και τους διεχώρισε. Είχον δαρή άλλως τε
χορταστικώς.