ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η κούρσα είναι μεγάλη και γρήγορη. Το όνειρο…

Όνειρο παιδικής ηλικίας το κόκκινο σπορ διθέσιο αυτοκίνητο, σαν κι αυτά τα
ελάχιστα που χαζεύαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, δανεικό από την εταιρεία
για τις ανάγκες του σεναρίου, με αντιπαροχή τη διαφήμιση. Και η βίλα το ίδιο.
Εποχή αναζήτησης του «δρόμου» που θα μετουσίωνε το όνειρο. Κι όταν φάνηκε πως
το μονοπάτι βγάζει στη λεωφόρο, όλα έγιναν προσιτά, εύκολα, πραγματοποιήσιμα.

Ταξίδια, ακριβά αυτοκίνητα, πισίνες, κοσμικά εστιατόρια, χρυσό ρολόι, φιρμάτα
ρούχα, ζηλευτά αξεσουάρ. Ο τραπεζικός λογαριασμός θα μπορούσε να καλύψει κάθε
επιθυμία. Να ικανοποιήσει κάθε παιδικό απωθημένο ή νεανικό στόχο. Με ένα απλό
τηλεφώνημα, το οποίο, ωστόσο, δεν γίνεται ποτέ. Από την πρωινή σύσκεψη του
επιτελείου ­ τρεις ώρες πριν αρχίσει η Σοφοκλέους το παιχνίδι της ­ έως αργά
το απόγευμα, όλες οι τηλεφωνικές γραμμές, κάθε μέσο επικοινωνίας είναι
απασχολημένο με σοβαρότερα πράγματα. Εντολές, πληροφορίες, αναλύσεις,
εκτιμήσεις. Πού καιρός για την Ελενίτσα της γειτονιάς με τα ξανθά μαλλιά! Το
ταξί αποτελεί το προσφορότερο μέσο για το γραφείο. Ακόμη και η αφαίρεση του
προστατευτικού καλύμματος από το κόκκινο σπορ διθέσιο αυτοκίνητο, που
βρίσκεται πλέον στο γκαράζ, είναι χρονοβόρος. Η εντολή πρέπει να δοθεί στην
ώρα της. Το μεγάλο πακέτο πρέπει να πέσει με ακρίβεια δευτερολέπτου. Η κούρσα
είναι μεγάλη και γρήγορη. Η λεωφόρος προσφέρεται για ταξίδι. Όχι πια για το όνειρο…