Η βιοτεχνία που έκανε τη ζωή τους κόλαση

Πίστευε ότι ήταν τυχερός όταν έκτιζε το σπίτι του, το 1972, στην οδό
Ελλησπόντου, στο Αιγάλεω. Και ήταν μέχρι το 1985 ο κ. Νίκος Ζερβός
προϊστάμενος στον Τομέα Αμαξωμάτων της Επιχείρησης Θερμικών Λεωφορείων (ΕΘΕΛ).
Τότε, απέναντι ακριβώς από το σπίτι του, ξεκίνησε να λειτουργεί η βιοτεχνία αργυροχρυσοχοΐας…

Στην αρχή ήταν πράγματι βιοτεχνία. Υπήρχε όχληση, αλλά όχι τόση ώστε να
«αντιδράσει κανείς στην προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να επιβιώσουν. Αλλά χρόνο
με τον χρόνο, η βιοτεχνία εξελίχθηκε, ανέπτυξε πολλά μηχανήματα, έγινε
εργοστάσιο, άρχισε να ενοχλεί και να ρυπαίνει από το λιώσιμο των μετάλλων και
η ζωή μας έγινε κόλαση…».

Νίκος Ζερβός: «Χρόνο με τον χρόνο η βιοτεχνία εξελίχθηκε, έγινε εργοστάσιο και η ζωή μας κόλαση…»

Επί δέκα χρόνια (έως και το ’95), η βιοτεχνία που έγινε βιομηχανία
λειτουργούσε δίχως την απαιτούμενη άδεια. Στα τέλη του ’95, ο κ. Ζερβός, με
δύο ακόμη κατοίκους της περιοχής, τον κ. Θ. Μαραμενίδη και την κ. Ζωή Κουρή,
κάνουν την πρώτη τους επίσημη αναφορά προς τη Διεύθυνση Βιομηχανίας και
Ορυκτού Πλούτου της Νομαρχίας (του τομέα Δυτικής Αθήνας) με αίτημα την
απομάκρυνση της βιομηχανίας από την κατοικημένη περιοχή, λόγω πολλών
προβλημάτων ­ θορύβου, αναθυμιάσεων και σοβαρού κινδύνου από τη χρήση
εύφλεκτων αερίων. Αλλά η αρμόδια Διεύθυνση… νομιμοποιεί τη δεκάχρονη
αυθαιρεσία, χορηγώντας για πρώτη φορά διπλή άδεια λειτουργίας (και για
βιοτεχνία και για εργοστάσιο) παρά και το πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας
που διαπίστωνε ότι «το εν λόγω εργοστάσιο λειτουργούσε χωρίς την ύπαρξη μέτρων
πυρασφάλειας»! Η επίσημη άδεια είχε τριετή ισχύ και δόθηκε με τους όρους να
προσκομισθεί εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος εγκριθείσα μελέτη
περιβαλλοντικών όρων λειτουργίας και να παρθούν συγκεκριμένα
μέτρα-προϋποθέσεις κατόπιν… εορτής. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγινε, απλώς η
βιομηχανία επεκτάθηκε και στο ισόγειο του τριώροφου κτιρίου! Ακολουθούν νέες
αναφορές των πολιτών που καταγγέλλουν την τοποθέτηση μηχανήματος πλύσης στον
ακάλυπτο χώρο, τη χρήση κλιματιστικών όλο το 24ωρο, την ύπαρξη λεβητοστασίου
και την τήξη μετάλλων ­ με τα αέρια των καύσεων να ελευθερώνονται στον
ακάλυπτο χώρο! Η Διεύθυνση Βιομηχανίας και Ορυκτού Πλούτου της Νομαρχίας ζητά
υγειονομικό έλεγχο και ηχομέτρηση. Το γραφείο Περιβάλλοντος του Δήμου Αιγάλεω,
καθώς και η Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχίας διαπιστώνουν όλες τις παραπάνω
παραβάσεις, ενώ η ηχομέτρηση δείχνει ότι «ο θόρυβος από την παραγωγική
διαδικασία είναι μεγαλύτερος κατά 10 ντεσιμπέλ από τον νόμιμο».

Η βιομηχανία αργυροχρυσοχοΐας, όμως, απλώς κινδύνευε με… πρόστιμα. Οι
πολίτες κάνουν και νέες αναφορές μετά την εκπνοή της ισχύος των
περιβαλλοντικών όρων που είχαν τεθεί. Και παράλληλα, καταφεύγουν και στον
Συνήγορο του Πολίτη: «Πραγματικά, μετά τόσες χρόνιες ταλαιπωρίες, δεν
προσδοκούσα σε κάποιο θεαματικό αποτέλεσμα, αλλά έπεσα έξω», ομολογεί ο κ.
Ζερβός. «Το ανεξάρτητο αυτό όργανο λειτούργησε άψογα στην περίπτωσή μας.
Ανέλαβαν την υπόθεση στις 31 Μαρτίου, το θέμα προχώρησε γρήγορα και στις 24
Σεπτεμβρίου εκδόθηκε απόφαση από την νομάρχη Αθηνών κ. Μπεσπέα, σύμφωνα με την
οποία απορρίπτεται το αίτημα για ανανέωση της άδειας λειτουργίας και
επιβάλλεται διακοπή της λειτουργίας της…».

Η βιομηχανία συνεχίζει προσωρινά να λειτουργεί, όμως, παρά τις αναμενόμενες
προσφυγές, υπάρχει πια ελπίδα για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής…