ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στάσεις ζωής

Δεν θυμάμαι το όνομά του. Καθόμασταν σε διπλανά τραπέζια σ’ ένα καφέ της
Άγκυρας και όταν έσβησαν τα φώτα, στις 9 το βράδυ, ανάψαμε τους αναπτήρες σε
ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης. Οι παρέες
άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους και πολύ γρήγορα καμιά 20αριά άτομα
μεταφερθήκαμε στο διπλανό μπαρ. Τα αγγλικά του δεν ήταν πολύ καλά, αλλά τα όσα
έλεγε δεν χρειάζονταν επεξήγηση. Η Μινέ, Κούρδισσα που είχε τον αδελφό της στη
φυλακή, του είπε να μη φοβάται, να μιλήσει ελεύθερα.

«Ελεύθερα;» είχε αναρωτηθεί και τα μάτια του γυάλισαν. Είχε κρατηθεί κι
εκείνος στις φυλακές για δύο χρόνια, για τις πολιτικές του πεποιθήσεις.
Περιέγραφε τις απάνθρωπες συνθήκες, τα βασανιστήρια ­ ψυχολογικά και σωματικά
­ τους ανθρώπους που στοιβάζονταν δέκα-δέκα σε κελί για δύο, τις ταπεινώσεις,
τις απειλές για τα συγγενικά τους πρόσωπα. Διηγόταν χωρίς να οργίζεται, να
φωνάζει, να απειλεί.

Είχαν και τότε ξεσπάσει στάσεις στις τουρκικές φυλακές, όπως αυτές τις μέρες.

«Πώς είναι όταν αισθάνεσαι ότι ο στρατός μαζεύεται απ’ έξω και ο επόμενος
νεκρός μπορείς να είσαι εσύ ή οι σύντροφοί σου;» τον είχα ρωτήσει. Δεν θυμάμαι
ούτε την απάντησή του επακριβώς ­ είχε πει κάτι για την απόφαση που παίρνεις
ανάμεσα στον θάνατο που ζεις ζωντανός και στον άλλο όπου είσαι ελεύθερος.
Θυμάμαι όμως τα μάτια του και πάλι ­ αποφασιστικά, καθαρά ­ μου έδινε την
αίσθηση ότι εκείνη τη στιγμή έβλεπε να περνούν από μπροστά τα πρόσωπα των
συγκρατουμένων του ­ ανθρώπων που φυλακίστηκαν γιατί τόλμησαν να έχουν
διαφορετικές απόψεις.

Και θυμάμαι την πρόβλεψή του: «Οι στάσεις στις τουρκικές φυλακές δεν θα
πάψουν. Απλώς θα γίνονται πιο συχνά ­ και θα είναι πιο αιματηρές.

Κάθε φορά που θα μαθαίνεις γι’ αυτές, να με θυμάσαι. Μάλλον θα είμαι κι εγώ εκεί….».