ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τρίτη Τρίτη

Είναι δύο Τρίτες τώρα, που η ζωή μας θυμίζει πόσο μάταια είναι όλα. Είναι δύο
Τρίτες τώρα, που μένουμε να κοιτάμε ενεοί το μεγάλο μάθημα, σαν να μην το
είχαμε ξανακούσει ποτέ: μην κάνετε μεγάλα σχέδια γιατί μπορεί να ανατραπούν
από τη μια στιγμή στην άλλη.

Οι συμπτώσεις έρχονται για να προσθέσουν μυστήριο στο δράμα. Τη μια Τρίτη
νιώσαμε τον σεισμό και η ζωή των περισσοτέρων άλλαξε. Μακροπρόθεσμα, για όσους
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να συνεχίσουν τον καθημερινό
αγώνα κάτω από καινούργιες συνθήκες. Βραχυπρόθεσμα, για όλους όσους συνεχίσαμε
να κουβαλάμε στο μυαλό μας τη στιγμή της έντασης, να αισθανόμαστε ότι
κουνιόμαστε ακόμα και όταν οι μετασεισμοί είχαν περάσει, να νιώθουμε τη
συνοδεία του φόβου σε όλες μας τις ενέργειες, να βλέπουμε ότι τα μέχρι
πρότινος σημαντικά πέρασαν, ξαφνικά, σε δεύτερη μοίρα. Την άλλη Τρίτη,
ακούσαμε χωρίς να μπορούμε να πιστέψουμε την είδηση για το πρωθυπουργικό
αεροσκάφος· δεν είμαστε φτιαγμένοι για να πετάμε κι αυτό αυξάνει τον φόβο μας,
αλλά η φρίκη των περιγραφών, η σωρεία των εικασιών, το παράλογο του όλου
θέματος ­ αν βέβαια, μπορεί να υπάρξει ποτέ λογική στην απώλεια ανθρώπων που
δεν έχουν φτάσει στα βαθιά τους γεράματα ­ μας κάρφωσαν στο χώμα.

«Είναι δυνατόν να συμβαίνει το ένα μετά το άλλο;» αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε.
«Τι πρόκειται να συμβεί ακόμα;» συζητούσαν οι παρέες και, σε μια προσπάθεια να
ξορκίσουν μοίρα, φόβο και άγνωστο, έκαναν ασκήσεις πιθανοτήτων μέσα από γερές
δόσεις μαύρου χιούμορ.

«Μη δώσει ο Θεός να πάθεις όσα αντέχεις», έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Πάθαμε,
είναι αλήθεια. Όμως αντέχουμε ακόμα. Μακάρι να μην ακούσουμε άλλη κακή είδηση
σήμερα, μακάρι να κοπεί εδώ η αλυσίδα των θλιβερών μαντάτων. Ας είναι αυτή η
τρίτη Τρίτη μια μέρα χωρίς εκπλήξεις…