Τότε δεν ήθελαν τιμωρία

Σήμερα οι μηχανικοί καταγγέλλουν «το κράτος-φονιά» για «τις ευθύνες του»
και «την έλλειψη προετοιμασίας ν’ αντιμετωπίσει σεισμούς και μεγάλες κρίσεις».
Όταν όμως ήρθε στη Βουλή τροπολογία για «να βάλει μια στοιχειώδη τάξη απέναντι
σε αυθαιρεσίες εργολάβων», πολλοί από αυτούς επεχείρησαν να επηρεάσουν
βουλευτές ώστε να μην περάσει αυτή η τροπολογία.

Το έγγραφο του εισαγγελέα. Από το 1981 ο εισαγγελέας Κ. Φαφούτης είχε ζητήσει να αρχίζει ο χρόνος παραγραφής των αδικημάτων από τη στιγμή που γίνεται η καταστροφή

Έτσι, πολλοί βουλευτές και μάλιστα αμέσως μετά τους σεισμούς του Αιγίου
καταψήφισαν στις 26 Ιουλίου 1995 στη Βουλή διάταξη για μία περισσότερο αυστηρή
νομοθεσία που αφορά σε μελετητές οικοδομών, οι οποίοι ευθύνονται για την
κατάρρευσή τους, ικανοποιώντας έτσι «συντεχνιακά αιτήματα του Τεχνικού
Επιμελητηρίου Ελλάδας».

Οι επτά

Οι επτά από αυτούς που ήρθαν μάλιστα και σε αντίθεση με την κυβέρνησή τους σ’
εκείνη την εντυπωσιακή για τις τοποθετήσεις και τις… δικαιολογίες για τις
σοβαρές ευθύνες ορισμένων εργολάβων – μηχανικών, ήταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Ήταν οι κ.κ. Γιώργος Δρυς (υφυπουργός Οικονομικών), Ροδούλα Ζήση (υφυπουργός
Εθνικής Οικονομίας), Νίκος Αφεντουλίδης, Παναγιώτης Τσερντικίδης, Μανώλης
Φραγκιαδουλάκης, Δημήτρης Σαρρής και Δημήτρης Σωτηρλής.

Αντιθέτως, υπήρξαν μηχανικοί – βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που αρνήθηκαν να συνταχθούν
με το λόμπι των μηχανικών. Ήταν ο αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Σγουρίδης
και ο σημερινός υπουργός Αιγαίου Σταύρος Μπένος.

Οι επτά βουλευτές αυτοί μαζί με τους βουλευτές της Ν.Δ., αλλά και του ΚΚΕ και
της Πολιτικής Άνοιξης ­ τα δύο αυτά κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν ζητήσει
ένα ευρύτερο αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο ­ καταψήφισαν την σχετική τροπολογία
την οποία είχε καταθέσει ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Πεπονής.

Πάντως, οι πιέσεις δεν πέτυχαν τον στόχο. Η τροπολογία με την οποία ορίζεται
ότι «η παραγραφή των αδικημάτων που σχετίζονται με οικοδομικές εργασίες
αρχίζει την ημέρα της αποκάλυψής τους» πέρασε με ψήφους 44 έναντι 39.

Αλλά, υπήρξε και άλλο παράδοξο που ακούσθηκε για πρώτη φορά σ’ εκείνη την
συνεδρίαση. Ο κ. Πεπονής αποκάλυψε ότι από τον Μάρτιο του 1981 ο τότε
εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Φαφούτης είχε ζητήσει με επιστολή
του προς τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης Γεώργιο Σταμάτη να περάσει αυτή η
αυστηρότερη διάταξη.

Τα επτά «όχι». Επτά βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους αντιπολιτευόμενους, είχαν πει «όχι» στην τροπολογία

Και όπως αποδείχθηκε χρειάσθηκαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια για να ξεπερασθούν
αντιδράσεις κυβερνητικών στελεχών και του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. ώστε τελικώς να
ψηφισθεί μία πιο αυστηρή διάταξη για τους εργολάβους – μηχανικούς που αφορά
στην ασφάλεια των κατοικιών.

Ο Μητσοτάκης

Σε εκείνη την περίφημη συνεδρίαση της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης είχε εναντιωθεί με σφοδρότητα στην πρόταση του κ. Πεπονή,
διακόπτοντάς τον μάλιστα συνεχώς και κάνοντας αναφορές σε γερμανικού νόμους.
(Έβγαλε μάλιστα από την τσάντα του ένα κόκκινο βιβλίο με την τελευταία έκδοση
του γερμανικού ποινικού κώδικα και τη μοίρασε στα πίσω έδρανα).

«Τι είναι αυτά που λέτε;», είπε κάποια στιγμή ο Κ. Μητσοτάκης. «Αυτά που λέω
είναι αυτά που λέω», απάντησε οργισμένος ο Α. Πεπονής. «Γνωριζόμαστε και δεν
σας συμφέρει να δημιουργείτε εντυπώσεις», πέρασε στην αντεπίθεση ο πρώην
πρωθυπουργός. «Αυτό είναι απολύτως βέβαιον», σχολίασε ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης.

Ο Λιάσκας

Η συζήτηση κράτησε πολλή ώρα μέχρι που έγινε η ψηφοφορία. Αλλά εκείνο που
κυρίως την χαρακτήρισε ήταν το παρασκήνιο. Βουλευτές και στελέχη ­ όλη η
ηγεσία ­ του ΤΕΕ με τον πρόεδρό του Κώστα Λιάσκα προσπαθούσαν να αποτρέψουν
την τροπολογία – διάταξη Πεπονή, χωρίς τελικώς να το πετύχουν παρά την
συμπαράσταση που βρήκαν ακόμη και από τους επτά βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Κ. Λιάσκας: Να αλλάξει ριζικά το σύστημα

Οι μηχανικοί δεν θα είχαν αντίρρηση να έχουν την απόλυτη και διαρκή ευθύνη
ενός κτιρίου που μελετούν και κατασκευάζουν, αλλά υπό την απαραίτητη
προϋπόθεση ότι θα αλλάξει ριζικά το σύστημα παραγωγής των ιδιωτικών τεχνικών
έργων στη χώρα μας και θα υπάρξει σειρά προϋποθέσων που θα διασφαλίζουν και
τους ίδιους και τα κτίρια.

Έτσι απαντά ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου κ. Κ. Λιάσκας στο ερώτημα
γιατί οι μηχανικοί αντιδρούν στην κατάργηση της παραγραφής αδικημάτων που
σχετίζονται με την ανέγερση κτιρίων. Η άποψη του κ. Λιάσκα για το θέμα είναι η
εξής: «Η τροποποίηση εκείνη του άρθρου 286 του Ποινικού Κώδικα έγινε εν θερμώ
και υπό το κράτος των εντυπώσεων από τις καταρρεύσεις δύο κτιρίων κατά τον
σεισμό του Αιγίου. Εμείς εκφράσαμε τη διαφωνία μας με τη ρύθμιση αυτή για
πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι η κατάρρευση ενός κτιρίου μπορεί να
οφείλεται σε πάρα πολλούς λόγους που έχουν σχέση με τη συντήρησή του, τις
αυθαίρετες επεμβάσεις και αλλαγές που γίνονται κατά τη διάρκεια της χρήσης του
εν αγνοία του μηχανικού και του κατασκευαστή και πολλά άλλα. Ακόμη δε και ο
αντισεισμικός κανονισμός προβλέπει και παραδέχεται ότι είναι δυνατόν να
υπάρξει ένα ποσοστό καταρρεύσεων ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν ή όχι αστοχίες.

Οι μηχανικοί δεν θα είχαν αντίρρηση να έχουν την απόλυτη και διαρκή ευθύνη
ενός κτιρίου, αρκεί να υπήρχαν οι προϋποθέσεις που έχουμε κατά καιρούς θέσει,
όπως η θέσπιση μητρώου κατασκευαστών ιδιωτικών έργων, η εξυγίανση και ο
εκσυγχρονισμός των πολεοδομικών γραφείων, ο σωστός έλεγχος των μελετών και των
οικοδομικών αδειών, η καθιέρωση του θεσμού να παρακολουθεί κάθε κτίριο ένας
μηχανικός και να συντάσσει κάθε έξι μήνες έκθεση για την κατάστασή του, η
καθιέρωση προδιαγραφών για τις μελέτες ιδιωτικών έργων, ο έλεγχος της
ποιότητας των υλικών κ.λπ.

Όσο αυτά δεν γίνονται από την Πολιτεία δεν μπορούμε να αναζητούμε την ευθύνη
στον μηχανικό που πριν από χρόνια κατασκεύασε κάποιο κτίριο και στο οποίο
άλλοι και εν αγνοία του επεμβαίνουν, είτε για να κόψουν μια κολόνα επειδή δεν
χωράει να εγκατασταθεί κάποιο μηχάνημα είτε κάνοντας αυθαίρετες προσθήκες
αλλάζοντας έτσι τα στατικά δεδομένα του κτίσματος κ.λπ.

Ο μηχανικός πρέπει να είναι θωρακισμένος με υπευθυνότητα

Δεν είναι και λίγο να λες «όχι» ή να… κακοκαρδίζεις την ηγεσία του κλάδου
σου… και μάλιστα όταν όλοι είναι φίλοι σου.

Κι όμως ο Παναγιώτης Σγουρίδης, την Τετάρτη 26 Ιουλίου, στη συνεδρίαση της
Βουλής όχι απλά ψήφισε για τη μετατροπή της νομοθεσίας σε αυστηρότερη, αλλά προήδρευσε!

«Έκανα απλά το καθήκον μου», λέει στα «ΝΕΑ». Κι όταν ερωτάται πώς άντεξε στις
«μηχανικές πιέσεις», σχολιάζει: «Εννοείτε ότι, αν και μηχανικός, ψήφισα υπέρ
της διάταξης που αναφέρεται στις ποινές και στη μη παραγραφή των αδικημάτων
όσων εμπλέκονται από τον τεχνικό κόσμο στην κατασκευή κτιρίων που καταρρέουν
από διάφορες αιτίες».

­ Δηλαδή εσείς ξεχωρίσατε από τους άλλους συναδέλφους σας μηχανικούς της Βουλής;

«Πράγματι, σε αυτή τη διάταξη που κατετέθη ως τροπολογία από τον τότε υπουργό
Δικαιοσύνης κ. Πεπονή, στο σχέδιο νόμου που πέρασε στο Θερινό Τμήμα του
Ιουλίου για τις διαιτησίες, είχε εναντιωθεί το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας
και έτσι επτά βουλευτές μηχανικοί του ΠΑΣΟΚ την καταψήφισαν, όχι όμως εγώ».

­ Ήταν όμως δύσκολο να αντιταχθείτε σ’ εκείνο που έλεγε το σωματείο σας…
Θυμάστε στα θεωρεία και στους διαδρόμους κορυφαία στελέχη του ΤΕΕ που…
πίεζαν να μην γίνει αποδεκτή η τροπολογία. Τι τελικώς σας οδήγησε σ’ εκείνη
σας την απόφαση, να υπερψηφίσετε, όπως και ο κ. Μπένος, την τροπολογία;

«Θεωρώ “εκ των ων ουκ άνευ” ότι για να γίνεις μηχανικός πρέπει να είσαι
θωρακισμένος με υπευθυνότητα».

­ Αρκεί αυτό;

«Ας μην ξεχνάμε ότι το Πολυτεχνείο σε θωρακίζει με γνώσεις. Κατόπιν τούτου
είναι λογικό τα έργα που μελετάς, κατασκευάζεις και επιβλέπεις να τα
θωρακίζεις και εσύ από κάθε άποψη».

­ Δηλαδή να υπάρχει έλεγχος..

«Ασφαλώς να υπάρχει έλεγχος. Δεν πρέπει να σε φοβίζει ο έλεγχος, γιατί είναι
για τους ασυνείδητους που παρεισέφρησαν στον κλάδο των τεχνικών και τον κακοδιαφημίζουν».

­ Ορισμένοι έχουν την άποψη ότι οι «κακοί» πρέπει να αποβληθούν. Εσείς τι λέτε;

«Το κύκλωμα των ιδιωτικών κατασκευών πρέπει να εξυγιανθεί με μητρώο
κατασκευαστών ιδιωτικών έργων, με ανεξάρτητο σώμα ελεγκτών μηχανικών, με
προληπτικούς ελέγχους στα βιομηχανοστάσια και με πολλά αυστηρά μέτρα που θα
απέτρεπαν τον κάθε τυχοδιώκτη “λεφτά” να ασχοληθεί με το αντικείμενο. Πάντα
ήμουν της άποψης να είμαστε προμηθείς και όχι επιμηθείς».

­ Προέχει δηλαδή;

«Να προλαμβάνουμε και όχι να θεραπεύουμε. Θα έλεγα, αλληγορικά, ότι πρέπει να
προλαμβάνουμε, μια και φαίνεται ότι μετά τους Αμερικανούς και ο Θεός αποφάσισε
να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία… Ο νοών νοείτω…».