ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα τα καταφέρει…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας δήμαρχος. Νέος, σεμνός αλλά και φιλόδοξος.
Ορφανός από πατέρα έπρεπε να δουλέψει στο οικογενειακό συνεργείο αυτοκινήτων
για να ζήσει ο ίδιος και η οικογένειά του και να τελειώσει τις σπουδές του στη
Νομική. Δίπλα από τα κατσαβίδια, τους γρύλους και το οξυγόνο το εμπορικό
δίκαιο, το ποινικό, το αστικό. Στην πόλη αυτή γεννήθηκε, μεγάλωσε, ερωτεύθηκε,
παντρεύτηκε, στέγασε τα παιδιά του. Και ονειρεύτηκε να την κάνει όμορφη,
διάσημη, σύγχρονη, ανθρώπινη, πολιτισμένη. Νυχθημερόν την φρόντιζε. Ήξερε κάθε
γωνιά της. Κάθε σοκάκι της. Κάθε χάλασμα. Κάθε παράπηγμα. Κάθε χαμόσπιτο αλλά
και κάθε βίλα. Οι δρόμοι άρχισαν να στολίζονται με παρτέρια. Οι χωματόδρομοι
έγιναν λιθόστρωτοι. Τα γυμναστήρια και τα γήπεδα ζηλευτά από τους
πλουσιότερους δήμους. Οι εκσκαφείς, τα φορτηγά και οι μπουλντόζες δούλευαν
ακατάπαυστα για να προλάβουν τον χειμώνα. Αγωγοί ύδρευσης, αποχέτευσης και
ομβρίων υδάτων τοποθετήθηκαν παντού. Είχε δώσει όρκο ζωής να μην κυλήσει δάκρυ
στα μάτια των συμπολιτών του από θεομηνία. Ο όρκος δόθηκε για τις πλημμύρες.
Αυτό μπορούσε να προβλέψει αλλά και να αντιμετωπίσει. Οι νεροποντές του
καλοκαιριού δοκίμασαν τα έργα του, κι όλα έδειχναν πως τα κατάφερε.
Φιλοδοξούσε οι προβολείς της δημοσιότητας να πέφτουν συχνά επάνω στην πόλη
του. Για να δείξει πως με τη θέληση, τη δουλειά, τη συνέπεια κι την αφοσίωση
χτίζονται οι παράδεισοι. Πέρασαν τρεις αιώνες για να του θυμίσουν πως κανένας
ανθρώπινος παράδεισος δεν είναι αλώβητος από τα στοιχειά της φύσης.Ωστόσο
αυτός είναι ακόμη εκεί. Ο Νίκος Παπαδήμας προσπαθεί. Και θα τα καταφέρει. Όπως
κατάφερε να ανθίσει μία χωματερή…