Ουρές στη βροχή για μία σκηνή

Κανένας τηλεοπτικός φακός και καμία περιγραφή, όσο ρεαλιστική και αν είναι,
δεν μπορεί να απεικονίσει το δράμα που ζουν οι κάτοικοι του Μενιδίου και των
Άνω Λιοσίων. Θεωρούνται τυχεροί όσοι πρόλαβαν να εξασφαλίσουν μια σκηνή και ας
τους ανάγκασε η βροχή να στέκονται όρθιοι, μιας και δεν έχουν πλαστικό δάπεδο.
Άλλοι πρόλαβαν να πάρουν μόνο το πανί της σκηνής και πάνω στον πανικό τους
ξέχασαν να πάρουν τους πασσάλους για να τη στήσουν.

Πολλοί όμως δεν εξασφάλισαν σκηνές. Η γκρίνια και η οργή περίσσευε. Παραμένουν
δίπλα από τα σπίτια τους και αρνούνται να απομακρυνθούν, γιατί θέλουν έστω και
από μακριά τα προστατεύσουν τα υπάρχοντά τους. Εκείνοι που έμελλε σήμερα να
συνοδεύσουν τους νεκρούς τους στο νεκροταφείο της πόλης συγκλονίστηκαν από το
θέαμα που αντίκρυσαν καθώς τα περισσότερα μνήματα είχαν καταστραφεί. Τα
αδόμητα οικόπεδα της πόλης γέμισαν σκηνές, πρόχειρες παράγκες από ξύλα και
νάιλον, αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται για ύπνο.

Αιτήσεις

Η οικογένεια Καλατζή στην Πλατεία Αγ. Τριάδας, στο Μενίδι. Μικροί και μεγάλοι ­ 16 άτομα ­ μέσα σε μία σκηνή

Άνθρωποι στους δρόμους, στα πάρκα και στις πλατείες προσπαθούν να ξεπεράσουν
το σοκ και τον φόβο από τις μετασεισμικές δονήσεις. Περιμένουν με αγωνία
κάποιον ειδικό να ελέγξει τα σπίτια τους. Τα περισσότερα με κόκκινους
(ακατάλληλα) και κίτρινους (προσωρινώς ακατάλληλα) σταυρούς. Οι ουρές έξω από
τα δημαρχεία τεράστιες. Υπέβαλλαν αίτηση για σκηνές, τρόφιμα και οικονομική βοήθεια.

Στα Άνω Λιόσια οι εκκλήσεις για τρόφιμα και νερό ήταν συνεχείς. Γιατροί,
νοσοκόμοι και ο Ερυθρός Σταυρός στην Πλατεία Ηρώων κατέβαλλαν μεγάλες
προσπάθειες για να σώσουν ανθρώπινες ζωές, να περιθάλψουν και να τονώσουν το
ηθικό των πληγέντων. Και οι ανάγκες για σκηνές τεράστιες…

Πρόσωπα χλωμά, ταραγμένα, να αφήνουν το όνομά τους και να ελπίζουν ότι θα
πάρουν μία σκηνή. Στην άλλη γωνιά της κεντρικής πλατείας κάποιοι επιτήδειοι
κερδοσκοπούσαν εις βάρος των συνανθρώπων τους, πουλώντας τους ­ ακριβά ­ ένα
πρόχειρο κατάλυμα. Η γκρίνια για την ανεπάρκεια σε σκηνές μεγάλωνε. «Είμαι
στον δρόμο. Προσπαθώ να εξασφαλίσω μία σκηνή για την οικογένειά μου, αλλά δεν
λειτουργεί τίποτα» διαμαρτύρονταν.

Κλιμάκια του Στρατού και των μηχανικών να προσπαθούν να βάλουν τάξη και, από
την πλευρά τους, οι κάτοικοι να ρωτούν απεγνωσμένα τι πρέπει να κάνουν.

Σοβαρές ζημιές

Πλατεία Αγ. Γεωργίου, Μενίδι. Άστεγοι κατέφυγαν στην πλατεία και έστησαν αμέσως σκηνές μετά τον σεισμό

Τα Άνω Λιόσια μετά τον σεισμό μετρούν τις πληγές τους. Οι άνθρωποι έχουν κάνει
κατάληψη στους κοινόχρηστους χώρους, αφού το 80% των σπιτιών έχει υποστεί
σοβαρές ζημιές.

Ολοκαίνουργιες κατοικίες άνοιξαν στη μέση. Τα σπίτια είναι ακατοίκητα. Οι
άνθρωποι παραμένουν ακόμα τρομοκρατημένοι από τις μετασεισμικές δονήσεις. Ζουν
σε σκηνές ­ αν έχουν καταφέρει φυσικά να πάρουν ­ κάτω από τη βροχή. Κάποιοι
άλλοι, όπως ο κ. Αριστείδης Μαυρίδης, αν και έχουν μετακομίσει σε συγγενικά
σπίτια, κοιμούνται μέσα στα αυτοκίνητά τους, προκειμένου να προστατέψουν την
περιουσία τους.

Ορισμένοι, πάλι, περιμένουν σε κεντρικά σημεία των δρόμων τα κλιμάκια των
ειδικών για να τους πάνε να δουν το σπίτι τους. «Το δικό μου έχει γείρει από
την πίσω πλευρά, έχουν γκρεμιστεί οι τοίχοι και η σκάλα που οδηγούσε στον
δεύτερο όροφο έχει μεταβληθεί σε άμορφη μάζα. Έμεινα στον δρόμο με έναν άντρα
επιληπτικό που χρειάζεται φαγητό», λέει η κ. Κωνσταντίνα Λουπέλη, η οποία έχει
κατασκηνώσει μαζί με τα υπόλοιπα πέντε μέλη της οικογένειάς της σε μια
στρατιωτική σκηνή που την πήρε από τον δήμο και την έστησε στην απέναντι αλάνα.

Οι γειτονιές της Δροσούπολης και της Λίμνης επλήγησαν «ανεπανόρθωτα». Κάποιοι
αυτοσχεδιάζουν, κρεμώντας σεντόνια και νάιλον για να προστατευτούν από τη βροχή.

«Βούλιαξε»

Ανάμεσα στους γκρεμισμένους τοίχους, οι ιδιοκτήτες επιχειρούν να σώσουν ­ αν
και δεν επιτρέπεται ­ την περιουσία τους. Φρεσκοβαμμένα σπίτια, που τραβούσαν
τα βλέμματα των περαστικών σήμερα, έχουν μείνει με τους σοβάδες. «Μαζεύω ό,τι
έχει απομείνει και πάω να μείνω μαζί με τα πεθερικά μου στη Μεταμόρφωση. Τα 50
εκατομμύρια που μου στοίχισε για να το κτίσω έχουν μετατραπεί σε ερείπια.
Ευτυχώς σωθήκαμε», τονίζει ο κ. Χρήστος Κοζαδίνος που ζούσε στη συνοικία της
Λίμνης, η οποία έχει πλέον «βουλιάξει».

Οι δρόμοι και τα σοκάκια στα Άνω Λιόσια «έκλεισαν» από πέτρες, παράθυρα,
πόρτες και κολόνες που δεν στηρίζουν πλέον τίποτα. Απλώς δυσκολεύουν τις
μετακινήσεις και θυμίζουν την καταστροφή.

«Καταστραφήκαμε»

Τα συνεργεία του δήμου, των μηχανικών, του Στρατού προσπαθούν να βοηθήσουν

Στην Πλατεία Αγ. Γεωργίου έχουν παράπονα. «Μας ξεχάσανε όλους», λέει η κ.
Χρυσούλα Φωτιάδου που κατέφυγε στον ανοιχτό χώρο της πλατείας μετά τον
σεισμό». Και προσθέτει: «Ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν έφτασε εδώ. Άλλοι μένουν
σε σκηνές και άλλοι σε αυτοκίνητα. Όσοι δεν έχουν ένα από τα δύο προσπαθούν να
προστατευτούν κάτω από τα δέντρα. Πλέον δεν έχουμε ούτε σπίτι ούτε δουλειά».
«Θέλουμε βοήθεια. Τα σπίτια και τα καταστήματά μας καταστράφηκαν», λέει ο
Γιώργος Φωτιάδης.

Λίγα μέτρα παραπάνω τέσσερις οικογένειες βιάζονται να τελειώσουν μια πρόχειρη
κατασκευή από ξύλο και νάιλον. «Πολεμάμε, αφού κουνάει συνέχεια. Προσπαθούμε
για κάτι καλύτερο», λέει ο Σάββας Ιωακειμίδης. «Το κύριο πρόβλημά μας είναι η
στέγαση. Αφού σωθήκαμε όμως…».