Κάθε ανάσα και μια ζωή

Πάνος Μπαΐλης

«Ένιωσα ένα περίεργο τρέμουλο. Πριν συνέλθω, είδα το σπίτι να κόβεται στα
δυο. Η ταράτσα χωρίστηκε. Η μισή έπεσε πάνω στον Βασίλη μου. Η άλλη μισή έπεσε
πάνω σε μένα και στην κόρη μου. Όλα χάθηκαν. Τον Βασίλη μου ­ είναι παιδί με
ειδικές ανάγκες ­ δεν τον ξαναείδα. Τη μικρή την έβλεπα. Μου φώναζε. Της
φώναζα και εγώ να κρατηθεί. Θα βγούμε της έλεγα. Δεν το πίστευα…». Ακόμη και
τώρα η κ. Στέλλα Παρασίρη, η οποία νοσηλεύεται στην έκτη ορθοπεδική κλινική
στο ΚΑΤ, δεν μπορεί να το πιστέψει ότι όλοι βγήκαν μέσα από τα χαλάσματα
ζωντανοί. Δύο ώρες μετά τον σεισμό.

Το διώροφο σπίτι όπου έμενε, στην οδό Παύλου Μελά στο Μενίδι, κοντά στον
παιδικό σταθμό που καταστράφηκε, είχε ισοπεδωθεί. Και αυτή μαζί με την 13χρονη
κόρη της χαμένες μέσα στα τσιμέντα, τα έπιπλα και τα σίδερα πάλεψαν. «Η μικρή
βρήκε μια τρύπα. Αρχίσαμε να βγάζουμε τούβλα ώστε να αναπνεύσουμε. Έσκαψα με
τα χέρια μου. Τα ρουθούνια μου είχαν γεμίσει σκόνη. Τα αυτιά μου. Δεν έβλεπα.
Δεν άκουγα τον Βασίλη και αυτό με τρέλαινε. Φώναζα, έτρεμα, έκλαιγα. Έπειτα
από ώρα είχαμε ανοίξει μια μικρή τρύπα. Μπήκε λίγο φως. Ανάσανα. Κάθε αναπνοή
ήταν και μια ζωή. Άκουσα φωνές. Οι γείτονες είχαν τρέξει να βοηθήσουν. Μετά
έμαθα ότι ήταν και ένας πυροσβέστης. Να ‘ναι καλά το παιδί».

Οι γείτονες και ένας ανιψιός της προσπαθούσαν. Έσκαβαν με ό,τι έβρισκαν. Το
πρώτο χαμόγελο ήρθε. Η μικρή βγήκε. Ήταν καλά. Τους είπε για τη μητέρα της,
για τον Βασίλη που δεν μπορεί να μιλήσει. Αυτό ήταν που τη τρόμαζε ακόμη
περισσότερο την κ. Στέλλα. Αυτή ξεσπούσε έστω και αν δεν άκουγε. Έκλαιγε,
ένιωθε.

«Λίγο φως. Άνοιξα τρύπα με τα νύχια μου». Η Στέλλα Παρασίρη στο κρεβάτι του νοσοκομείου θυμάται τον εφιάλτη που έζησε…

Ο Βασίλης δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Ήταν όμως τυχερός. Έπεσε ανάμεσα σε
δύο κρεβάτια και αυτό τον έσωσε. Ο πυροσβέστης τον βρήκε. Τον έβγαλαν. Ήταν
καλά και αυτός. Μόνο που η μητέρα του δεν γνώριζε τίποτε. Έμεινε τελευταία.
Διψούσε, πονούσε παντού και τα νύχια της πια δεν την βοηθούσαν. Τα τσιμέντα
δεν έσπαγαν. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Κάθε φορά που ηρεμούσε, ερχόταν ένας
μετασεισμός, τα τσιμέντα την ξανασκέπαζαν. Δεν μπορούσε πλέον να αναπνεύσει.
Από τις χαραμάδες προσπαθούσε να δει λίγο φως. Να πάρει ελπίδα. Άρχισε να
νυστάζει. «Νομίζω ότι με πήρε ο ύπνος. Δεν κατάλαβα».

Κάποια στιγμή συνήλθε. Άκουσε που της φώναζαν. Απάντησε. Οι γείτονες άρχισαν
να ψάχνουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Την άκουγαν τώρα καθαρά. Της ζητούσαν
να κάνει υπομονή. Έκανε όσο μπορούσε. Είχαν περάσει περίπου δύο ώρες. Δύο
χέρια την τράβηξαν στη ζωή. Βγήκε. Παραπατούσε. «Αυτό που θυμάμαι την ώρα
εκείνη ήταν ότι είδα παντού ερείπια και τους ηλιακούς θερμοσίφωνες σπασμένους
και από παντού να τρέχουν νερά. Όταν συνήλθα άρχιζα να ψάχνω για τον Βασίλη.
Τον είχαν σε μια κουβέρτα. Νόμισα ότι μου έλεγαν ψέματα. “Δεν είναι ο Βασίλης
αυτός. Απλώς τυλίξατε μια κουβέρτα. Δεν είναι ο Βασίλης αυτός”, φώναζα.
Ευτυχώς όμως, ήταν».

Από κει κα μετά λίγα θυμάται. Έφτασε όπως και δεκάδες άλλοι στο ΚΑΤ. Ήταν σε
καλή κατάσταση, μόνο που το δεξί της χέρι την πονάει ακόμη.

Το έχει δεμένο. Δίπλα της στο νοσοκομείο ο γιος της, ο Βασίλης. «Τώρα καλά
είμαι, αλλά η εικόνα που το σπίτι χωρίστηκε στα δύο δεν φεύγει από τα μάτια
μου. Νομίζω ότι κάνει σεισμούς. Θέλω να φύγω από δω. Δεν θέλω να βλέπω πια
ντουβάρια. Δεν θέλω να αντικρύσω το σπίτι μου. Ούτε να περάσω από κει δεν
θέλω. Να πάω να ζήσω σ’ ένα χωράφι. Σε σκηνή, σε ό,τι να ‘ναι. Ντουβάρια να μη
βλέπω. Δεν μπορώ πια. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τσιμέντα. Τα ανοίγω και
ακούω τη φωνή της κόρης μου. Όλο “μανούλα” φώναζε. Σκέφτομαι και τον Βασίλη.
Πώς άντεξε χωρίς φωνή». Τον Βασίλη πια τον έχει δίπλα της. Του απλώνει το
χέρι. Του χαμογελάει. Και κείνος το ίδιο κάνει. Χαμογελάει. Και όταν μάλιστα
χθες το απόγευμα τους επισκέφθηκε στο νοσοκομείο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού,
χαμογέλασε. Χάρηκε. Και ας τον είδε να κλαίει. Άλλα αυτά τα δάκρυα.

Κάθε φορά που βλέπει γιατρό ή νοσοκόμο, η κ. Στέλλα ζητεί να της δώσουν
εξιτήριο. Από αύριο εκτός από τον φόβο θα πρέπει να δει τι θα κάνει. Δεν έχει
σπίτι, δεν έχει τίποτε και θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή. «Δεν με
νοιάζει. Να φύγω θέλω και να πάω σ’ ένα χωράφι». Ο άνδρας της χαμογελάει. Το
ξέρει όμως πως είναι υποχρεωμένοι να αρχίσουν από την αρχή…

Την ίδια ώρα ο γιος της έσωζε ζωές!

Ανδρέας Παρασίρης. Ο πυροσβέστης έδινε τη δική του μάχη στου «Φουρλή», την ώρα που η οικογένειά του ήταν θαμμένη στα ερείπια του σπιτιού τους

Η Στέλλα Παρασίρη πάλευε να κρατηθεί στη ζωή. Την ίδια στιγμή ο άλλος της
γιος, ο 22χρονος Ανδρέας, πυροσβέστης, απεγκλώβιζε εργαζόμενος στο εργοστάσιο
«Φουρλής». Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του. Κάποιος συγγενείς ήθελε να του
πει για το κακό που βρήκε την οικογένειά του. Ήταν ανάμεσα σε ερείπια και
προσπαθούσε να φτάσει σε μια νεαρή γυναίκα. Δεν απάντησε.

Στις οκτώ το βράδυ το τηλέφωνο ξαναχτύπησε και πάλι. «Είχαμε σταματήσει για
λίγο. Μου είπαν τι είχε γίνει. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Έζησα πολλούς
απεγκλωβισμούς. Είδα πολλά. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι την ώρα που εγώ
έσπαγα τσιμέντα για να βοηθήσω, οι δικοί μου ήταν κάτω από ερείπια. Πήρα άδεια
και πήγα στο νοσοκομείο.

Στην είσοδο κάποιοι άνθρωποι έπεσαν πάνω μου και άρχισαν να με αγκαλιάζουν.
Ήταν συγγενείς ανθρώπων που είχαμε βγάλει ζωντανούς από το εργοστάσιο»..

Ο Ανδρέας ακόμη δεν μπορεί να το πιστέψει πως όλοι είναι καλά. «Το σπίτι
ισοπεδώθηκε. Τρεις πλάκες και έγιναν ένα με την άσφαλτο. Είμαστε τυχεροί μέσα
στην ατυχία μας. Όλοι είμαστε καλά. Και αυτό μετράει. Θα βρούμε ένα σπίτι να
νοικιάσουμε. Θα δουλέψουμε όλοι μαζί, θα τα καταφέρουμε. Εγώ τουλάχιστον το
χρωστάω στη μάνα μου και τα αδέλφια μου που ξαναγεννήθηκαν».